Druckschrift 
2 (1488) Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Dn̄ica tertia poſt trinita.

ꝙ aīa ẜm volūtatē xp̄i ꝯuerſans aut fidelit̓ inqͥrit q̄ neſcit aūt manifeſte nouit q̄ nouit. Si ātvtrūqꝫ cū poſſit nō vult facere inſanie morbolaborat. initiū em̄ recedēdi a deo faſtidiū docctrine ē cū n̄ appetit illud qd̓ aīa ſꝑ eſurit q̄ deūdiligit. De iſto ornamēto dr̄ Eccī. xxj. Ornamētū aureū prudētis doctrina Tertiū ornam̄tuꝫ qͦ ſe dꝫ indue̓ ꝑſona eccl̓iaſtica ē dyademacharitatꝭ. Eſt em̄ dyadema ſignū regale ⁊ certe ſola charitas diuidit int̓ filios ꝑditiōis ⁊ filios regni ẜm Augꝰ. vn̄ heſter. vj. dr̄ ī figura.hō que rex honorare cupit dꝫ indui veſtibꝰ regijs. ⁊ poni in eqͦ qͥ ē d̓ ſella regꝭ. ⁊ acciꝑe r̄gnidyadeda ſuꝑ caput eiꝰ. Ueſtes nr̄i regꝭ .ſ. xꝑfuerūt ꝟtutes qͣs ēt ph̓s vocat habitꝰ. Equuſd̓ ſella regꝭ fuit crux. dyadema regni fuit charitas. ⁊ ꝑ hͨ tria nos honorabiles facimꝰ apd̓ deum ⁊ hoīes. vtutibꝰ pnīa ⁊ charitate. Scd̓usſtatꝰ ꝯtinētiū eſt viduaꝝ q̄ dn̄t depone veſtesvarij colorꝭ .ſ. d̓litiaꝝ. Nā. j. Thi. v. d̓r d̓ viduis. Nā q̄ ī delitijs viuēs ē .ſ. mollit̓ ſe veſtiēdo⁊ iacēdo mortua ē .i. ꝓpīqͣ morti ſpūali. ⁊ dn̄tīduere veſtes nigras hūilitatꝭ ī qͥbꝰ multū placēt deo. Nā iſte ſūt veſtes qͥbꝰ intrat̉ ī regnuꝫceloꝝ Iob. xxij. Qui hūiliatꝰ fuerit erit ī gl̓iaEt Math̓. xviij. Niſi efficiamini ſic̄ ꝑuuli nōintrabitꝭ ī regnū celoꝝ. Tertiꝰ ſtatꝰ ē ꝯiugatorū ⁊ hi dn̄t induere veſtē ꝯſutilē charitatꝭ Nādꝫ vir diligere vxorē ⁊ vxor viꝝ ne aliqn̄ veſtꝭcharitatꝭ deſerat̉. qꝛ dr̄ Ecc̄i. xxv. In tribꝰ bn̄placitū ē ſpūi meo q̄ ſūt ꝓbata corā deo ⁊ hoībus. ꝯcordia fratrū. amor ꝓximoꝝ. vir ⁊ mulier bn̄ ꝯſentiētes. Quītū ē ꝯuiuioꝝ celebratōSolet em̄ nouitiꝰ ī ingreſſu ſuo ſi hꝫ fratribuſſuis facere vnū ꝯuiuiū vl̓ abbas. Spūal̓r fratres nr̄i ſūt angeli qͥbꝰ ꝯuiuiū facimꝰ .ſ. gaudijcū pnīam facimꝰ. qꝛ gaudiū ē angelis ſuꝑ vnopctōre pnīam agente. vel abbas vicꝫ pr̄ celeſtꝭfacit cōuiuiū nouitijs penitētibꝰ. ſic̄ figuratuꝫhr̄ Lu. xv. d̓ pr̄e qͥ filio ſuo ad ſe reu̓tenti. poſtbenignā receptionē fecit ꝯuiuiū dicēs ẜuis ſuis. Adducite vitulū ſaginatū. ⁊ occidite vt māducemꝰ ⁊ epulemur. vbi ꝑ vitulū ſaginatū intelligit̉ xp̄s qͥ dr̄ vitulꝰ ꝓpter naturā paſſibilē⁊ ſaginatꝰ ꝓpter gratiaꝝ plenitudinē. De iſtogͦ vitulo a iudeis occiſo ⁊ ī cruce immolato. facit pat̓ celeſtis cōuiuiū pctōri quē ꝑ pnīam r̄cepit. Sextū eſt tꝑis ꝓbatōis aſſignatio. Nā aſſignat̉ oī nouitio annꝰ vnꝰ ad ꝓbandū ordīsauſteritatē. Moraliter annus iſte nobis aſſignatus eſt annus placabilis ⁊ gratioſus totavita pn̄s in qua pōt qͥlibet eligere bonū vl̓ malū. Nā dr̄ Ecc̄i. xv. Ante hoīeꝫ vita .ſ. gratie ⁊mors .ſ. culpe bonū vicꝫ meritoꝝ qd̓ volueritdabit̉ illi. In iſto anno ꝓbant̉ om̄s qui debētrecipi ad ordinē celeſtē. Iuxta illud Sap̄. iij.Tanqͣꝫ aurū in fornace ꝓbauit electos domi-

