Onica. xv. poſt Crinita.
rogauit patreꝫ ſuū vt hoc nullo mō indicaretſimulās ip̄m eē de ſeruiētibꝰ pr̄is ſui fecit eumcomedere cū gerſone domꝰ. Qd̓ pat̓ patiēterſuſtinuit Sꝫ cū finito prādio ſcholarꝭ duxiſſeteū in camerā ſecrete q̄ſiuit ab eo qͥd attuliſſet.oſtēdit ei pat̓ denarios qͦs ſibi attulerat dicēsTu negaſti me fili. ⁊ ego te negabo. nunqͣꝫ decetero comedes ⁊ bibes de aliqͦ qd̓ mittā tibi.Inqͣꝫtū ꝟo ē ſponſus male ſe hn̄t erubeſcētescū de tanto ſpōſo erubeſcūt. De cuiꝰ nobilitate dicit Sap̄. Prou̓. vltꝭ. Nobilis in portꝭ vireiꝰ. O hō nō ē ignobilis ſponſus vt eiꝰ nobilitatem debes erubeſcere. nō eſt ita deformis ꝙeiꝰ deformitatē debeas erubeſcere. quia ſpecioſus forma p̄ filijs hoīm Psͣ. xliiij. Et candorlucis eterne ⁊ ſpeculuꝫ ſine macula Sap̄. vij.Nō ē adulter o aīa ſpōſus tuꝰ vt de eo debeaserubeſcere. Ip̄m nō erubuit b. Agnes que dixit. Ip̄i ſum deſponſata cui angeli ẜuiunt Oaīa ſponſus iſte te ſingulari pugna acquiſiuitIp̄ę ē quē nō mors ab amore tuo potuit ſeꝑare. Can. viij. Fortis ē vt mors dilectio. Male etiā ſe habet erubeſcēs ad bona oꝑa duꝫ eacōtemnit ⁊ facere erubeſcit. Ualde iniquuꝫ ēbona oꝑ a inhonorare a qͥbꝰ hō tm̄ bonum expectat. De hͦ honore loquit̉ Ecc̄i. xiiij. Om̄eopꝰ electū iuſtificabit̉ ⁊ qui oꝑat̉ illud honorabit̉ in illo. Qn̄ gloria huiꝰ mūdi deficiet tūcgloria dabit̉ ꝓ bonis oꝑbꝰ. De p̄ſentis gl̓iedefectu dic̄ psͣ. Qm̄ cū interierit nō ſumit oīaneqꝫ deſcēdet cū ea gl̓ia domus eiꝰ. Id̓o nullꝰdebet eū erubeſcere ſed ei diligēter ẜuire. Secūdo ſollicitudo ꝓuidētie ſpūalis cōſiſtit ī meritorū cōgregatiōe. vicꝫ vt qͥlibet merita multa cōgreget in pn̄ti vita a quibꝰ p̄miet̉ in futuro. de quibꝰ Prou̓. vj. Uade ad formicā o piger ⁊ cōſidera ſemitas eiꝰ. diſce ſapientiam q̄cū nō habet ducē ⁊ p̄ceptorē .ſ. eā cogentē. necpͥncipē vicꝫ mandantē de diligētia ⁊ ꝓuiſiōeſui parat in eſtate cibū ⁊ cōgregat in mēſe qd̓comedat. q. d. Sic hō debet ꝯgregare cibū bonorū meritorū. Iō dicit̉ Ecc̄i. xiiij. An̄ mortēoꝑare iuſticiā. qm̄ nō ē apud inferos cibuꝫ inuenire. Tertio cōſiſtit in ſubditorū regimine.Debet gͦ p̄latꝰ eē ſollicitꝰ circa ſubditos vt corrigat ipſorū exceſſus. De hac ſollicitudine dicit apl̓s ad Rhom̄. xij. Qui p̄eſt ſollicitudineſꝑ p̄eſſe dꝫ. Prelatꝰ em̄ qui nō corrigit ſollicitudine exceſſus ſibi cōmiſſorū comꝑat̉ idolo.vt dicit Hol. lec. clxij. Idolū em̄ recipit honores ⁊ nihil valet. ponit̉ in loco ſolēni ⁊ celebri⁊ nihil ꝟtutis hꝫ portat gladiū vel haſtā ⁊ nūqꝫ ꝑcutit nec caſtigat. Eodem mō p̄latꝰ negliges recipit honores ponit̉ in loco ſolēni. ⁊ habet autoritatē corrigēdi defectꝰ ſubditorum ⁊nihil facit. īmo videmꝰ ꝙ paſſeres ⁊ alie auesvadāt ſuꝑ caput idoli. nō obſtāte ꝟſatili gla
