Druckschrift 
2 (1488) Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

SermoL V L

ſuſceptionē ſanctiſpūs diſponit cordis corporiſqꝫ humiliatio. Quia dicit deus pater Eſa.vlti. Suꝑ quē requieſcit ſpūs meꝰ. ⁊ reſpondet. ſuꝑ humilē. Iō legit̉ Gen̄. xviij. ꝙ dominus apparuit abrae in ꝯualle mābre. Lōuallismābre ē duplex hūilitas cordis ⁊ corꝑis. Interp̄tat̉ aūt mābre claritudo. quia in hac huilitate duplici clare videtur deus ſpūſſanctusId̓o dic̄ Bern̄. Suꝑbo oculo ⁊ inſatiabili corde deꝰ nō videt̉ ſꝫ ſincero corde. Qd̓ ptꝫ de diſcipulis qͥ erāt hūiles ꝙ patet ex eo ꝙ erāt ſedentes ⁊ receperūt oēs ſpm̄ſcm̄. Iuxta illud.Kepleti ſūt oēs ſpirituſancto. qꝛ dicit psͣ. ciij.Qui emittis fontes ī cōuallibꝰ. glo. id ē. donaſpūſſcī das hūilibꝰ. Quarto diſponit ad ſuſceptionē ſpūſſancti or̄o. Nā or̄one dilectꝰ ē aduocandꝰ. tenendꝰ. ⁊ reuocandus. Iuxta illudpsͣ. cxviij. Os meū aꝑui ⁊ attraxi ſpm̄ ſcꝫ perdeuotionē vel orationē deuotam attraxi ſpm̄Un̄ dicit Bern̄ ſuꝑ Cantica. Dicā ꝟbum deideū ſponſum anime ⁊ venire ad aīam. Et iterum dimittere eā tm̄ vt ſenſu aīe nō verbi motu iſta fieri ſentias. ꝟbi gr̄a cū ſentiat gratiamagnoſcat p̄ſentiā. Cū vero nō abſentiaꝫ intelligat. ⁊ rurſum preſentiā querit ꝟbo abeuntevna interim ⁊ cōtinua aīe vox ē ſcꝫ or̄o ad cōtinuū deſideriū eius. ideo ſubtraxit ſe vt auidius reuocaret̉ teneret̉ fortius p̄teriēs tenerivult abiēs reuocari. Et idem Bern̄. Tm̄ inqͥtex motu cordis intellexi p̄ſentiā eiꝰ. cepit eniꝫeuellere ⁊ deſtruere. edificare ⁊ plātare. rigare arida. illu minare tenebroſa. clauſa reſerarefrigida inflāmare. ⁊ hoc mihi ſignū acceſſiōiseius. Triſtis neceſſe fit aīa mea donec iterū reuertat̉ ⁊ recaleſcat cor meū. Quinto diſponitad ſuſceptionē ſpūſſancti pctōrū euacuatio. ⁊hoc fit ꝑ cōtritionē verā. ⁊ cōfeſſionē humileꝫqꝛ tantus hoſpes mundus ſcͣ dignat̉ veniread corda īmūda. Si em̄ apes virginee noluntaluearia īmunda inhabitare. ſed qͣꝫcito efficiūtur fetida relinquunt ea. qꝛ odores fetidos etfumos valde odiunt ⁊ fugiūt. ⁊ in rebꝰ odoriferis delectant̉. vt dicit Ariſtꝭ. xviij. de aīalibus. Si em̄ taxus foramē ſuū a vulpe ꝑ vrinādefedatū dimittit. nec ampliꝰ reuertit̉ ad ipſum. vt dic̄ Pli. in ſpecu. natu. lib̓. viij. Multo magis ſpūſſanctꝰ qui ē mundiſſimus dedignat̉ ad pctōrem venire qͥ eſt ex pctō fetiduseffectus. ſꝫ fugit ip̄m ſicut figuratū ē Gen̄. viijꝙ noe miſit columbā de arca. que cū nō inueniſſet vbi pes eiꝰ requieſceret ꝓpter inundationē aquarū. reuerſa eſt ad arca. Per noe ītelligit̉ deꝰ pater. ſꝫ ꝑ colūbam intellige ſpm̄ſcm̄quia legit̉ Mat. iij. Cū baptizatꝰ erat xp̄s iniordane a Ioh̓e aꝑti ſunt ei celi. qꝛ ineſtimabilis ſplendor factꝰ ē circa eū. ac ſi celo reſeratoſplendor eiꝰ infunderet̉ terrꝭ. vt dicit Uinc̄. in

