in Quinquageſima.R.

et merituꝫ perdit. Et merito illud ſemen elemoſyne qd̓datur cū murmure aret ⁊ ꝑdit̉ qꝛ nō habet humorē pietatis. qꝛ elemoſyna debet dari cū vultus hylaritate. iuxͣillud Ecc̄i. xxxv. In omni dato hylarē fac vultū tuum.Quia. ij. Coꝝ. ix. dicit apl̓s. Hylarē datorē diligit dominus. Ideo conſulit ſapiēs Ecc̄i. iiij. Declina pauperi ſine triſticia aurē tuā: ⁊ rn̄de ei in pacifica manſuetudine. Scd̓m impedimentuꝫ fructificationis eſt inanisgloria vt cū ꝓpter ip̄am dat̉ elemoſyna ſecus viā ⁊ ꝯculcat̉. qꝛ dicit Iero. Quicqͥd agimus cā vane glorie hoc ēnr̄a merces. ſi humanā laude querimus diuinā amittimus. Cui ꝯſonat Grego. viij. mora. Si ꝑ hoc nr̄aꝫ laudē ꝯſpicimus ⁊cͣ. Etiā ſi a multis ignoret̉ ⁊cͣ. Ideo beatus Aug. dicit. Studendū eſt vt bene viuamꝰ. ſꝫ a laude cauendū eſt. ſi hic laus querit̉ illic remuneratio amittit̉. Terciū impedimentū ẜm Hugo. ſunt ꝓpria pct̄a q̄velut ſpine pungunt ⁊ lacerāt menteꝫ. Qui .n. in pctīsexn̄s facit elemoſynas ſemīat īter ſpinas. ⁊ talis elemoſyna ſuffocat̉ a pctīs ⁊ nō ꝓdeſt ad vitā eternā ꝯſequēdā. ꝓdeſt tn̄ ad tria. Primo ad mentis illuſtrationē. depe. diſ. v. c. falſas. dicit. b. Gre. ip̄is pctōribꝰ exiſtētibusin pctīs ꝙ nō deſperēt. ſꝫ interim quicqͥd boni poterītfaciāt vt oīpotēs deꝰ cor ip̄oꝝ illuſtret ad pnīaꝫ. Secūlo ad tꝑalē remūeratione. qꝛ dic̄ Iero. de pe. di. iiij. c. ſi.An̄ videris inter multa oꝑa pctōꝝ facere quēqͣ aliqͣ q̄iſta ſunt nō ē taminiuſtꝰ deꝰ vt ꝓpter multa mala obuſcat̉ paucoꝝ bonoꝝ. q. d. ſi nō remunerat et̓naliter:munerat tn̄ tꝑalit̓. Tercio ad faciliorē gehenne toleantiā. de pe. di. iij. c. quid gͦ. §. pōt etiā. vbi dicit AugLicet bona q̄ inter multa mala ſunt nō ꝓficiāt ad prentis vite vel future p̄miū obtinēdū. tn̄ ad tolerabiliꝫextremi iudicij ſuppliciū ſb̓eundū. de hoc ſunt ſuꝑię metra. Que cū mortali. Ad ꝓbandū etiā ꝙ elemoīa in pctō data ꝓdeſt. refert Ioh̓. elemoſynariꝰ pr̄iara Petrus noīe diues valde ⁊ p̄potēs. ſꝫ erga pauꝑesmis īmiſericors qꝛ ad domū eiꝰ accedētes cuꝫ indigͣtie nimia repellebat. Cū gͦ nullꝰ fuiſſet inuētꝰ paupeꝝde domo ſua el̓ynā accepiſſet. ꝯgregata paupeꝝ ml̓tidīe dixit vnꝰ illoꝝ. Quid vultꝭ mihi dare ſi ego hodieeo el̓ynaꝫ accipio. ⁊ facientibꝰ cū eo pactū ad domūis venit ⁊ elemoſynā poſtulauit. ⁊ in eo tꝑe famuli eꝰdomū ipſius panes ſiliginis attulerūt. quoꝝ vnumipuit. ⁊ cū furore illū repellendo ꝓiecit. quē pauꝑ ꝓis accipiens ad ſocios ſuos redijt. ⁊ ꝙ elemoſynā d̓nū