Sermoe la3. g. . d. ē g lpj.

inflamātia vt potibus delectent̉. ⁊ imꝑceptibilit̓ ingrediantur De hͦ incēſo dr̄ ꝑ ꝓphetaꝫEſa. j. Incenſum abominatio ē mihi. Septīohabet ſacerdotes laborioſos. hi ſunt venatores. piſcatores. cōci ⁊ ceteri ſubẜuiētes qͦꝝ tota ſollicitudo ē ꝑare ſacrificia deo vētri. d̓ hisſacerdotibus dr̄ in psͣ. xxviij. Moyſes ⁊ aaron ī ſacerdotibus eiꝰ. Moyſes interp̄tat̉ aſſumptus de aqͥs. ⁊ ſignificat piſcatores. aarōqͥ vitulos ⁊ arietes iugulauit macellariū ſignificat. ⁊ hi ſunt int̓ ſacerdotes dei vētrꝭ. Octauo hꝫ cantatores luxurioſos qͥ cātilenas ⁊ laſciuias vocibus effeminatis ⁊ geſtu meretricio cum muſicis inſtrumētis decantāt. de hisdr̄ Eſa. v. Ue qͥ ꝯſurgitꝭ mane ad ſectandamebrietatē. ⁊ potandū vſqꝫ ad veſꝑam vt vinoeſtuetis ⁊ cythara ⁊ lyra ⁊ tympanū ī ꝯuiuijsveſtris. ⁊ opus dn̄i nō reſpicitis. Nono habꝫiſte deꝰ lectores ſuos mēdoſos. ⁊ hi ſūt hiſtriones. ioculatores. adulatores ⁊ mēdaces cantatrices ꝓmentes illum ſonū a quo lucrāt̉ victū ſibi. Quarto auris patit̉ ꝓpter nature defectiōeꝫ. vel ꝓpter inobedientiā materie. ⁊ ſicaliqn̄ auditus nō hr̄ ex defectu foramīs qd̓ inprincipio neglexit ꝑforare. Sic moraliter aliqn̄ deficit aliqͥs circa auditōꝫ verbi dei. qͥa illud qd̓ audit nō penetrat cor eius. ⁊ hͦ vel eſtex defectu naturalis intellectus vicꝫ ꝙ hō nōintelligit qd̓ audit. ſicut dn̄s dixit diſcipul̓ adhūc rudibꝰ Math̓. xv. Adhuc ſine intellectueſtis. vel qꝛ nō recipiat̉ cū affectu ⁊ voluntate obediēdi vel faciendi. Contra qd̓ dicit hicapl̓s. Eſtote factores verbi ⁊cͣ. Quīto qͥa aures hoīs ſunt parue. Nā ſicut dicit ph̓s lib. j.aīalium. Hō inter omnia aīalia hꝫ aures immobiles ⁊ breuiores. ſꝫ ad audiendū maximeefficaces. ⁊ hoc ē ꝓpter bonitatē ꝯplexionis Inquo moraliter ſignificat̉ ꝙ hō in audiendo vebum dei debet eſſe firmus ⁊ quietus. ſicut maria magdalena que ſedebat ſecus pedes dn̄i.⁊ audiuit verbū illius Luce. x. et hoc ſignificat auriū immobilitas, Ied breuitas auriuꝫ ſignificat ꝙ homini delectabilis ⁊ competes ēnon ꝓlixa ſed doctrina breuis. vnde p̄dicationes nō debēt eſſe longe ſed breues ⁊ ſuccincte que auditū delectēt ⁊ animū nō grauent.vn̄ Hugo de ſanc. vic. in didaſ. lib. v. dicit. ꝙlectio duobus modis faſtidiū animo ingerere ſolet ⁊ affligere ſpm̄. qualitate vicꝫ ſi obſcurior fuerit. et quantitate ſi ꝓlixior extiterit. inquo vti moderamine magno oportꝫ ne quodad refectionē queſitū eſt ſumat̉ ad ſuffocationē. hic cōclude ſermonē. ¶ Quantū ad ſcd̓mprincipale hortat̉ nos apl̓us ad veritatis locutionē cum dicit. Si quis aūt putat ſe religioſum eſſe ⁊ nō refrenās linguā ſuā. huius vana ē religio. Circa qd̓ nota hō dꝫ linguā ſuaꝫ

