OAica prima poſt Trini.

Rubinus nihil habet ⁊ ſemꝑ iocundat̉ ⁊ vosabundatis ⁊ ſemꝑ triſtis eſtis. Cui ille. Egoauferam leticiam illam. vnaqꝫ dierum ſaccuꝫplenum pecunīa ꝑ feneſtram latēter ī cameraRubini ꝓiecit. ille inuēta pecunia tota die cogitauit qͥd age̓ poſſꝫ ⁊ emere ⁊ cantū penitusdimiſit. Poſt aliqͦt dies dixit auarꝰ vxori. qͣre modo nō cātāt Rubinus: ⁊ vxor neſcio inqͥt. qꝛ iam diu non cantauit. dixit ille. reddamei cantū. Et deſcēdit ad eum petijt pecuniā. qͥnon audēs negare reſtituit. ⁊ accepta vigellavt pͥus vigellauit. Et diues vxori. Ecce inqͥtRubinus iteꝝ cātat ⁊ ſeriē ei narrauit. Ideonotant̓ in cantu ſuo dixit Maria Luc̄. j. Eſuriētes īpleuit bonis. ⁊ diuites dimiſit inanesIllud ē inane quod apparet eſſe repletū ⁊ eſtvacuū. ita diuites vidētur exterius ſine metuſine turbatione ⁊ ſine ſollicitudine. ⁊ tamē interius ſunt triſticia pleni ⁊ timore. Id̓o dicitSen̄. Quiſqͥs inqͥt volet agere tutam vitam.iſta viſcata bn̄ficia deuitꝫ. Et ꝑ bn̄ficia viſcata intelligit bona tꝑalia. qꝛ ẜm Aug. bona tēporalia ſunt bona viſcata. Et. b. Greg. Nihilem̄ ꝑiculoſius ⁊ laborioſius terrenis deſiderijs eſtuare. nihil quietius qͣꝫ in hoc mūdo nihil appetere. Tertio diuitie iſte tēporales repellunt vnitatē ab affectōe. cauſant .n. inuidi.as ⁊ turbatōes. bella ⁊ rixas ⁊ diſcordias. vtGen̄. xiij. d̓ Abraā ⁊ Loth ꝯſanguineo ſuo. d̓quibus dr̄. Erat .n. ſubſtantia eorum multa ⁊neqͥbant habitare ꝯmuniter. ideo diuitie ſūtparuipēdende. iuxta illud Cathonis. Deſpice diuitias ſi vis animo eſſe btūs. Et Senecaepiſt ola. xviij. Nemo alius ē deo dignus niſiqͥ contempſerit diuitias ſeu opes. Qui auteꝫvoluerit eas contemnere debꝫ attendere ꝙ nihil ſecum ī hunc mundū portauit. nec qͥcqꝫ ſecum aſportabit. Iō dicit Ambro. ⁊ hr̄. xlvij.di. c. Sicut hi. Diuitias nihil ſic facit contemni ſicut recordatio pauꝑis finis ⁊ pͥncipij. Enota ꝙ diuitie ſunt ſic contēnende ꝙ nō ſuntnimiū amande niſi quo ad vſum. Iō dicit beatus Hieronymꝰ. xij. q. ij. c. duo. Laicꝭ iuquitlicet tꝑalia poſſidere. ſed non niſi ad vſum. nihil .n. miſerius qͣꝫ ꝓpter nūmū ꝯtēnere deumEt di. xxx. c. hec ſcripſimus. dr̄. Nō eſt pctm̄hr̄e diuitias ſi aſſunt bona oꝑa. Inno. etiaꝫ d̓vi. hu. ꝯdi. lib̓. ij. c. xj. Ceteꝝ. inquit. Abraamdiues fuit. Iob locuples. Dauid opulētus. ⁊tn̄ d̓ Abraā dicit ſcpͥtura. Credidit abraā ⁊ reputatū eſt ei ad iuſticiam Gen̄. xv. De iob dr̄Nō erat ſimilis illi ī terra. c. j. De Dauid. Inuenit dn̄s viꝝ ẜm cor ſuuꝫ. Ac iſti fuerūt quaſi nihil hn̄tes ⁊ omnia poſſidentes. Nos autēſumus oīa poſſidentes ⁊ quaſi nihil habētes.iuxta illud psͣ. xxxiij. Diuites eguerunt ⁊ eſurierūt. h̓ ille. Et de xp̄o dicit Aug. c. habebat

