SermoXLLV

⁊ hͦ freq̄nt̓ accidit vl̓ euēit ī ill̓ qͥ ꝓſalute alioꝝaliqͣ bona oꝑa ī publico faciūt vt ip̄os laudariꝯtingat. Qd̓ euident̓ on̄dit Gre. in ſeipſo aſſerēs in fine moral̓. ꝙ qn̄qꝫ in ſua doctrina ꝓ honore diuino ſinceriter inchoata quedā elatioꝓprie cōplacentie ſe īmiſcuerit quā ſtatim vtꝑpēdit viriliter expulit dicēs. Pro te nō incepi nec pro te dimittā. Tertio ſe fingit ⁊ occultat ſub ſpecie humilitatis ⁊ ſingularis ſanctitatis. quia ẜm Augꝭ. maxime apparet in his qͥde mūdi cōtēptu ⁊ de ſordidis veſtibus in ſeipſis gloriant̉. Nam ſicut ipſe dicit. ij. confeẜ.Sepe homo de ipſo contemptu vane gl̓ie vanius gloriat̉. Et iſta fictio ſeu occultatio ſuꝑbie tanto eſt ꝑiculoſior quāto ſub ſpecie ſcitatis ⁊ religionis decipit. vt dicit Augꝰ. Sed hͦfictum fugit ſpūſſanctus. ideo debet homo illud fugare a ſe ⁊ vincere ꝑ donum ſpirituſſancti qd̓ dicit̉ timor. Nam dicit Augꝰ. lib̓. xiiij.de ciui. dei. Timor ē amor fugiēs qd̓ ei aduerſatur ſcꝫ ſuꝑbiam. vel timor eſt ſpecialis fugamali. ne ꝑdat hō qd̓ amat. Et hec deſcriptioſumpta eſt de glo. Augꝭ. ſuꝑ Ioh̓. x. vbi legit̉de mercēnario. Iſte quideꝫ timor malū culpequod inuenit in hoīe expellit. iuxta Ecc̄i .j. Timor dn̄i expellit peccatū ſcꝫ ſuꝑbie ꝙ eſt peceatum maximū. Psͣ. xviij. Emūdabor a delicto maximo. ideo dicit̉ Ecc̄i. xxiij. Nihil melius videlicet ad fugandum ſuꝑbiam. qͣꝫ timordn̄i. Et Bern̄. ſuꝑ Canti. In ꝟitate didici nihil eque eficax eſſe ad ꝓmerendū gratiam retinendam ⁊ recuꝑanda qͣꝫ ſi om̄i temꝑe coraꝫdeo inueniaris nō altum ſaꝑe ſed timere. Timor em̄ ſpirituſſancti hoīem humiliat. vt gloriā eternā ſuſcipiat. quia dicit̉ Prouerb̓. xxixHumilē ſpiritu ſuſcipit gloria. Et Ecc̄i .j. Timor dn̄i gloria ⁊ gloriatio. ⁊ Ecc̄i. x. Semenhominū honorabit̉ hoc qd̓ timet dn̄m. Sꝫ d.que poſſunt homini timorē incutere? reſpond̓conſideratio culpabilitatis ſue. Si em̄ tantuꝫtimet aliquis cum ſe ſcit reū eſſe vniꝰ criminisin curia alicuiꝰ terreni iudicis ⁊ principis. qͣꝫtum timere poteſt qui tot ⁊ tantorū criminumſcit ſe eſſe reū apud iudicē ſtrictiſſimum. Legitur de quodā rege nobiliſſimo qui fuit in grecia qui memor malorū ſuorū ⁊ diuini examīsſemꝑ timidus erat. etiam cum ſolennitates cūſuis pͥncipibus celebraret. qui interrogatus aquodā fratre ſuo cur timerēt ⁊ triſtaret̉? Voluit cām ſue triſticie oſtendere. miſit buccinatores ſuos an̄ portas eius qd̓ ẜꝫ ꝯſuetudinē illius regni certiſſimū erat ſignū mortis. ⁊ cumfrater regis ad regem eēt adductus ⁊ nō modicum timeret ⁊ valde triſtis eſſet. inquiſiuitrex quare nō gauderet. cui cū frater reſpōdiſſet qūo ī ſtatu iſto poſſet gaude̓. indicauit ⁊ eirex cāꝫ triſticie ſue Si em̄ tm̄ timebat ille qͥ ſci

