Druckschrift 
2 (1488) Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Dn̄ica quinta poſt paſce

hō mēdax. rn̄det̉ hō ex ſe pōt eē mēdax. qꝛ volūtas ſua mutabil̓ eſt. ſꝫ ex deo verax. Sed addictū dd̓ dr̄ ꝙ hͦ dixit iuxta illd̓dictū. ij. elenc̄.Cōturbati nimis p̄uident. iō dixit. Ego dixiī exceſ. meo .i. p̄uentꝰ turbatōe. Nā ī hebr̄. hr̄Ego dixi ī feſtinatōe vel ſubitatōe mea. qꝛ exturbatōe mentis p̄cipitāter locutꝰ fuit oīs hōmendax. Tertio pōt valere ad hͦ ꝙ pctm̄ illd̓mēbꝝ inqͥnat in qͦ magꝭ indecēs eſt immūdiciavicꝫ os. reddit .n. illud abominabile deo. iuxͣillud Prou̓. xij. Abominatio ē dn̄o labia mēdacia. Quarto pōt valere ad hͦ ꝙ pctm̄ illudhoīem falſum reddit. Quātū .n. p̄ualet denarius bonꝰ denario falſo. tantū p̄ualet hō verax hoī falſo ⁊ mēdaci. vnus bonꝰ denariꝰ cētū p̄ualet falſos. ⁊ vnꝰ hō verax centū mēdaces. vn̄ multo melioraret̉ aliqͥs ſi remoto peccato mēdacij vera d̓ cetero loq̄ret̉. Quīto pōtvale̓ ad hoc. qꝛ mendaciū ē qͦddā genꝰ veneni.qd̓ tāte efficacie ē ꝙ ī ipſo ore ꝯſiſtēs ip̄m hominē occidit. Sap. j. Os qd̓ mētit̉ oc. ani. Etcerte miꝝ eſt ꝙ miſeri hoīes nō timēt cū venenū illud in ore ſentiūt. peius ē venenū illd̓ materiali veneno ſicut cā ſolet deterior eē ſuo eſfectu. Scd̓o refrenanda eſt lingua a multiloquio. quia multiloquiū hoīem odioſum reddit. pauciloquiū v̓o amabilē. Nā int̓rogatꝰ qͥdā ph̓s quō qͥs poſſet placere hoībus ait. Sigeſſeris optima ⁊ locutꝰ fueris pauca. Iō dic̄ſapiēs Ecc̄i. ix. Terribilis ē ī ciuitate ſua hō litigioſus. ⁊ temerarius in ꝟbo ſuo odibil̓ erit.Iō nota ꝙ huic vitio opponit̉ ſilentiū ⁊ taciturnitas. Eſt .n. ſilentiū virtuoſū pͥmo cuſtosꝯſcīe. Nā Prou̓. x. dr̄. In multiloquio nō deerit pctm̄ .ſ. falſitatis. qͥ aūt moderat̉ labia ſuaGlo. ẜm moderamen recte rōnis. dicendo dicēda. tacendo tacenda. tꝑe. loco ⁊ alijs circūſtātijs debitis. prudētiſſimus ē. Un̄ credo dicit Hol. lec. cc. ꝙ qͥcūqꝫ eſt ꝓnus ad loquēdū.illius ꝯſcīa cito ledit̉. Et ſic̄ nullus theſaurusſecurus reponit̉ in ciſta que nō habet ſerā itanec virtutes diu manēt in ꝯſcīa hoīs qͥ immoderatꝰ ē ad loquendū. Iō taciturnitatē cōmendās Orig. dicit. Taciturnitas eſt ꝑfecte charitatis acqͥſitio. vere pacis ꝯſeruatio. amicorū multiplicatio. eterne btītudinis adeptio. ⁊oīm virtutū ꝯſummatio. Quapropt̓ antiquiph̓i ſilentiū docuerūt ⁊ tenuerūt. Nā Pitagoras docuit diſcipulos ſuos vt ꝑ quinquennium tacerent. ⁊ interim ſufficiēter inſtructi tāqͣꝫ eruditi ſapīa loq̄rent̉. Et ideꝫ dixit. loqͥ igͦrat qͥ tacere neſcit. Et iteꝝ. Qui inqͥt multumloquit̉ ſignū ē ꝙ paꝝ intelligit. Sil̓r ſimoniades ph̓s docuit ſilentiū. tutiꝰ eſt inqͥt tacere qͣꝫloqͥ. neminē tacendo multos aūt loq̄ndo cogͦuimꝰ circūuentos. Abbas etiā agathō lapidēꝑ trienniū ī os poſuerat vt diſceret taciturni-

