Sermo
ꝟgo ꝑmanſit. ip̄m quē genuit adorauit. Eſtimo ſine omni dubio ꝙ cū tanta exultatione etamore maria filiū ſuū hodie ſuſcepit. ꝙ oīno lachrymas ꝯtinere non potuit. Quia ſil̓e legiturTob̓. x. Cū tobias filiū ſuuꝫ ꝑegrinari ꝑmiſiſſet. mater anna nullo modo ꝯſolari poterat. ſꝫqͦttidie circūſpiciebat: ⁊ circūibat vias oēs perqͣs ſpes remeandi videbat̉. Etꝭ vt d̓r. c. xj. Sedebat qͦttidie ſecꝰ viam in ſuꝑcilio montꝭ. ⁊ cūcognouiſſet veniētē filiū ſuū. currēs nunciauitviro ſuo dicēs: Ecce venit filiꝰ tuꝰ. Et exurgēspater obuiā filio ſuo iuit. ſuſcipiēſqꝫ oſculatꝰ ēeum cū vxore. ⁊ ceperunt ambo flere p̄ gaudioHic pōt fieri myſticatio ſi tēpus patit̉. quō celeſtis pater miſit filiū ſuū et̓naliter a ſe genituꝫqͣſi ꝑegrinū in hūc mūdū quē maria cū gaudiovix expectauit genitū ⁊cͣ. Hodie etiā magi delonginqͥs egreſſi ſūt regionibꝰ ad vidēdū regenatū. ſicut refert Chryẜ. ſuꝑ Mat. Ꝙ ip̄a dienatiuitatis ſuꝑ quendā montē ſtella apꝑuit. q̄formā pueri pulcherrimi habebat. ⁊ in eiꝰ capite crux ſplēdebat. q̄ magos alloquēs dixit vt īiudeā ꝑgerēt. ⁊ ibi natū regē inuenirēt. Ip̄i āthuic voci obtēperātes de regionibꝰ ſuis exierūt. ⁊ ad xp̄m vſqꝫ videndū deuenerūt. Idcirco nos qͥ h̓ intelligimur ꝑ filias ſion nō debemꝰbrutis aīalibꝰ eē viliores. nec infidelibꝰ ſegniores. ſꝫ cū ſanctis angelis exire: ⁊ xp̄o nato exemplo marie ⁊ magoꝝ obuiare. Et ē notādumꝙ illi qͥ volunt regi terreſtri digne obuiare. ſolet ſe veſtibus vt pn̄t decenter ornare. ⁊ multaalia q̄ regi diſplicent poſtergare. Ita ⁊ nos debemꝰ exornare mētes nr̄as ꝑ ꝟtutes ẜm illudqd̓ canit̉. Adorna thalamū tuū ſion. ⁊ ſuſciperegē xp̄m. Quia dic̄. b. Augꝰ in li. retractatio.Fruſtra tibi xp̄s in carne naſcit̉: niſi etiā ī mente ſpūaliter miſticeqꝫ naſcat̉. Etiam debemuspoſtergare ⁊ egredi de illis q̄ ſibi diſplicēt. Etpͥmo de terra ad celū vt nobis ſolū celeſtia ſapiāt ⁊ nō terrena. ẜm illd̓ apl̓i ad Col̓. iij. Queſurſum ſūt ſapite. non q̄ ſuꝑ terraꝫ. Et ſubdit.Mortificate mēbra vr̄a q̄ ſuꝑ terrā ſūt fornicationē. īmundiciā libidinē. ꝯcupiſcentiā malaꝫ⁊ auariciā q̄ eſt idoloꝝ ſeruitus. De his oꝑtetnos egredi: qꝛ deo ⁊ xp̄o nato diſplicent. Ipſeenī de mūda ꝟgine naſci voluit vt mundi oēmꝯcupiſcētiā a ſe āmoueret. Pauꝑ naſci voluitvt mūdi oēm auariciā ⁊ ꝯcupiſcētiam excluderet. Scd̓o egrędi debemꝰ de carne ad ſpiritumvt nō ſeqͣmur carnales ꝯcupiſcētias. ſed ſoluꝫſpūales. ẜm illud apl̓i ad Gal̓. v. Spū ambulate ⁊ deſideria carnis nō ꝑficietꝭ. Caro enī cōcupiſcit adu̓ſus ſpm̄. ſpūs aūt adu̓ſus carnemTertio egredi oportet de ſpū in deū vt ꝑfectionē adeptā in ſpū nobis nō arrogāter aſcribamus. nec nob̓ de illa placeamꝰ. ſꝫ oīa ī deū trāſmittamꝰ. vt ſic ſpū ꝑ feruidā dilectionē ⁊ īter-
