LXXIIISermo

Delagiani ponūt ponimꝰ. ſed in omnibꝰ deoſeruientibus. Sed certū eſt ꝙ qͥlibet exn̄s in gͣtia digne ſeruiat deo ⁊ conſequat̉ effectū p̄deſtinatiōis. Ad illud dictū augꝭ. d̓r ꝙ ip̄e intelligit ꝙ finaliter deo ſeruientes effectū p̄deſtīationis ꝯſequent̉. nō aūt qͥ ſoli ſunt digni ẜm p̄ſentē iuſticiā. Hoc on̄dit Alanus vbi s. di. dominꝰ ſcit aliqͦs eſſe reprobos. gͦ nec vult nec voluit nec volet eis dare vitā eternā Et ita digniſunt aliqͥ ꝙ deus nō vult. nihilominus tamenrn̄det vnicuiqꝫ ꝓ meritis ſuis finalibus. qꝛ licꝫnō velit dare vitā eternā reprobis habentibuſgr̄am. tn̄ vult eis dare vitā ſi ꝑſeuerabūt finaliter in gr̄a. Et dicit idē doctor ꝙ quidā nullūdicunt eſſe dignū vita eterna niſi ī fine. Quodꝓbant ꝑ ſimilitudinē laborantis in vinea quinō eſt dignus denario niſi finito labore et die.Eadē rōne cū ſolis ꝑſeuerantibꝰ ꝓmittit̉ vitanullus an̄ finē dignus eſt ea. Sed illud ſil̓e eſtvalde remotū. Nam laboranti in vinea p̄ſcribit̉ tp̄s certū. ſed nō ꝓ vita eterna. imo ꝓ qͦcūqꝫ inſtanti decedat gr̄am hn̄s dignꝰ eſt vita eterna. Laborans ꝟo in vinea ſi morit̉ die media nec ip̄e nec heres eiꝰ dignꝰ eſt denario. hecille. Hec igit̉ h̓ inſerta de reprobatione videatqͥlibet prudēs p̄dicator an ſint populo vulgari p̄ponenda. Sic gͦ habito iſto ꝙ ſacerdotesangelis aſſimilant̉. iō dꝫ ad ſil̓itudineꝫ angeliqͥlibet eſſe medius inter dilectū vicꝫ xp̄m ⁊ dilectaꝫ .i. quālibet aīam ſibi cōmiſſam. ⁊ offerrexp̄o vota ⁊ orationes ſibi cōmiſſorū. ⁊ referredona remiſſionis pctōꝝ. ⁊ dꝫ excitare ⁊ placare. Nā ſubditos ſuos negligētes dꝫ excitare aſomno negligentie ⁊ placare deū fideli p̄camine. qꝛ d̓r h̓. Et dep̄cabāt̉ eū vt illi manū imponeret. ⁊ tantū de pͥmo. Ꝙtū ad ſcd̓m tāgit euāgeliſta pctōꝝ curationē benignā. cū dic̄. Et apprehēdens eū d̓ turba ſeorſum. Circa qd̓ notaprudēs medicꝰ qͥ tꝑe peſtilētie curā gerit hoīꝫpͦ oībꝰ hortat̉ vt vitēt morboꝝ ꝯſortiū. qꝛ valde ꝑiculoſum eſt peſtilētiali morbo infectis. ſiue viuis aut etiā mortuis ꝯuerſari. Sic ēt prudēs medicꝰ ⁊ corpoꝝ ⁊ aīaꝝ ih̓s xp̄s in hͦ ꝙ ſepauit hūc infirmū a turba ſeorſum docuit malā ſocietatē infectā morbo pctōꝝ fugiendā. qͥadi. b. Hiero. vt ſcribit. b. Euſebiꝰ d̓ morte ipſius. Nihil certe tm̄ nocet hoī qͣꝫ mala ſocietas.⁊ ſepe hō talis efficit̉ qͣli ſocietate potitur. Impoſſibile puto hoīem in bonis oꝑbus ꝑmanere qͥ malorū aſſidua potit̉ ſocietate. De malaſocietate vide ſupra. ẜ. xij. B. ⁊ ſermone. xiiij.B. ⁊ ẜmo. xxviij. S. T. Scd̓o in hͦ ꝙ miſit digitos ī aures eꝰ docuit nos aures nr̄as obſtruere. Primo a vituperatōe ꝓxīoꝝ. qꝛ dixit dd̓in pͣsͣ. Factꝰ ſū tanqͣꝫ vas ꝑditū. qm̄ audiui vituperationē multoꝝ ī circuitu Scd̓o a vanitate garruloꝝ qͥ iā vbiqꝫ ſūt īmūdo. vt di. Clau-

