XLVISermo

dei deſcribendo miſcd̓iam. Miſcd̓ia em̄ ē aliene miſerie in nr̄o corde cōpaſſio. Cui concordat Damaſ. di. ꝙ miſcd̓ia eſt triſticia ī alicuiꝰmalis Et Iſid. li. ij. ethimol̓. dic̄ ꝙ miſericorsa cōpatiendo aliene miſerie vocabulū ſortituſeſt. Rn̄det̉ ꝙ nullus p̄t miſcd̓iam ad ſe habere. qꝛ lꝫ qͥlibet doleat d̓ miſericordia propͥa natura. nō tn̄ ſibi miſeret̉ nec cōpatitur ꝓprie loquendo. cum compati ſit cū alio pati. Iſte autē qͥ patit̉ ī corꝑe ſi ſit in charitate ⁊ patienterſuſtinet magnum ſibi meritū acqͥrit non tamēex oꝑe miſcd̓ie. ſed ex ꝟtute patientie vt eſt dictū ſapientꝭ dicentis. nullus miſeretur ſuijpſipropͥe loquendo. Sed inquātū eſt ſibi alienuſvt qn̄ caro ſe fecit alienam a ſpū recalcitrandoſibi ac ꝑ hoc aīa cadit in miſeriam duplicē videlꝫ culpe et pene. Vnde recte ſapiens admonet ſpm̄ vt miſereat̉ anime ſue ſubueniēdo miſericordie ſue ne incidat ī culpaꝫ. vel ſi inciditꝙ reſurgat ne gehenne penam incurrat. Und̓Aug. x. de ci. dei tractans verbū ſapientꝭ Miſerere anīe ſue dic̄. Quodlibet opus miſcd̓ie ſiꝓpter deum fiat ſacrificium deo eſt. vnd̓ ſi homo mūdo morit̉ vt deo viuat qm̄ ⁊ hoc ad miſericordiā ꝑtinet ſacrificiū eſt. Cum etiam corpus noſtrū temperantia caſtigamus. Si hocquemadmodū debemus ꝓpter deuꝫ faciamꝰvt exhibeamus membra noſtra arma iuſticiedeo ſacrificium eſt. Hec Augꝰ. De hac miſericordia impropͥe ſumpta dicit. ſapiens etiaꝫ alibi. Bene fac aīe tue vir miſericors. Prouerb̓.xj. Per viruꝫ intelligitur portō ſuꝑior animeque tunt bene facit anime quando miſeret̉ ſuper miſeria portionis inferioris videlꝫ partisſenſitiue cohibendo eā ne trahat̉ ad culpaꝫ etequenter nec ad penā.De eadē dn̄ica. Sermo tertius.Stōte miſericordes ſicut pater veſter miſericors ē. nōlite iudicare ⁊ nō iudicabimini. Lucevj. Dicit Ariſto. li. j. metha. Humanū genusarte ⁊ rōne viuit. ⁊ qꝛ hoīes viuūt ex arte. id̓oquilibet pater diligens filiū docet eum artemmeliorem quā nouit ⁊ nullā ſubtilitatē ī ea abſcondit. Et hoc ideo facit vt filius per artemhanc nutriat̉ vel ip̄e in docendo ſapiens videatur. qꝛ di. idē Ariſto. vbi ſupra. Signū ſapiētis eſt poſſe docere. Ideo legit̉ Tob̓. iiij. Honorē habebis matri tue. Cū thobias mori debuit vocauit filiū ſuū ⁊ docuit eum artes ſuasqͣs ip̄e nouit qͣꝝ vna fuit de honore mr̄is. ⁊ nedei obliuiſceret̉ q̄ alia fuit. ſꝫ ſꝑ eiꝰ memoreturTertō ne pctō ꝯſētiret. īter hās tn̄ habuit vnāſb̓tilē arte ꝑ quā acqͥſiuit regnū celoꝝ ī ſpe qͣꝫuis non ī re. ⁊ hec fuit miſcd̓ia ꝑ quā acqͥrit̉ regnū dei. qꝛ di. Pe. rauen̄. ſer. Ecce d̓s amore