nā deuotionē in ip̄m deū ī oībꝰ deſiderijs trāt.formemur. vt dicamꝰ cum apl̓o. Uiuo aūt iamnō ego viuit āt ī me xp̄s. ad Gal̓. ij. Et he tresſalubres egreſſiōes figurate ſūt in abraā cui dixit dn̄s Gen. xij. Egredere de terra tua quātūad pͥmū. ⁊ cognatiōe tua. qͣꝫtū ad ſcd̓m. ⁊ d̓ domō patris tui quātū ad tertiū. Et faciā te in gētem magnā. Quarto egredi debemꝰ ꝑ maximāmeditationeꝫ. qꝛ tm̄ bn̄ficiū qd̓ xp̄s hodie fecitcū dignatꝰ eſt ꝓ nobls incarnari ſemꝑ oportetdeuote meditari. Ad hoc hortamur Deut̓. vj.Meditaberis .ſ. hͦ bn̄ficiū hodie factuꝫ ſedēs īdomo tua ⁊ ambulās ī itinē̓ ꝯſurgēs atqꝫ dormiens. Et ponit̉ triplex ſitꝰ corꝑis. ſedere. ſtare. ⁊ iacere. In ſtando totū corpꝰ laborat. ꝑ qd̓intelligit̉ labor actiōis. In iacēdo totuꝫ corpꝰquieſcit. ꝑ qd̓ intelligit̉ qͥes ꝯtēplationis. Inſedendo ꝑtim laborat. ⁊ ꝑtim qͥeſcit. ꝑ qd̓ ītelligit̉ vita ꝯpleta ex vtroqꝫ. ex labore actionis ⁊ocio ꝯtēplatiōis. Et vult dicere ꝙ iſtud tm̄ bn̄ficiū meditari debēt actiui ⁊ ꝯtēplatiui. ⁊ oēsviri ꝑfecti. Quinto egredi nos oꝑtet per magnam gr̄aꝝactionē. Quia dicit. b. Amb̓. i p̄fatione. Qui ingratus fuerit xp̄i natiuitatis. indignus erit omni eius paſſionis merito. Ideoſancta eccl̓ia ne cū filijs ſuis fidelibꝰ ingrata eēvideat̉. genua flectēdo hūiliter canit. Gratesnūc oēs reddamꝰ dn̄o. Et canit notāter. qͥ ſuanatiuitate nos liberauit d̓ diabolica poteſtateQuia ẜm Origꝭ. ſuꝑ canti. In pūcto qͥdē ⁊ ininſtanti xp̄i natiuitatis. tota renouata fuit inducta vetuſtas ꝯditionis generiſqꝫ humani.Et hͦ qͦ ad pͥmū. Quātū ad ſcd̓m tangit̉ decoraxp̄i nati coronatio. cū d̓r In diademate qͦ coronauit eum mater ſua. Pro quo ſciendū ẜm naturales. Inter oīa tꝑa anni ver pre alijs exornat fructus ſuos. Uidemꝰ enī ꝙ flores ſuos decēter exornat ⁊ coronat nūc albis folijs. nūc rubeis. nūc flaueis ⁊cͣ. Lilia coronat folijs albisroſas rubeis. ſolſequiū flaueis. Miſtice. perver intelligi pōt cōmuniter ꝟgo maria materdei bn̄dicta. Recte nāqꝫ ſicut flores nō naſcuntur niſi vere adueniēte. Sic xp̄s verꝰ flos campi ⁊ liliū ꝯualliū naſci noluit. niſi hͦ ver beatavirgo maria aduenerit. qꝛ ea nōdū nata diſtulit ſuā incarnationē ꝑ multos centenarios anorum qͦs enumerat poeta verſus. Anno ducenteno minus vno milla qͥnqꝫ. Quia nulla mulierū fuit digna de ſe gignere ⁊ ꝓducere tale norem delicatū qualē hodie d̓ ſe maria produxit.Hunc nobiliſſimū florem coronauit ip̄a diademate hūanitatis quā habuit ex ea. ⁊ ſicut diadema ẜm Iſi .j. ethy. ē corona regalis multoshabēs in ſe ornatus de auro ⁊ gēmis. ⁊ pōt inſe ꝯtinere pluręs coronas. ſic diadema humanitatis quo coronauit maria xp̄m fructu ſuumbn̄dictū: ꝯtinet ī ſe multas alias coronas. Pal
E
D
F