SermoXXVIII

ſimilitudinē quodāmodo dilectiōis ſocietatetrāſformeris. nec mirū quia ẜm Dionyſiū dediui. nomi. Amor habet quādā vim extractāvniformiter ⁊ trāſformatā q̄ nō dimittit amatores ſuijpſiꝰ eē ſed amatorū. ⁊ ideo ſub cōditionibus illiꝰ qͥ amat pōt qͥlibet hō deſcribi veriſimiliter ſi tn̄ eiꝰ ꝯditiōes cognoſcat. Sꝫ iſteſpūs ꝑnitioſe familiaritatis nō ducit in viamrectā ſed ꝑiculoſam ⁊ tandē ducit ad mortē tēporalem videlicet ⁊ eternā. Nā dicit Petrusalphonſus ꝙ cum duo clerici trāſirent ante tābernā in quadā ciuitate in qua erāt dulces cātus ⁊ ſolatia ml̓ta. inuitati ſunt ab illis qͥ erātibi ad potū. vnꝰ dixit nō intrabo. qꝛ dic̄ ph̓usnō eſt tranſeundū ꝑ ſedem gentis inique. illovero recedēte alter intrauit. ⁊ cū eſſet ibi. eccep̄poſitus querēs illos qͥ erant ibi quia homicidiū fecerūt in illo loco. ⁊ tam clericū qͣꝫ aliosducere iuſſit ad ſuſpendiū. Cūqꝫ ducerent̉ aitclericus modo ſcio. ſed tarde. qꝛ fatuꝰ eſt ille qͥnō credit ph̓o de vitando malorū cōſortio. ꝓpter ſocietatē em̄ malā hec patior. id̓o ſignanter ſcribit Ualerius ad Ruſum. Ethicū ē videto cui des. vult dicere ꝙ hō videat cui deibona ſua. illud em̄ eſt ethicū .i. ad ꝟtutē moralem ꝑtinēs. ſicut ad quādā eiꝰ ꝑtem videlicetad liberalitatē. Sed videto cui hō dat ſeip̄mꝑ amorem ⁊ familiaritatē ⁊ coniūctionē. hͦ eſtethicū. nō qͣſi ꝑs ſꝫ tota ꝟtus moralis. Iſtudꝟbū ſūme eſt iuuenibꝰ imprimēdū. Un̄ qͥdaꝫſenex filiū ſuū informans ne familiaritatē cuꝫvitioſa contraheret meretrice ſibi dixit. Talēnāqꝫ foue qualē ſibi nectit amorē. Sermo veridicus vt ſit ipſe alter amicꝰ. ⁊ cōſequēter explanat ſenex quē vocat turpē dicens. Turpētetra cutis nullū faciet noīari. Sed mens polluta factꝭ cupiēs macl̓ari. Sꝫ in fine alloquēsfiliū dixit. Ergo caue fili turpatos crimine vili. Ne tu cōſimili turperis fine ſenili. Circa hͨnotandū Ariſtꝭ. ix. ethi. c. iij. mouet tres nobiles q̄ſtiones ad ꝓpoſitū ꝑtinētes. Prima eſtiſta. ponamꝰ ꝙ aliquis cōtrahat amicitiā cuꝫaliquo viro ꝓbo. ⁊ iſte poſtea mutet̉ ⁊ fiat malus. queſtio ē. vtrū amicitia ad talē ſit ſoluenda. Scd̓a eſt illa. dato ꝙ ſic vtrū ſtatim ſit ſoluenda. vel vtrū hō debeat talem diſſolutionēdifferre. Tertia q̄ſtio vtrū ad talē poſt ſolutionē amicitie debet ſe hō habere ſicut alienus.ac ſi nunqͣꝫ fuiſſet amicus. Ad pͥmā queſtionērn̄det dicēs duo. vnū quod ē impoſſibile ꝙ ille amet̉ a ꝟtuoſo cuiꝰ malicia eſt manifeſte vitioſa. Scd̓o ꝙ nō debet amare talē. rō ē. quianō eſt poſſibile ꝙ cōſeruet̉ amicitia ad maluꝫvbi nō cauſat̉ aliqͣ ſil̓itudo amicitie. Ad ſecūdam queſtionē diſtinguit. qꝛ talis factꝰ malꝰvel omino īſanabilis ē ꝙ nō pōt reduci ad ſtatum ſalutis vel ꝟtutis. Vel pōt reduci ad vir