ſua accepiſſet indicauit. Poſt duos igit̉ dies peis infirmatꝰ ad mortē vidit ſe an̄ iudiciū ſtare ⁊ mauꝫ qͦſdaꝫ ſuꝑ ſtaterā mala eius appēdere. Ex altera auarte quidā albati triſtes ſtabāt. ⁊ nihil quod appoent inuenire poterāt. Tūc vnꝰ illoꝝ dixit. Uere nihabemus niſi vnū panē ſiliginis. quē an̄ duos dieso cū indignationē dedit quē ſuꝑ ſtaterā ponens feritas facta eſt. Et ei dixerūt. Adauge hanc ſiliginemoqͥn mauri te apprehendēt. Euigilans gͦ ⁊ liberatꝰ diat. Si vna ſiligo quā tūc ꝑ furorē iactaui tantū ꝓfuquantomagis dꝫ qͣs oīa ſua indigentibꝰ elargiri. ⁊ faus eſt miſericors ⁊ amator egenoꝝ. Quadā .n. die cuꝫtimis veſtibus indutus ꝑ viā ꝑgeret. qͥdā naufragꝰb eo veſtimētū aliqd̓ poſtulabat. ꝯtinuo ille veſtimētoioſo ſe expoliauit. ⁊ illi dedit. qd̓ ille accipiēs ſtatim vēlidit. Qd̓ cū ꝑcepiſſet Petrꝰ doluit adeo vt nec cibū ſunere vellet dicit. Qm̄ nō fui dignus vt mei memoriamaberet egenus. Et ecce cum dormiret vidit quendaꝫaꝑ ſolē fulgentē. et ſuꝑ caput crucē ferentē ⁊ habētē inlutū veſtimētū qd̓ dederat egeno ⁊ dicentē ſibi. Quidloras petre? qͥ cū cām ſue triſticie dixiſſet: ait ille. Conoſcis hanc veſtē? et ille. etiā dn̄e. Et dn̄s ad euꝫ. Illogͦ veſtior exqͦ mihi dediſti. ⁊ gr̄as ago bone volūtati tueqm̄ frigore affligebar ⁊ cooꝑuiſti me. In ſe gͦ reuerſus:cepit egenos beatificare et dicere. Uiuit dn̄s ꝙ nō moriar donec fiam vnus ex eis. Vel aliter ſic expone ꝙ ille

ſeminat ſemen elemoſyne ſecꝰ viā qͥ hiſtrionibꝰ qͥ ſemꝑiuxta viā currūt preſtat. ⁊ tale ſemē cōculcat̉ a demonibus qui dicunt̉ volucres celi deuorat̉. qꝛ dicit Ierony.Hiſtrionibꝰ dare nihil aliud eſt niſi demonibꝰ immoelemoſynā donat meretricibꝰ ⁊ ꝯſil̓ibꝰ. qꝛ talibꝰ non eſtdandū intuitu pctī vel impietatis. qꝛ dicit Aug. ad vincen. donatiſtā. et ponit̉. v. q. v. c. nō oīs vtilis. Eſurienti panis tollit̉ ſi de cibo ſaturatꝰ iuſticiā negligebat. Etẜm hoc etiā loquit̉ ſapiēs Ecc̄i. xij. Da bono ⁊ ne recipias pctōreꝫ. Benefac humili. et ne dederis impio. et adhunc ſenſuꝫ etiā loquit̉ Iero. di. Pecuniā tuā vt ſingulis neceſſariuꝫ ē tribuas. nō ad luxuriam ſed ad neceſſitatē. Et dixi notanter ꝙ intuitu impietatis non eſt donandū meretricibꝰ ⁊ conſimilibꝰ. qꝛ intuitu pietatis ſecus eſt. Quia legit̉ quidā noīe Uitalius ſenex ſanctitate vite p̄clarus venit ad Alexandriā: ⁊ pio ſtudio ꝯſcripſit meretrices magis famoſi noīs. Qui diebꝰ ſingulislaborans numos acqͥrebat. ex quoꝝ ꝑte victū parciſſimū ſibi comꝑans reliquos pietatis affectu meretricibꝰimpendit. Nam ad veſperā intrans ad aliquā eaꝝ. deditqꝫ ei numos dicens. Da mihi hāc noctē ⁊ noli cū aliquo fornicari. ſicqꝫ tota nocte manens in angulo domꝰorationi vacabat obſeruans attentius ne mulier cū aliquo peccaret. Eodē mō alijs noctibꝰ cuꝫ alijs faciebat.