xij. q. j. Habebat dn̄s loculos a fidelibus oblæta ꝯſeruās. ⁊ ſuoꝝ ncc̄itatibus alijſqꝫ indigentibus tribuebat. Scd̓e diuitie ſunt ſpūales ⁊virtuoſe. ⁊ he ſunt gr̄e ⁊ oꝑationes virtutū ⁊boni mores. De his diuitijs dicit Greg. omelia. xv. ſuꝑ illud Luc̄. viij. Exijt qui ſeminat⁊cͣ. Diuitie vere ſunt q̄ nos virtutibus diuites efficiunt. Si ergo fratres diuites eſſe cupitis veras diuitias amate. ſi culmē veri honoris q̄ritis ad celeſte regnū tendite. Si gl̓iaꝫ dignitatis diligitis ī illa ſuꝑna angeloꝝ ſocietate aſcribi feſtīate. Ad has etiā diuitias cumulandas hortatur apoſtolus j. ad Thimo. vj.Diuitibus aūt huius ſcl̓i p̄cipe nō ſublime ſapere .i. non ꝑ ſuꝑbiam eleuari. nec ſꝑare in incerto diuitiarum .ſ. ponēdo finem in eis. quaſi di. ſed p̄cipe diuitibus bn̄ agere. diuites fieri in oꝑibus bonis. facile tribuere. communicare. theſaurizare ſibi fundamentū bonum infutuꝝ vt app̄hendant veram vitam. Sed nota. homines qͥ ſunt diuites ī his ſpūalibus diuitijs induunt̉ purpura ⁊ byſſo. ⁊ epulant̉ qͦtidie ſplēdide. Quid ꝑ purpurā niſi ſplendorcharitatis ſine qua alie v̓tutes nihil proſunt.Quia dicit Tho. d̓ argen̄. ī compē. theo. verita. li. v. Charitas ē bonoꝝ principiū. qꝛ a deoipſa eſt bonoꝝ mediū. qꝛ ꝓpter deum. Vel aliter. Charitas dr̄ bone oꝑationis principium.quia manet ad illud. iuxta illud Grego. Charitas oꝑatur magna ſi eſt. dr̄ ⁊ mediū. qꝛ opera informat. Dr̄ quoqꝫ finis. quia opera dirigit. ⁊ ad finē debitum ꝑducit. Et ſubdit. quomodo charitas dr̄ finis? Sciendū auteꝫ ꝙ finis eſt triplex. conſumptōis. conſummatōis⁊ terminatiōis. Primo charitas dr̄ finis peccatorū. qꝛ ipſa conſumit. Secundo mō ē finisp̄ceptoruꝫ. quia illa .ſ. ꝑficit. Tertio modo.ipſe deus qui eſt vita eterna eſt finis noſtri laboris. Sꝫ ipſa vita eterna debꝫ eſſe terminusin quo quieſcitur. Charitas dr̄ forma virtutum. primo qꝛ mouet omnes virtutes ad opera exteriora ꝑ que ꝑficiuntur virtutes et merētur augeri. Secundo modo. quia omnes ꝟtutes mouētur ad finē charitatis .ſ. ad bonuꝫ.Charitas .n. habet bonum pro fine ⁊ obiecto.Alie aūt virtutes habent bonum nō pro obiecto ſed pro fine tm̄. ⁊ ille finis virtutū ꝑfectionē denotat. Tertio qꝛ charitas augmētat virtutum delectationē. ⁊ tollit faſtidium. ⁊ alleuiat onera ꝓpter ipſius deſiderium. Quartoqꝛ replet animā ⁊ ꝑficit. non quideꝫ in eſſe nature. ſꝫ in eſſe gratuito ⁊ meritorio. hec ille. Ioneceſſe ē vt homines in virtutibus diuites fiant ꝙ purpuram charitatꝭ habeant. Quia dicit Aug. in quodā ſermone d̓ charitate. Charitas eſt dulce ⁊ ſalubre vinculuꝫ ſine qͣ diuespauper. ⁊ in qua pauper diues eſt. Sed quid