dio ſuo. Ita nūqͣꝫ diſſoluti ⁊ laſciui ſedent ⁊ requieſcunt ſuꝑ caput talis p̄lati. ſicut familiares ſeruientes ⁊ cōſilarij. ⁊ ab eo ſupportant̉ aquo debēt argui ⁊ puniri. Un̄ ip̄i eū fecibꝰ ſuis fedant. qꝛ culpis ſuis dānabilē eum ꝓbantTali p̄lato dicit̉ Tach̓. xj. O paſtor ⁊ īdolumdelinquēs gregē. Scd̓a ſollicitudo ē neceſſitatis tꝑalis tolerabilis. de qͣ Gen̄. iij. In ſudorevultꝰ tui veſceris pane tuo. De hac ſollicitudine dic̄ egidiꝰ rhomanꝰ in de regi. pͥn. ꝑte. ij.li. ij. c. xij. Decet inquit quēlibet volēte ẜm vitam politicā ꝓuidere indigētie domeſtice hr̄ecurā de acquiſitiōe pecunie ẜm ꝙ exigit ſtatſuus. Et ponit exemplū. Vidimus em̄ Fredericum imꝑatorē qui tante ſapiētie ſecularis p̄dicabat̉ qͣſi nō fuiſſet ei ſil̓is habuiſſe multaspoſſeſſiōes. n̄ obſtāte ꝙ t̓ra erat fertiliſſima ī qvictualia modici p̄cij exiſtebāt nihilonimꝰ tn̄ſemꝑ ex ꝓprijs alimēta carnium volebat aſſumere. ⁊ hoc tam in beſtijs qͣꝫ in volucribꝰ. Etſubdit qui em̄ ſingula alimenta pecunia emitmagis viuit vt aduena qͣꝫ vt ciuis. qͣre decꝫ pͥncipes ⁊ reges habere homīes induſtrios tamſuꝑ cultura agrorū ⁊ vinearū qͣꝫ ſuꝑ armētisboum ⁊ ſuꝑ multitudinē ouiū ⁊ aliorū aīaliūdeſeruientiū ad indigentiā vite nō ſolū qͣdrupedum ſꝫ etiā volucrū. ſic̄ alicubi eandē habere multitudinē columbarū vel aliarū auiū exquibꝰ alimēta domeſtica ſumunt̉. Sic etiā viait ph̓s inſiſtēdū ē circa apum culturā ſi ꝑtesille apte eſſent ad talē cultū. Ex apibꝰ em̄ ī ꝑtibus cōueniētibꝰ tollit̉ multꝰ fructꝰ cū ꝑuis expenſis. Et noͣndū ꝙ ph̓s circa finē primi politicorū diſtinguit diuerſos modos qͥbꝰ numiſmata acquirūt̉. vt dic̄ ideꝫ Egidiꝰ vbi ſupra.Et hͦ cōtingit qͥnqꝫ modis aut vijs. Una viadicit̉ poſſeſſoria qn̄ qͥs poſſeſſiōibꝰ abundāsex fructibꝰ eorū pecuniā acqͥrit. Scd̓a via vtilis ad pecuniā acquirendā dicit̉ eſſe mercātiacum qͥs ꝑ mare aut terrā defert mercātias aliquas ſpe lucri. ⁊ hͨ via cōceſſa ē laicis. vt. lxxx.vj. diſt. ꝑuenit. Sed hac via clerici ꝓ pecuniaacquirenda ſollicitari nō debent. Quia dicitapl̓s. ij. Thimo. ij. Nemo militās deo implicat ſe ſecularibꝰ negocijs. Et Hiero. lxxxviij.diſt. Negociatorē clericū ⁊ ex inope diuitem⁊ ex ignobili glorioſum. qͣſi quādā peſtē fuge.Extra ne clerici vel monachi. ꝑ totum. Sꝫ qͥalaici interdū nimiū ſollicitant̉ circa mercationes ꝑcurrentes mare ⁊ terras ⁊ negligunt̉ ꝓpriam ſalutē. Id̓o arguit eos Amb̓. in tractatu de Helya in ieiunio. c. iij. Sollicita vita. inquiera cōuerſatio ⁊ quodāmodo ſemꝑ in turbinis ventis ipſis mobilior quibꝰ voluit̉ hūcatqꝫ illuc iactat̉. Sepe vtiqꝫ accuſatis crebranaufragia qui vos nauigare compellit. vt terras faciatis incultas. ⁊ ad latrocinium pluri-
X