LV
⁊ hoc ptꝫ Exo. j. de obſtetricibꝰ que deū timuerūt. ideo a peccato receſſerūt ⁊ pueros nō occiderūt. Idē patꝫ. ij. Mach̓ vj. de eleazaro qͥdeū timuit. Ideo dixit ꝓpter timorē dn̄i hec libēter patior. Et notādum ꝙ ꝑ hͦ donū timorisſpūſſanctꝰ ditat hoīes ſpūaliter ⁊ īterdū corporaliter. Quia dicit psͣ. Nihil deeſt timētibꝰ deum. Et idē ītellexit Tob̓. qui dixit filio ſuo. c.iiij. Noli timere fili mi pauperē qͥdē vitam geriius. ſꝫ multa bona habebimꝰ. ſi timuerimꝰ deum. Et hoc ꝓbat elemoſynariꝰ patriarcha aleP randrinꝰ de duobꝰ ſutoribꝰ qͥ cōpatres fuerūtquoꝝ vnꝰ bonꝰ artifex fuit ⁊ pauꝑ. alter veroſimplex artifex ⁊ ſemꝑ habuit ml̓ta bona. Cuiſemel dixit pauꝑ: Impoſſibile ē qͥn alia fruarꝭarte. cū ego melior artifex ſꝑ egeā ⁊ tu ſꝑ abundas. cui ille. Chariſſime ſcias me inueniſſe theſauꝝ ⁊ ſi iurauerꝭ ſecretū velle tene̓. ducā te mecū ad locū. ⁊ fecit ſic. Surgētes igit̉ mane: ⁊ vidētes eccl̓iam. dixit abūdās pauperi. ītremꝰ eccleſiā ⁊ rogemꝰ deū primo: ne faciamꝰ aliqͥd vn̄malū accidat nob̓: ⁊ fecerūt. ⁊ audiētes miſſaꝫfacta ē dies clara. tūc dixit alteri. Ecce dies eſtredeamꝰ domū vſqꝫ in aliā diē. ⁊ ſic ſcd̓a die ⁊multotiēs fecerūt. ⁊ tandē illi dixit: Scias chariſſime ꝙ nō inueni alios locos theſaurorū niſieccl̓iam ⁊ timorē dn̄i. ⁊ ꝯfido in eū. ſic fac et tu.⁊ ſimiliter abundabis Qd̓ cū ille faceret ſil̓iterabūdauit Ideo poſſum dicere in his mechanicis. ꝙ ſubtilitas artificij eos non ditat ſi timordei ibi nō fuerit. timeāt ergo deū ⁊ certę abūdabūt. Scd̓m donū ſpūſſancti ē donū pietatis. ⁊ſignificat̉ in hac natura ignis. qꝛ liquefacit dura vt aurū ⁊ argētū. ⁊ facit ea fluxibilia. ſic ſpirituſſanctꝰ veniēs in cor hoīs ꝑ donū pietatisfacit illud molle ad fundendū lachrymas. ẜmillud psͣ. cxlvij. Flauit ſpūs eiꝰ ⁊ fluent aq̄ .ſ. lachrymaꝝ. ſicut ptꝫ de maria magdalena. Luc̄.vij. que habuit cor durū dūmodo fuit ī peccatꝭqͣꝫcito venit ſpūſſanctꝰ ꝑ hoc donū cor eiusſtatim factū fuit fluxibile. ita vt pedes ieſu largiſſime madidaret. Sic etiā ſpūſſanctus ꝑ hocdonū facit durā corda ad cōpatiendū ꝓximisvalde mollia ⁊ ad largiter tribuēdū Et hͦ legit̉I in exemplo. Fuit qͥdā diues noīe petrus: tā duri cordis ꝙ nunqͣꝫ alicui paupeꝝ de bonis ſuisaliquid dabat. Quadā die multi pauꝑes cōuenerūt. ⁊ de eiꝰ parcitate tractauerūt. Tūc vnꝰilloꝝ ait: volo vadiare ꝙ a petro elemoſynamportabo. iuitqꝫ ad domū eiꝰ: ⁊ cepit an̄ mēſameius infeſtare. nec ille voluit illū exaudire. Cūqͣꝫ ſepiꝰ repulſam pateret̉ illud videns pauperpetit vehemētiꝰ. abire tn̄ noluit. Cōtigit auteꝫꝙ calidꝰ panis diuit portaret̉ qd̓ vidēs pauꝑtepit vehemētius ꝓ elemoſyna rogare. ille autarrepto pane mendicū ꝓiecit dicens: vade addlabolū. Quē ille accipiēs ad ſocios iuit. ⁊ eis
