Dn̄ica. xvj. poſt Trinita.

heremita quereret quare hoc feciſſet. Reſpōdit. Cum em̄ domꝰ illa ſemꝑ fuiſſet dei in om̄ibus pauꝑibꝰ recipiēdis. iuſſit dn̄s puerum occidere cuiꝰ anima in celū euolauit vt deꝰ gaudeat ſua pacifica poſſeſſiōe qui dicit. Qui voſrecipit me recipit. Nono cōſidera ſpem reſurrectionis future. quia quē hic mortuuꝫ videsalias rediuiuū videbis. Vnde apoſtolꝰ .j. adTheſſal̓. iiij. Nolumꝰ vos ignorare de dormientibus. Gloſa .i. defunctis qui dormiūt ſomnum mortis a quo excitabunt̉ temꝑe reſurrectiōis quā infideles negant. vt nō cōtriſtemini ſicut ceteri qui ſpem nō habēt. Et Amb̓. li.iij. de morte fratris ſui. Ceſſent inquit lachryme. quia debet aliqͥd inter fideles ⁊ ꝑfidos eē.fleant ſuos qui eos in ꝑpetuū eſtimat interirequi ſpem reſurrectiōis nō habēt. Nobis veroquibꝰ mori nō nature. ſed huiꝰ vite finis ē. qͥaipſa natura in nobis reꝑat̉. mortis caſus obſtergit̉. Decimo cōſidera ꝙ ſi viuēs fuerit tibi gratꝰ gratior erit iam ſaluatus. Sic em̄ amici noſtri in torrēte voluptatis diuine inebriabunt̉. nec tn̄ vllatenꝰ noſtri obliuiſcant̉ vt dicit Augꝰ. lib̓. ix. cōfeẜ. c. iij. His ergo decē cōſideratiōibꝰ de mortuis exceſſu dolorem mitigare debemꝰ cū amicos noſtros moriēdo ſubtrahi videmꝰ. ſicut ſuadet Cyprianꝰ libro ſuode īmortalitate aīe. Non ſunt inqͥt lugendi fratres noſtri accerſiōe dn̄ica a ſeculo liberati. cūſcimus eos nō amitti ſed p̄mitti. ⁊ occaſioneꝫnō dandā gentilibus vt nos merito reprehendāt. Quia quos apud deū viuere dicimus vtextinctos ac ꝑditos lugemꝰ. Nihil em̄ ꝓdeſtꝟbis ꝓferre ⁊ factis deſtruere ꝟitatem. Igit̉cōtra iſtos exceſſiue lugētes nec iſtas decē cōſiderationes attendentes ſignant̓ dicit̉ Ecc̄i.xxij. Modicuꝫ plora ſuꝑ mortuū. quoniā requieuit. videlicet a laboribꝰ amiſerijs huiusmūdi. Iuxta illud Apoc̄. xiiij. Amodo iā dic̄ſpūs vt requieſcāt a laboribꝰ ſuis. Et dn̄s dicit hic. Noli flere ſcꝫ īmoderate ⁊ exceſſiue tuos defunctos. Tertio ſunt qui lugent mortemamicorū ſagaciter ⁊ charitatiue ex pia deuotion. Nihil em̄ triſtari in receſſu amici ingratitudinis ſignū eſt. nimis ꝟo triſtari deſperationem arguit. Sunt aūt tres cauſe quare cumratione ⁊ dolore poſſumꝰ morientibꝰ bonis viris flere. Primo quia pauci boni viri ſunt ineccleſia militāti. Et ſic beatus Augꝰ. vt legit̉ꝙ quotiēs de morte alicuiꝰ boni ſacerdotꝭ audiuit. fleuit. non ꝙ ſibi de ſtatu ſuo timuit. ſedquia paucos tales in eccl̓ia reliquit. Ita etiaꝫlegit̉ de ſancto Ambroſio. vt cū alicuius ſancti ſacerdotis vel epiſcopi obitus ſibi nunciaretur ſic amariſſime flebat. vt ſic vix conſolari valeret. Cū aūt interrogaret̉ cur viros ſanctos ſic fleret. aiebat. Ne putes me flere qꝛ re-