ſpe. hiſto. lib̓. viij. c. viij. ⁊ vidit ſpm̄ſcm̄ deſcēdentē ſicut columbā venientē ſupra ſe. Et aſſimilat̉ id̓o ſpūſſanctꝰ colūbe ꝓpter benignitatem. Quia Sap̄. j. dicit̉. Benignus ē ſpūs ſapientie. Suꝑ qͦ dicit Hol. lec. vj. Ꝙ ē benignꝰiuſtos exaudiēdo. malos reducēdo. ⁊ cūctosrecte regendo. De pͥmo in pͣsͣ. lxviij. Exaudime dn̄e. qm̄ benigna eſt miſcd̓ia tua. De ſcd̓oad Rhoma. ij. An ignoras qm̄ benignitas d̓iad penitētiā te adducit. De tertio Lu. vj. Benignus ē ſuꝑ ingratos ⁊ malos. hūc benignūſpm̄ emittit pater de arca .i. de regno celorumIuxta illud verbū chriſti Ioh̓. xiiij. Paraclitus ſpūſſcūs quē mittet pr̄ in noīe meo ille voſdocebit omīa. ſed cū nō inuenit vbi requieſcetꝓpter diluuiū aquarū .i. peccatorū reuertiturad arcā .i. ad celū. nō em̄ īmergebat ſe colum.ba aquis diluuij. nec ſpūſſanctꝰ vbi ē diluuiūpeccatorū. Id̓o dicit̉ Sap̄. j. Spūſſanctꝰ diſcipline effugiet fictū. ⁊ aufert ſe a cogitatiōibus q̄ ſunt ſine intellectu. vbi ꝑ fictū intelligitHol. lec. v. hypocritā ⁊ peccatorē. qͥ bonū pretendit exteriꝰ. ⁊ maliciā gerit interiꝰ. quem fugit ſpūſſanctꝰ ⁊ ſimul effugiet cogitatiōes eiꝰbeſtiales ⁊ libidinoſas. Et inſuꝑ talis qͥ ſic repellit vel fugat ſpm̄ſcm̄ a ſe. nō manet īpunitꝰQuia dicit̉ Sap. j. Qd̓ corripiet̉ a ſuꝑueniēte mētis iniquitate .i. ꝓpter iniquitate q̄ eiuscōſciētiā opprimit ſicut onus graue. Sexto adſuſceptionem ſpūſſancti diſponit corꝑis afflictio. ⁊ hͦ ſit ꝑ ieiuniū. quia apl̓i vt mererenturacciꝑe credunt̉ hoc temꝑe an̄ aduentū eiꝰ ieiunaſſe. qd̓ pōt patere ex v̓bis xp̄i Mat. ix.Nunqͥd poſſunt filij ſponſi lugere qͣꝫdiu ſponſus cū eis eſt. quaſi diceret. nō. Ueniēt aūt dies cū auferet̉ ab eis ſpōſus tūc ieiunabūt. id̓oꝓpter ieiuniū meruerūt acciꝑe ſpm̄ſcm̄. Neceſſe eſt em̄ vt nos ꝑ ieiuniū caſtigemꝰ. qꝛ ſpirituſſanctꝰ ignis ē ⁊ nos ſumꝰ quaſi lignū. Iuxta illud psͣ. .j. Erit tanqͣꝫ lignū qd̓ plantatū ēſecus decurſus aquarū ⁊cͣ. Scimꝰ aūt ꝙ cumligna exiccant̉ ⁊ humiditates in illis cōſumūtur apta fiunt ad ſuſceptionē ignis atqꝫ flāmeita hoīes cū ꝑ ieiuniū exiccant̉ ⁊ humiditatespeccatorū in eis cōſumunt̉ ad ſuſceptionē ſpirituſſancti adaptant̉. ideo dicit Guilh̓. in rationali diui. li. vj. d̓ ieiunio. Licet a die reſurrectionis vſqꝫ in diē pentec̄. nō indicant̉ ieiuniain vigilia tn̄ pentecoſtes ē bn̄ ieiunandū vt ꝑieiuniū mūdati ſpm̄ ſuſciꝑe mereamur ſanctuEt certe hec vigilia nō de cōſilio ſed de ſtatuto ⁊ mādato eccleſie ē ieiunāda. Septimo diſponit ad ſuſceptionē ſpūſſancti hoīm cōcorscōgregatio. qd̓ patet ex illo Actꝭ. ij. Cū cōpleti eēt dies pentecoſtes erāt oēs diſcipuli pariter in eodē loco. qꝛ erāt vnanimes ⁊ concordes. Et ꝓpterea factꝰ ē repente de celo ſonus

Nn̄

H