ſicqꝫ oēs ꝑ ordinē viſitabat frequenter eundē ordinemrepetens: ab oībꝰ aūt ꝯſtanter exegit ꝙ nulla eū ꝓderetUna igit̉ illaꝝ vt factuꝫ pij patris reuelare p̄ſumeret ademone eſt vexata. Cū aūt hoc diutius Uitalius ageret plures ex his mulierculis compuncte: inhoneſtā vitam reliquerunt. Quedā ꝯtinētes caſte vixerūt. quedāregularē vitā aggreſſe. quedā etiā legitimū matrimonium elegerūt. Illo modo poſſet ⁊ quilibet hō eis elemoſynas dare. ⁊ ad bonū inuitare. Sed illi ſemināt int̓ ſpinas qui diuitibꝰ dant elemoſynas. qꝛ ab illis ſuffocant̉Contra quos dr̄ Thob̓. iiij. Panē tuū cū eſuriētibꝰ cōmede. Et btūs Iero. in epl̓a. Illis retribue diuitias tuas qui nō phaſides aues ſed ſiliginis paneꝫ comedūt.qui famem expellant. qui nō augeāt luxuxiaꝫ. Ideo dic̄Caſſio. diuitibꝰ dare nihil aliud eſt ꝙͣ p̄dare. Quare etiam dixit dn̄s Iere. iiij. Noli ſeminare ſuꝑ ſpinas. Ultimo aūt quidā ſemināt in terrā bonā. ꝑ bonā terrā intellige bonos pauꝑes in quibꝰ iaciendū eſt ſemē elemoſynarū. qꝛ afferūt fructū centuplū. intellige huic qui elemoſynā dedit. Ideo dicit ſapiens Ecc̄i. xij. Benefac iuſto ⁊ inuenies retributionē magnā. et ſi nō ab ipſo certea dn̄o. Ideo legit̉ de beato Ludouico rege francie ꝙ infirmatus ad mortē ꝯuocauit omnes ſuos nobiles. medicos ⁊ clericos et theologos ⁊ religioſos cōſulendo anpoſſet curari: ⁊ audito ꝙ nō rn̄dit. Nunc pꝫ ꝙ diuitiein morte nō proſunt quibꝰ potentiſſimꝰ ⁊ ditiſſimꝰ rexſanari nō pōt. vnde niſi ꝓximis ⁊ pauꝑibꝰ in elemoſynis ſubueniſſem ad eternam vitam modo nō veniſſeꝫAd quā nos ꝑducat.¶ Dn̄ica in quinquageſima. Sermo.Ilinguis hoīm loquar⁊ angeloꝝ: charitatē aūt nō habeā: factꝰ ſumvelut es ſonans ⁊ cymbalū tinniens .j. Coꝝ.xiij. Areſto. in li. ꝓblema. dicit. Aurū in lecto naturalit̓fugat ſomnū. qꝛ dicit Auicē. Aurū amicuꝫ eſt vigilie et̄ Nꝰinimicū ſomni. Ideo errant iſti ⁊ male faciūt qui in digitis infirmoꝝ qui al̓s dormire nō pn̄t anulos dimittere ꝯſueuerūt. qꝛ Galienus deportari ſuadet auruꝫ a languidis vt quieſcant. Sed ecōtra bene faciūt qͥ peſtilentie tꝑe aurū in digitis portāt cū incipiunt infirmari. qͥatūc ꝑiculoſus eſt ſomnus quē ⁊ tūc aurum fugat ꝓ ꝑte