Onica. xv. poſt Crinita.

miſer hō qui pͥus fuit templū dei. efficit̉ brutorū .ſ. demonū ſtabulum ⁊ receptaculū gentiūbabylonis .i. oīm vitiorū. De hͦ Augꝰ. li. Soliloqͥ. Ipſi inquit vidētes me ſine te deſpexerunt me. diuiſerūt ſibi veſtimēta mea qͥbꝰ honoraſti me. fecerūt ſibi viā ꝑ me. ſub pedibꝰ ſuis cōculcauerūt me. fecibus polluerūt tēplumſcm̄. poſuerūt me deſolatū tota die merore cōfectum. Ibā poſt eos cecus et nudus. ⁊ illa q̄atus funibus pctōrū me trahebāt poſt ſe in circūitu de vitio in vitiū. de luto in lutū. ⁊ ibamabſqꝫ fortitudine ante faciē ſubſequētis. ẜuerā. ſeruitutē amabā. ⁊ vinctus era. ⁊ vinculanō horrebā. amarū dulce. ⁊ dulce amarū credebam. miſer hͦ nō cognoſcebā. quia eraꝫ ſinete. Scd̓o figuratū eſt Hiere. vltꝭ. ⁊. iiij. Regꝭ.xxv. poſtqͣꝫ Nabuchodonoſor cepit hierl̓m etillam igne accēdit. ⁊ capto Zedechia rege int̓fecit omēs pͥncipes Iuda ⁊ oēs filios regis īoculis regis occidit. Regem ꝟo excecauit. detulitqꝫ in babylonē ⁊ tenuit in carcere vſqꝫ indiem mortis ſue. Moral̓r Nabuchodonoſorinterp̄tat̉ in anguſtia. ⁊ ſignificat diaboluꝫ qͥin anguſtia et̓ne pene ſedet ⁊ pōt finaliter dice̓Dan̄. xiij. Anguſtie mihi ſunt vndiqꝫ. Iſte ergo poſtqͣꝫ pugnādo vicerit hierl̓m. id ē. aīamhomīs. occidit om̄es pͥncipes iudeorū. Iudeiinterp̄tant̉ cōfeſſio. cuiꝰ pͥncipes tres ſunt. cordis cōtritio. oris confeſſio. ⁊ oꝑis ſatiſfactio.Hos em̄ pͥncipes debellata aīa ⁊ capta ea diabolus conat̉ occidere. qm̄ ſi illi pͥncipes vincerent. cito aīam de manu diaboli ſua ꝓbitate liberarent. Occidit vlteriꝰ om̄es filios regis. qꝛom̄es aīe fructus ⁊ ꝟtuoſa oꝑa extinguunturExcecat̉ rex ſcꝫ lumine rōnis. Et ſic pctōr triſtis de rege factus ē ẜuꝰ. excecatꝰ ducit̉ ad babylonem .i. ad inferni cōfuſionē ⁊ ignominiāvinculis peccatorū. vbi ẜm Aureliū vbi sͣ eſtlocus plenꝰ tenebrarū. mſerie ⁊ diſcordie. turpitudinis ⁊ amaritudinis. doloris. ſitis. et famis inextinguibilis. triſticie. vindicte ꝑhennis. ⁊ om̄is ineffabilis mali. quod nec cogitari nec dici pōt. Ecce qͣli dn̄o ſeruis o pctor. qͥte hic remunerat talibꝰ malis ⁊ tandeꝫ tradetpenis eternis. quare deo potiꝰ ẜuias. in cuiuſregno nihil aliud inuenit̉ niſi qd̓ placet. fouet⁊ delectat. Dimitte diabolū in cuiꝰ regno nihil aliud īuenit̉ ⁊ ſentit̉ niſi qd̓ diſplicet ⁊ offēdit ⁊ cruciat. Famulare xp̄o in cuiꝰ regno omne bonū inhabitat ⁊ nullū malū. ⁊ odi diabolum in cuiꝰ regno om̄e malū abundat. Hi ſuntduo dn̄i vicꝫ deꝰ ⁊ diabolꝰ quibꝰ nemo ẜuirepōt ſimul. Secūdi dn̄i ſunt ſpūs ⁊ corpus etanima ⁊ caro. His etiā nemo pōt ẜuire. qꝛ ſpiritus vult puritatē. caro ꝟo voluptatem. Etſepe corpus aſſumit dn̄im ſupprimēdo ſpiritūcum tn̄ debeat fieri oppoſitū. Qd̓ ꝓbat̉ in ſimi