tutis ſtatū. ſi ſcd̓m. nō debet hō abijcere ſtatīamicū. ſꝫ exhortare ad hͦ ꝙ recuꝑet bonos mores. Et multo magis debet amicꝰ talē iuuarerecuꝑando eū qͣꝫ recuꝑando diuitias. qꝛ ꝟtuſeſt magis bonū qͣꝫ aliqͣ ſubſtātia tꝑalis. ſi veroſit om̄ino inſanabilis ſicut ſunt inueterati dierum malorū. ſtatim debet amicitia ad talē diſſolui. nec eſt īcōueniēs hoc facere ꝙ nō ſit vnitus tali vitioſo virtuoſus. qꝛ dic̄ Ariſtꝭ. in eodem. c. ꝙ illi qͥ ſe ſimulāt ꝟtuoſos vt amicitiācōtrahat cū ꝟtuoſis ⁊ tn̄ ſunt latent̓ mali. ſūtminus accipiēdi qͣꝫ illi qͥ corrūpūt nūmiſmataquia qͣꝫto horribiliꝰ eſt vitiū qͣꝫ falſa pecuniatāto qui falſe ſimulāt ꝟtutes maligniores ſūtqͣꝫ qui fugiūt monetā falſam. Ad tertiā queſtionē rn̄det. ꝙ aut fit amicitie diſſolutio ꝓpterminorē bonitatem. aut ꝓpter abundantē maliciā. Si ſcd̓o mō nihil debet hō familiaritatiſexhibere tali qͣſi cuicūqꝫ extraneo qꝛ eū decepit ⁊ verecūdū fecit. Verecundū em̄ ꝟtuoſonō eſt amicū vitioſum fugiſſe. ſi pͥmo modo fiet diſſolutio amicitie ſicut fit de duobꝰ quorūvnꝰ ſtat in gradu remiſſe ꝟtutis. ⁊ aliꝰ ꝓficitad gradū intenſum. tūc em̄ nō ē poſſibile ꝙ ꝓficiens ẜm amicitiā ad nō ꝓficientē iungatur.ẜm Ariſtꝭ. quia nō de eiſde gaudēt ⁊ triſtāturqd̓ eſt ꝓpriū amicorū. Et in tali caſu debet hōſe magis exhibere beniuolū ꝓpt̓ p̄teritā amicitiā qꝫ ſi nunqͣꝫ fuiſſent amici. Illi ꝟo inſanabiles ſunt om̄ino abijciēdi a cōmunione beniuolorū vel ꝟtuoſorū qͣꝫtū poſſibile ē ⁊ nō curādū eſt ꝙ eis diſpliceāt vel eos offendāt. Quiaꝟtuoſo ſꝑ debet eē ꝓpoſitū peſſimis diſplicere. Sic̄ dicit Boetiꝰ .j. de ꝯſola. Hoc eſt gͦ ẜmAriſtꝭ. qd̓ maxime ꝟtuoſo vitandū ē tam propter cōſcientiā qͣꝫ ꝓpter famā. ſꝫ familiaritasad ꝑſonas corruptas ⁊ infectas. ꝑ quas multi innocētes corrupti ⁊ abominabiles facti ſūt⁊ abducti a ꝟtute ⁊ tandē a ſerenitate cōſcientie ſue quorū qͥlibet pōt dicere illud Hiere. xxxviij. Deduxerūt te ⁊ p̄ualuerūt aduerſum teviri pacifici tui demerſerūt te in ſceno ⁊ ī lubrico pedes tuos ⁊ receſſerūt. de tali etiā ꝑu̓ſo ductore dic̄ Salomō Prou̓. xvj. Uir īiquꝰ lactatamicū ⁊ ꝑducit eū ꝑ viā nō bonā. De vitādaetiā ſocietate malorū qͥ ducūt hoīes ad viā malicioſam loquit̉ Sene. ad Lucilluꝫ ep̄m. xvj.Si vis ꝑegrinatōes tuas hr̄e iocūdas comitēbonū ſume. ſane habebit te auariciaqͣꝫdiu auaro ſordidoqꝫ cōuixerꝭ. habebit te timor qͣꝫdiuſuꝑbo cōuerſaberis. Tertio quidā deducuntur ſpiritu p̄ſumptuoſe temeritatis ſicut ſuntpleriqꝫ imperiti qui ꝓprio ſenſui ſtatim adherent. Quia dic̄ Uegetiꝰ de re militari. li. j. Imperita ruſticitas pl̓ima ꝑmutat ⁊ credit diſſerere qd̓ neſcit. ⁊ ideo ꝓpt̓ inexꝑientiaꝫ paſſioiuuentutis eſt preſumptio. Timiditas vero ē

S

O