ceſſit. Sed quia me p̄ceſſit. ⁊ qꝛ difficile inuenitur qͥ tali officio dignus habeat̉ Secūdo qꝛaliqua forſitan purgāda deferūt que in p̄ſenti nō compleuerūt. Tertio ex cōſideratiōe miſerie naturalis. quia oportet nos ꝓpter peccatum pͥmi parētis putrefieri ⁊ incinerari. Et ſicſanctꝰ Thobias mortuos ſepeliebat ⁊ lugebateos. Thob̓. ij. Et. xiij. q. ij. dicit Cryẜ. Pietatis affectu humilitatiſqꝫ ītuitu mortuos lugere nō ꝓhibemur. ſicut nōnullos ſanctorū aliorum obſequijs pias lachrymas impendiſſe legimus. Id̓o Ecc̄s. vij. Melius eſt ire ad domum luctus qͣꝫ ad domū ꝯuiuij. In illa em̄ admonetur finis oīm morientiū.¶ De eadem dn̄ica. Sermo. iiij.Uoleſcens tibidico ſurge. Luc̄. vbi ſupra. Dicūtnaturales ⁊ beatus Gregoriꝰ ſuꝑIob. Hec vna aquile ꝓprietas eſt. Quandopulli eiꝰ recenter nati ad capiendū groſſioremcibū ſunt inualidi. tunc ipſa ſanguinē ⁊ liquorem humidum prede in os ſuum attrahit. ⁊ attractum ſibi cibū inore pullorū fouet. ⁊ ita reficit eos cibo leuiori quouſqꝫ conualeſcant adſumendū cibum fortiorē. Et dicit Ariſto. quādo iam aliqualiter ſunt adulti cōpellit eos exire de nido ad cibū querendū. Moraliter peraquilā intellige quēlibet fidelem videlicet patrem ⁊ matrē qui ad ſimilitudinē aquile debētſollicitari circa filios ſuos vt poſt cibū corporalem etiā ſpirituali cibo videlicet ꝟtutibꝰ debite nutriant̉. Et inter alias ꝟtutes docꝫ Egidius romanꝰ in de regi. pͥnci. ꝑte. ij. lib̓. ij. c. v.ꝙ ab infantia in fide inſtruant̉ vt eā aſſueſcātEt hoc ideo ẜm eū debet fieri. quia fides ē ſupra rationē et ea que ſunt fidei ratiōe comprehendi nō poſſunt. Vtile ergo eſt vt etati proponant̉ ea que ſunt fidei. in qua ratio dictorūnō querit̉ ſed ſimpliciter dictis acquieſcitur.Hmōi aūt eſt etas infantie. Infantes em̄ cumeis a patre vel a matre ꝓponunt̉ monitionesnō querunt rationem dictorū. quia vſum rationis nō habent. ſed ſimpliciter dictis acquieſcunt. Et ſubdit poſt pauca. ꝙ talibus puerisnō debent p̄poni ſubtiliter articuli fidei. ſed q̄dam groſſa p̄ponantur eis in ſumma dicendoUnus eſt deus om̄ipotens pater ⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctus. Et ꝙ dei filius aſſumpſit carneꝫin Maria ꝟgine. ⁊ ꝙ ꝓpter peccata nr̄a fuitpaſſus. mortuus ⁊ ſepultus. ⁊ ꝙ deſcendit adinferos ⁊ eduxit ibi captiuas animas exiſtentes. ⁊ tertia die reſurrexit a mortuis. ꝙ aſcendit in celum. ſedet ad dexteram patris. ⁊ ſic d̓alijs articulis fidei. Hec ille. Deniqꝫ poſtqͣꝫvenerūt ad annos diſcretionis debent cibareeos ſolidioribus videlicet alijs virtutibꝰ. Qꝛ

Y

A