litudine. Hereditario em̄ iure ſemꝑ regnū debet̉ filio legitimo. quia ſuccedit in om̄ibꝰ bonis parentis. vt in auten. Quibꝰ mo. natu. eflegit. §. qm̄. col̓. vj. Et extra qui filij ſunt legitimi. c. cōqueſtꝰ. ⁊. c. tanta. Iō ne ſit iurgiumpoſt mortē patris cōſueuit pater morti appropinquans filium regem inſtituere. Sed tantaeſt aliquorū ꝓteruitas ꝙ qͣꝫtūcūqꝫ illis regnūnō ſpectet vel ſuppetat. ꝑ phas ⁊ nephas illd̓ſatagunt vſurpare. Moraliter regnū ⁊ imprium debēt̉ ſpiritui ⁊ nō corꝑi. quia ſpūs eſt filius dei ad imaginē dei creatus. ſic̄ dic̄ Bern̄.in lib̓. de contē. mūdi. Anima inſignita d̓i imgine decorata ſimilitudine. deſponſata fid̓. dotata ſpiritu. redēpta ſanguine. deputata cumangelis. capax beatitudinis. ⁊ heres bonitatꝭSꝫ corpus ē filius terre Gen̄. iij. Terra es ⁊ interrā reuerteris. Huiꝰ em̄ tāta ꝓteruitas. ambitio ⁊ p̄ſumptio ꝙ cōtra om̄ia iura vult ſibiſpm̄ ſubijcere. ⁊ ſuꝑ illū regnare vt ſic hō ſibifamulet̉. Figura. iij. Regꝭ. j. Ubi legit̉ cū rexdauid ordinaſſet ꝙ Salomon filiꝰ ſuꝰ ſuccedere deberet in regno. ſurrexit filiꝰ Agith adonias ſumptis qͥnquaginta viris ſecū dicēs Egoregnabo. Qd̓ audiēs Berſabee mat̓ ſalomonis. p̄uenta ⁊ docta ꝯſilio Nathan ꝓph̓e conqueſta eſt dauid regi. ꝙ Adonias frat̓ Salomonis vellet ſibi regnū vſurpare cōtra regisdecretum. Tunc rex dauid fecit vngi ſalomonem in regem. ⁊ poni ſuꝑ mulā ſuā. ⁊ ſic duciꝑ terrā clamante ppl̓o. Uiuat rex ſalomō Spiritualit̓ ꝑ dauid intellige xp̄m ꝑ ſalomonē filium ſuū humanū ſpm̄ qͥ ē filiꝰ berſabe que int̓p̄tat̉ puteꝰ ſatietatꝭ qꝛ ſpūs ē capax ſatietatisbtītudinis eterne. iuxͣ illud psͣ. xvj. Satiaborcū apparuerit gloria tua. Per adoniā qͥ interp̄tat̉ dn̄ator ſublimis ſignificat̉ corpꝰ qd̓ ſꝑ deſiderat dn̄ationē ſalomonis. qͣre ꝯgregatis. l.viris .i. qͥnqꝫ ſenſibꝰ cū appetitibꝰ impugnātibus decē p̄cepta decalogi clamat. Ego regͣboqꝛ cū his corpꝰ ſolidū vult imꝑiū ſurriꝑe contra ſpm̄ cui regnū de iure incūbit. Qd̓ audiēsberſabe ꝑ quā h̓ intelligit̉ diuina contēplatioducit ſalomonē .i. ſpm̄ ad verū dauid xp̄m decorꝑe cōquerēdo. qͥ vngit illum ꝟtutibꝰ ⁊ gratijs quibꝰ corpꝰ ſuū ſubijcit ⁊ aſcēdit ſuꝑ mulam regis .i. crucē xp̄i ꝑ memoriā paſſionis. ⁊tunc clamant oēs vires hoīs. Uiuat ſpiritusſenſitiuis appetitibus depoſitis. Sed notabile eſt quod ſequit̉. iij. Regꝭ. ij. ꝙ poſtqͣꝫ adon̄tas coactus eſt regnū fratri ſuo ſalomōi dimittere pr̄e ſuo iubēte. molitꝰ ē acciꝑe Abiſag ſunamitē pr̄is ſui miniſtrā cū qͣ ip̄e pr̄ dd̓ dormiebat. ip̄am tn̄ nequaqͣꝫ cognoſcēs. Sed Salomon miſſo banaya fecit interficere adoniam.Sic ſpūaliter poſtqͣꝫ corpꝰ dimiſit ſpūi regnū⁊ dn̄ium adhuc vult hr̄e carnalitatem ⁊ volū

q