ebat regem eſſe fratrē ſuū. ⁊ qui ī nullo ſe ſciebat eſſe culpabilē apud eū. quia aliqua ſignaoffenſe audierat. merito timere pōt qͥ tot ⁊ tantis ſcit ſe eē culpabilē apud deū maieſtatꝭ. Iōdicit Hiero. in epl̓is. Si tanta cura ꝑtimeſcit̉iudiciū pulueris. qͣꝫta intentione cogitandū ēqua formidine p̄uidendū ē iudiciū maieſtatiſScd̓a gens dicit̉ amorreus ⁊ interp̄tat̉ amaricans vel amara loquēs ⁊ ſignificat inuidiaꝫque tota ē fellita intrinſecꝰ q̄ in ſe ſemꝑ ē amaricata ſemꝑ amara diffundit. Dicit em̄ Ariſtꝭ.lib̓. ij. de aīalibꝰ ꝙ coruus ē aīal qd̓ cōtra naturam oīm alioꝝ animaliū habet fel in aure ſimile felli hominis in colore. ⁊ eſt animal amarum ⁊ vorax nimis Et hoc aīal ſignificat inuidum vel inuidiā que fel in aure gerit. qꝛ qͥcqͥdaudit in amaritudinē offenſionis ꝯuertit ⁊ naͣſcitur ex ſuꝑbia vt dicit Gregꝰ. quia ſuꝑbꝰ inuidet vt ſibi aliꝰ coequet̉. Et hec inuidia ſubtriplici ſpecie virtutū ſe fingit ſeu occultat primo quidē ſub falſa ſpecie zeli ⁊ rectitudinis. ⁊hoc maxime ꝯtingit in illis qͥ dicūt ſe ſolū odire vitia hominū. ⁊ tn̄ ſi diligēter ſe reſoluerētinuenirēt ſe nō vitia odiſſe ſed naturā. qꝛ inuidēt alijs in hoc. ꝙ ſibi parificant̉ vel ꝙ ipſosexcellunt in his ꝗbus ipſi ſingulares appetuntapparere. Et iſta fictiō ẜm Gregꝭ. ē nimis periculoſa. quia ē difficilis ad cognoſcendū ⁊ etiāad repellendū. Nam vt dicit idem. xxxij. moral̓. Error dū ꝟtus credit̉ difficile emendaturquia ſepe dū homo credit ſe exercere virtutisactū potius exercet vitioſum. Secūdo ſe fingendo ſub falſa affectione fraterne charitatisoccultat. qd̓ maxime apparet in illis qui ſūt exſpeciali affectu ad aliquas ꝑſonas vl̓ ad ordinem aliquē inclinati qui moleſte ferūt ꝙ alijsordinibꝰ aliqͥd cōmodi ꝓueniat aut honoris.⁊ iſti frequēter extenuāt bonū qd̓ relucet in ꝑſonis aliorū ordinū ſiue in ꝯuerſatiōe exēplari ſiue doctrina ſalutari qd̓ exinde ꝯtingit. qͥatimēt ꝙ vtilitati ⁊ ſtatui alioꝝ depereat ad qd̓magis īclinat̉ ex affectiōe ſingulari. Et iſta oēcultatio ſingularis affectiōis nimis ē ꝑiculoſaqꝛ ꝑ eā hō triplex diſpēdiū incurrit. Primū ēſui amoris incertitudo. qd̓ ptꝫ ex hͦ. nā ille quiad aliquē priuato amore afficit̉. in hͦ qn̄qꝫ pōtdecipi. qꝛ vel ille ad quē afficit̉ nō ē ita bonꝰ ſicut eſtimat. vel ſua priuata diffinitio faciliꝰ inamorē carnalē degenerat̉ quorū neutruꝫ pōtcōtingere in amore cōmuni quo hō ad oēs ſtatus bonorū hoīm cōiter afficit̉. Scd̓m diſpendium eſt eterne mercedis extenuatio. nullumem̄ opus eſt meritoriū vite eterne niſi ſit informatū charitate. ꝓpter qd̓ qͣꝫto amor illud bonum cauſans ē reſtrictior tanto valor oꝑis eſtminor. hoc aūt amor habet cōmunis ꝙ augetmeritū boni operis. Quia certum eſt quanto

MPmj .3

P