tatē. vt legit̉ ī vitaſputꝝ. Inuenit̉ de qͦdā milite potēte qͥ voluit intrare religiōꝫ. ⁊ miſit q̄ndā vaſallū ad abbatē iniungēs ei ꝙ dice̓t abbati ſe velle iſtā religiōꝫ intrare. Addidit etiāꝙ diceret ſe mutū. ꝑatū tn̄ ī om̄ibꝰ ſe obedireQd̓ iō fecit. qꝛ ſepe ī lingua offenderat. ⁊ cogitauit ꝙ niſi caueret ſibi. lingua auferret bonaq̄ ibi faceret. ⁊ receptꝰ miles ille in religiōe illacredebat̉ mutus. Exiēs aūt qͣdā vice cū abbate ad quendā militē qͥ laborabat ī extremis vidit aīam eius cū ipſe moreret̉ miſerabiliter ademonibꝰ trahi. ⁊ ꝯpatiens clamauit. ⁊ diſcedētes inde obuiū aliū militē habuerūt qͥ ꝓmiſit abbati ꝙ abrenūciaret ſcl̓o. ⁊ cū p̄cederet īquodā pōte. tēptās viaꝫ corā abbate decidēsde pōte ſubmerſus ē. cuiꝰ aīam vidit miles abangelis ī ſpecie monachi in celū deferri. ⁊ ſolutus ē ī gaudiū. Ecce illa dignatꝰ eſt ſibi dn̄sꝓpter ſilentiū demōſtrare. Cū aūt abbas veniſſet ad clauſtꝝ adiurauit militē ī ꝟtute obediētie vt ſibi diceret ſi loqͥ poſſet cur ī morte illoꝝ duoꝝ ſe talit̓ habuiſſet. Cui inquit milesMale feciſti qꝛ ꝯtra ꝓpoſitū meū me loqͥ feciſti. ſꝫ tn̄ tibi indicabo. ⁊ oīa ei ꝑ ordinē enarrauit. deinde petijt vt aliquo recluderet̉ locovbi taciturnitatis ſue ꝓpoſitū poſſet ſeruare.Et quare ſic ſilentiū dilexerūt: certe dico. qͥahoīes tꝑe belli libētius manēt ī ciuitatibꝰ muratis qͣꝫ extra. qꝛ ibi ē maior fortitudo. ita bone ꝑſone in ſilentio munite ſunt magis qͣꝫ fortia caſtra. iuxta illud Eſa. xxx. In ſilētio ⁊ inſpe erit fortitudo veſtra. Secundo ſilentiuꝫ ēfrenū inſolentie. Nobiles .n. equi frenant̉. ſedviles ⁊ nullius valoris frenis nō vtūtur. Eodē mō moraliter ſancti viri qui xp̄m ferunt ꝑobedientiā frenant̉ ꝑ ſilentiū a ſermonibꝰ indiſcretis ⁊ ꝑiculoſis. iuxta illud Ecc̄i. xxviij.Uerbis tuis facito ſtaterā ⁊ frenos ori tuo rectos. Pro his frenis petit Dauid in psͣ. cxl.Pone dn̄e cuſtodiā ori meo. ⁊ oſtiū circūſtantie labijs meis. vbi dic̄ mgr̄ ī glo. Per os ītelligit os cordis. ſic petijt cordi ⁊ ori apponi cuſtodiā ne ſtulta ꝓmat. Tertio ſilentiū ē decorinnocentie. Nam .j. Pol̓. dr̄. Silentiū mulieris preſtat ornatū. Vnde quidā ph̓us dicentiſibi mala dixit. Talia nō curo. qꝛ auditꝰ debeteſſe robuſtior lingua cū hoībus ſingul̓ ſit vnatm̄ lingua. ⁊ aures bine. Quarto ſilentiū eſt ſignū ſapīe. qꝛ Ecc̄i. xx. Sapiēs tacebit vſqꝫ adtp̄s. Et Prou̓. xvij. Stultꝰ quoqꝫ ſi tacueritſapiens reputabit̉. id̓o dicit Sen̄. Taciturnitas hoīs ſtulti ſapīa ē .ſ. reputāda. Nā quidaph̓s cuidā ruſtico ī ꝯuiuio tacenti ait. Ex doctis hoc ſolum habes. Propt̓ hͦ ait Iob .xiij.Utinā taceretꝭ vt putaremī eē ſapiētes aqͣ qͣnto ꝓfūdior tāto qͥetior. Eodē mō ſapiētes qͣnto ꝓfūdiꝰ ſciūt tāto qͥetius ſilent. Prou̓. xviij.

L

M