dianꝰ ī maiori volumīe. Nūc qͦꝫ ꝑ t̓ras mētirigarrula fama. Nullaqꝫ mētio ſit d̓ his q̄ ꝟa fuerūt. ⁊ Iuuenal̓ li. viij. di. garrulꝰ ip̄e nocet ſibi cū ꝓdeſſe vid̓r. Atalibꝰ dꝫ auditū auertereoīs hō. qꝛ di. psͣ. Qui reqͥrūt mihi mala locutiſunt vanitates ⁊ dolos tota die meditabātur.Tertio a cantilenis ſaltatricū. iuxta illd̓ Ecc̄i.ix. Cū ſaltatrice ne ſis aſſiduꝰ. ne andias illamne forte ꝑeas ī efficatia illiꝰ. Quarto a ꝟb̓ mēdacij. qꝛ d̓r ꝓuer. xxix. Princeps qͥ libent̓ audit ꝟba mēdacij oēs mīſtros hꝫ īpios. Tertioin hͦ ꝙ exꝑuit ⁊ tetigit linguā eiꝰ docuit nos vtdiuinā ſapīam ī p̄dicatiōe libent̓ audiamꝰ Dicūt eī medici ⁊ p̄cipue Cōſtā. Saliua ē humorflegmaticus ex naturalibꝰ venis līgue generatus ⁊ p̄cipue a capite d̓ſcēdit. ſaporē diſcernit⁊ līguā humectare cōſueuit. Moral̓r ꝑ ſaliuāintellige dīnā ſapīaꝫ. qꝛ di. Greg. omeī. x. ſuꝑEzech̓. Sputū ē diuina ſapīa q̄ ſoluit ignorantiā humanā. Cū gͦ ea ſapīa q̄ ip̄emet ē līgua noſtra tāgit̉ tūc mox ad p̄dicādū formant̉ ꝟba.Hec qͥdē ſapīa ꝓcedit a capite .ſ. a d̓o eſt caputeccl̓ie. iō dic̄ dīna ſapīa Eccī. xxiiij. Ego ex or̄altiſſimi ꝓdij. ⁊ Iac̄ .j. Si qͥs indiget ſapīa poſtulet a d̓o qͥ dat oībꝰ effluent̓. Hec qͥdē ſapientia ad inſtar ſaliue diſcernit int̓ ſapores qꝛ oīamādata amara ⁊ ſpūalia dulcia demonſtrat. ⁊ſic faciet effuge̓ illd̓ Eſa. v. Ue qͥ ponitꝭ amaꝝdulce. ⁊ dulce amaꝝ Quarto in hͦ ꝙ celū aſpexit docuit nos ꝙ libēt̓ ī celū reſpiciamꝰ. qꝛ hōlibēt̓ reſpicit tria Primo reſpicit fidelē amicūqꝛ d̓r Eccī. vj. Amico fideli nulla cōꝑatio. ⁊ n̄ē digna ponderatio auri ⁊ argēti ꝯtra bonitatē fidei illiꝰ. ⁊ ibidē d̓r. Amicꝰ fidelis medicam̄tū vite Quis gͦ fidelior xp̄o? Nā ip̄e ē amicꝰ adeo fidelis ꝙ ī nulla nos neceſſitate deſerit. vtdicit Augꝰ. De qͦ Sap̄. Eccī. xvij. Omni tꝑediligit qͥ amicꝰ ē. Et di. notant̓ oī tꝑe. qꝛ ī vitaa pctīs nos cuſtodit. ac in morte a demonibusnos eripit. ⁊ poſt mortē ad gl̓iam ꝑducit. vt qͥlibꝫ ſaluatꝰ dice̓ poſſit cū pͣsͣ. Tenuiſti manuꝫdeterā meā. ⁊ in voluntate tua eduxiſti me. etcū gloria ſuſcepiſti me. Ecce iſte amicꝰ ē ī celo.iō ad ip̄m qͥlibꝫ reſpicit merito. Scd̓o reſpicittheſauꝝ ſuū Ma th̓. vj. Ubi ē theſaurꝰ tuusibi ⁊ cor tuū. Ibi gͦ hēmꝰ theſauꝝ nr̄m qͥ ꝯficitur ex auro dilectōis dei. ⁊ argēto amoris ꝓximi. ⁊ lapidibꝰ p̄cioſis bonoꝝ oꝑm. Tertio libent̓ reſpicit auxiliū ſuū. ⁊ illud auxiliū ē a celo. Iuxta illud psͣ. Leuaui oculos meos ī mōtes vn̄ veniat auxiliū mihi. Ideo ibi reſpiceredebemus. qꝛ. ij. Paral̓. xx. cū ignoramꝰ quidagere debeamꝰ huc ſolū habemꝰ tͣſidui vt oculos noſtros dirigamus ad celū. Quinto ī hocꝙ ingenuit on̄dit tria. Primo nature vilitate. vn̄ Beda. ꝙ quaſi homo ingemuit ſed quaſi deus curauit. Scd̓o pctī grauitateꝫ. qꝛ tam

dd 4

L

k

I