pauperū vēdit regnū. ⁊ vt illud oēs emere valeamus ip̄m ꝓ fragmēto panis expoſuit. qͥs gͦexcuſare nō emētē valeret quem tanta vilitasvēditoris accuſat. Iō tobias hāc ſubtilē artēꝑ quā ī breui magna lucraret̉ docuit di. Quātūcūqꝫ poterꝭ eſto miſericors. ſi multū tibi fuerit multū tribue. ſi paꝝ. ſtude illud īpartiri. q.d. eque ꝓ ꝑuo ſic̄ ꝓ magno acqͥrit̉ regnū. Sic⁊ xp̄s qͥ cōceſſit ſe noīare patrē. Math̓. vj. cūdixit. Si orabitꝭ. pr̄ nr̄ qͥ es ī celis. habuit ſpecialē artē .ſ. miſericordiā quā didicit ab eternoSꝫ tn̄ hac ꝟtute nō eſt manifeſte vſus niſi cuꝫde ꝟgine fuit natus ⁊ extūc ẜm Greg. ꝓpriū ēſibi miſereri ⁊ ꝑcere. qͥ an̄ ſolebat punire et ꝑcutere. iō hāc artē vicꝫ miſcd̓ie tāqꝫ ꝟtutē ſpecialiſſimā docuit filios ſuos ſanctos apl̓os qͦspre alijs dilexit cū dixit. Eſtote miſericordes.In qͥbus verbis pͥncipaliter duo tangit. pͥmodiuīe miſeratōis inuitationē. ibi. eſtote miſericordes ſicut pater veſter. ſecundo humanę iudicatōnis ꝓhibitōeꝫ. ibi. nolite iudicare. Circa pͥmum notandum. Holc̄. ſuper lib. ſap̄. lec.cxxvj. dic̄ ꝙ miſericordia dn̄i fortis ī hoīes eſtintenſiue extēſiue ⁊ duratiue. Intenſiue qꝛ ꝑcit hoī in peccato qd̓ eſt tāte malitie ꝙ hō nullo modo poſſet ꝑ ſe ſatiſfacere. Ideo di. Anſhel. li. ij. cur deus homo. c. vj. ꝙ oportuit hoīnem deo dare aliqd̓ maius cū eo. qd̓ eſt deꝰ adſatiſfaciendū ꝓ pctīs ſuis. Sꝫ cōſtat ꝙ hͦ nullo mō potuit facere. ⁊ ideo d̓s miſericordit̓ eſtincarnatus. ⁊ vt ꝓ hoīe ſatiſfaceret factꝰ ē hō.Ideo etiam di. apl̓s ad Titū. iij. Nō ex oꝑibꝰiuſticie que fecimus nos ſed ẜm ſuam miſericordiā ſaluos nos fec̄. Iſta ergo miſcd̓ia fuitfortis intenſiue. qꝛ dicit ph̓s .j. de celo. ꝙ fortitudo potentie actiue terminatur per maximū in quod poteſt. vnde ſi aliqua potētia poſſet in aliquod duplum vel triplū vel quadruplum. ⁊ ſic vſqꝫ ad infinitum. illa potentia diceret̉ infinita intenſiue. ſed talis eſt miſericordia dei. qꝛ nō eſt aliquod peccatū ita turpe vl̓malitioſuꝫ ⁊ deforme quin miſcd̓ia dei ſit maior ad dimittendum. Ideo di. beatus Anguſ.O qualis dei pietas quaꝫ nulla poteſt ſuꝑareiniquitas vel impietās. Et Greg. ſuꝑ Ezech̓.Sicut ſcintilla in medio maris. ſic oīs malitiaad miſericordiam dei. Secundo miſericordiadei eſt fortis in nos extenſiue: ⁊ hoc poteſt dupliciter declarari. Primo a parte ſubiecti ipſius xp̄i. Scd̓o ex ꝑte obiecti hoīs ſiue miẜicordie. A ꝑte qͥdē xp̄i. ſicut ſi aliqͥs omnibus vicinis ſuis riuulos cōcederet de fonte ſuo vt ſibiinde facerent aqueductus ꝓ ſuo libito magneforet ſufficientie. Iſto mō deus pater habensfiliū qͥ eſt verbum ⁊ fons omnis bonitatis. qͥafons ſapientie verbum dei in excelſis. Ecc̄i. j.Miſit enim eum in mundum ⁊ miſit ſcaturiri

Uvy 5

L