geſta narrauit. Sed qͣre fuit tam durꝰ ad dandum pauperibꝰ. certe ideo. qꝛ ſpiritūſanctū nōmeruit accipere cū dono pietatis. Poſtqͣꝫ autēſpūſſanctus venit ī cor illius valde miſericorseſt effectus. Cū enī p̄dictus diues quadā viceiuit ad eccl̓iam. occurrit ei pauꝑ nudus petensab eo veſtimentū. qͥ ſtatim exuens optima veſtimenta dedit ei. ⁊ qui prius dare pauperi noluit fruſtum panis. iam tribuit miſericorditeroptimū veſtimentū. ⁊ qui pͥus cum indignatione pauperem repulit. iam omnibꝰ petentibꝰ indifferēter pie tribuit. O admirabile donū ſpūſſancti. qd̓ dura corda facit mollia. ⁊ tenaces dinites facit tam ſubito miſericordes. Ueni igit̉o ſancte ſpūs cum dono pietatis perfla ortū noſtri cordis ⁊ fluent aromata largitatis. Tertiūdonuꝫ ſpūſſancti eſt donū cōſilij: ⁊ ſignificat̉ ꝑhāc naturā ignis. qꝛ ſe eleuat ⁊ tendit in altumſicut videmꝰ de flāma. Sic ſpūſſanctꝰ venienscū dono cōſilij. facit vt mens hoīs ad deum ſeeleuat. ⁊ q̄ ſurſuꝫ ſunt qͥrit ⁊ ſapit. Quia ꝯſulitei illud apl̓i ad Coll̓. iij. Que ſurſū ſunt ſapitenon q̄ ſuꝑ terrā. mortificate mēbra veſtra q̄ ſūtſuꝑ terra. fornicationē īmundiciā. libidinem etꝯcupiſcentiā malā. ⁊ auariciaꝫ fugite. Et hͦ donū ſpūſſancti habuit Ioſeph. De quo legiturGen. xxxix. ꝙ vxor putipharis vidēs Ioſephꝙ eēt pulcher facie ⁊ decorus aſpectu. dixit eidormi mecū. Ille aūt in hāc īmūdiciā noluit eiaſſentire. Sꝫ vn̄ habuit hoc. certe a ſpūſanctoqui ſuadet fugere fornicationē ⁊ adulteria dicēs ẜm apl̓m ad Heb̓. xiij. Fornicatores ⁊ adulteros iudicabit dn̄s .i. ꝯdēnabit. Quartū donum ē donū intellectꝰ. ⁊ ſignatur ꝑ hāc naturāignis. qꝛ lucet ⁊ loca tenebroſa illuminat. Sicſpūſſanctꝰ ꝑ donū intellectus veniens illumīatcorda noſtra tenebroſa. Iō petebat dauid psͣ.cxviij. dicēs: Da mihi intellectū vt diſcā mandata tua dn̄e. Iſtud donū petere debent luxurioſi. in qͥbus luxuria nō fugat̉ melius niſi perintellectu ſcripturaꝝ. Ideo dic̄ Hiero. in epl̓aad ruſticū monachum. ⁊ ponit̉ de conſe. diſ. v.Nunqͣꝫ. Nūqͣꝫ deuia ſit manus tua ab vſu ſcripturarū. ⁊ vitia carnis nō amabis. Et hoc ptꝫde quodā iuuene noīe Ualemon luxurioſo. d̓quo refert Uale. ī policrate lib̓. vj. c. vltꝭ. Ꝙ ſemel intrās ſcholas ph̓oꝝ tertie noctis mane ettotā noctem cōſumpſit in petulātia. quē vidēsmagiſter cepit diſputare ꝯtra vitia carnis. ⁊ ille audiens poſtergauit omnē īmundiciā. ⁊ crinile quo coronatꝰ erat ꝓiecit in terram. ⁊ ſubito in alium adoleſcētem eſt mutatus. Quintūdonū eſt donū fortitudinis. ⁊ hoc ſignat̉ in naͣtura ignis ꝙ conſolidat teſtam vel ollam. Sicſpūſſanctus ꝑ donū fortitudinis ꝯfortat homines ad fortiter ſuſtinēdum. ſicut ptꝫ de ſanctoſetStephano quem intantuꝫ roborauit vt po
M 2