nus. ⁊ quaſi holocauſti hoſtiam accipit illosSeptimū eſt voti ꝓfeſſionis emiſſio ⁊ ratificatio. qꝛ oīs qͥ recipit̉ ad ordineꝫ celeſtē ꝓfitebit̉regulā amoris dicēs cū btō Aug. li. ſoli. c. xlij.Diligā te deū meum ex toto corde meo totiſqꝫmedullis p̄cordioꝝ meoꝝ hn̄s te in corde meo⁊ in ore p̄ oculis meis ſemꝑ ⁊ vbiqꝫ ita vt nullus ī me adulterinis amoribꝰ pateat locꝰ. poſthanc amoris ꝓfeſſionē dabit̉ vnicuiqꝫ locuseterne fruitionis vt edat ſuꝑ menſam dei. Luce. xxij. Ego diſpono vobis .ſ. ẜm exigentiammeritoꝝ vt edatis ⁊ bibatis ſuꝑ menſam meāin regno meo. qꝛ legit̉ Gen̄. xliij. Sederūt corā Ioſeph primogenitꝰ iuxta pͥmogenita ſua.⁊ minimus iuxta etatē ſuā. Utimo aſſignabitur ſibi locꝰ ī choro āgeloꝝ. nā qͥlibꝫ ẜm ꝙ magis vel minꝰ hꝫ meritū ſortiet̉ apud ſummosangelos medios vel infimos locū vbi deū laudat ſine fine. dicēs cū psͣ. Adiutor meꝰ ti. pſal.qꝛ deus ſuſceptor meus es. Psͣ. lviij. De eadē dn̄ica. Sermo quartus.Audiū eſt ange3 ſuꝑ vno pctōre pnīam agēte Luce. xv. Ad exꝑientiā videmꝰ. ꝙ celūaliqn̄ ꝓfert ſtellas triſtes vt galaxiam palladam aut cometā peſti hominis quaſi cōdolensEt etiā ꝓfert ſtellas claras ⁊ lucidas letis qͣſicongaudens. Nam in aduentu peſtilentie celum triſtia profert ſigna vel ſtellas iam dictasquibus grandis peſtilentia dinoſcit̉ mūdani.regionibus p̄uentura. Ideo dicit Hugo. īdyaſco. li. iiij. Celuꝫ ſemꝑ in ſe ꝓfert indicia atqꝫſigna peſtilentie in mundanis vtpote ac ſi inſtar hominis peſti ꝯdoleat miſerieqꝫ humaneSpiritualiter ꝑ celū intelligitur celū ſuꝑnorūciuiū. De quibꝰ in psͣ. xviij. Celi enarrat gloriaꝫ dei. illud inquā celū ciuiū celeſtiū profertin ſe ſtellas .i. angelos ſanctos qui condolentpeſti noſtre .i. peccatis. que ſunt peſtes animenoſtre. ⁊ de ſerenitate nr̄e ꝯſcīe que fac̄ eos letos gaudēt ⁊ letant̉. Et hoc teſtat̉ beatus Iuguſti. li. ſoli. c. xxvj. Quotiens inqͥt bn̄ agimꝰgaudent angeli. triſtant̉ demones. Quotiensem̄ a bono deuiamus dyabolū letificamus. etangelos ſuo gaudio defraudamꝰ. De hoc legitur in vitaſpatrū li. ij. c. lvij. ꝙ abbas pauquodā die vidit homines clara facie ad eccleſiam. ⁊ leto animo ingredientes ⁊ angelos ipſorum cum ipſis gaudentes. vnum tamē vidinigerrima facie ad modū ethiopis et demōēsinde gaudentes. et miſſo in naribus freno euꝫtrahentes et angelū eius a longe ſequente triſtem. cum autem omnes exirent de eccleſia vidit et illum clara facie egredi ⁊ demones a longe abominantes eum. ſanctumqꝫ angelū eiushilarē ⁊ gaudentē. nā iſte qͣꝫuis fornicator fue

L