refrenare a multis. Primo a mēdacio. Dicitem̄ Aug. li. xiiij. de trini. c. xv. Eo quippe mēsimago dei ē quo eius capax ē. eiuſqꝫ ꝑticepseſſe pōt. Et ideo ſicut in trinitate paterna ꝑſona gignit verbū quod ē veritas. ita mens humana nullū verbū aliud gignere debꝫ niſi verax. iuxta illud Ecc̄i .xxxvij. An̄ om̄ia oꝑa ꝟ̓bū verax p̄cedat te. de hoc quere plura partej. feria. vj. poſt Iudica. AA. I. Narrat .n. hiſtoria ꝙ cuꝫ Guilhelmꝰ dux normānie regnūānglie acquiſiuiſſet. deliberauit quō linguamſaxonicā deſtruere poſſet. ⁊ angliā ⁊ normaniam ī lingua ꝯcordare. iō ordinauit vt nullusin curia regis placitaret niſi ī gallico loqueretur. Et iteꝝ ꝙ quilibꝫ puer poſitus ad lr̄as diceret gallicū. ⁊ ꝑ gallicū latinū. que duo aduſqꝫ obſeruant̉. Iſto modo moraliter princepshuiꝰ mūdi diabolus eſt. Ioh̓. xvj. Princepshuius mūdi iā iudicatus eſt. ſed veꝝ ē ꝙ principatū ſuuꝫ nō habet ī hoc mūdo hereditariaſucceſſione ſed violēta opp̄ſſione. ⁊ iō nō ē heres ſꝫ ꝯquiſitor. idioma ſuuꝫ in ꝓuincia infernali eſt mendaciū. quia dicit̉ Ioh̓. viij. Cumloquit̉ mendaciū ex ꝓprijs loquit̉. ⁊ iō vt cōcordet md̓s cuꝫ ꝓuincia infernali in idiomateordinauit ꝙ omnia ſecularia in ꝯuētionibus.imitationibus ⁊ ꝯmutationibus vtant̉ mendacijs. id̓o dicit Criẜ. di. lxxxviij. c. eijciens.Mercator ſine ꝑiurio ⁊ mēdacio eſſe nō pōt.Et ſicut puer docendus ī ſchola primo diſcitgallicum. ita puer applicādus ſeculo cum ſtudio ⁊ labore addiſcit loqui mendaciū. iuxta illud Hiere. ix. Docuerunt linguā ſuā mendacium. Et nota ad refrenandū linguā ab hͦ peccato pͥmo pn̄t vale̓ ꝟba ſacre ſcpͥture q̄ diſſuadent nobis mēdaciū. pͥmū verbū ponit̉ Ecc̄iiiij. Ne accipias faciē aduerſus faciē tuā. necadu̓ſus aīam tuā mēdaciū. dicit glo. faciē aduerſus faciē ſuā accipit qͥ ꝟitate excluſa a corde ſuo q̄ eſt dei ſil̓itudo. falſitatē q̄ eſt diabolifacies aſſumit. Scd̓m verbū qd̓ diſſuadꝫ mēdaciū ponit̉ Ccc̄i. vij. Noli amare mendaciūEt in eodē. Noli velle mētiri omne mendacium. Tertium ponit̉ Leuitꝭ. xix. Nō mētiamīneqꝫ decipiat vnuſquiſqꝫ ꝓximū ſuū. Secundo poteſt valere ad refrenādū linguā ab hocvicio. qꝛ pctm̄ eſt diabolicum. Primū .n. mēdaciuꝫ dixit diabolus Gen̄. iij. Nequaqͣꝫ moriemī. ideo dicit̉ de ipſo Ioh̓. viij. Mendaxē ⁊ pater eius. Ipſe eſt pater mendacij. qꝛ primus ē. ⁊ ideo pr̄ homīs qͥ mentit̉. nā hō mendax filius ē diaboli imitatione. iuxta illd̓. vosex patre diabolo eſtis ⁊ deſideria patrꝭ veſtrivultis facere Ioh̓. viij. Sꝫ d. a. videt̉ ꝙ oēshoīes ſunt diaboli filij ⁊ imitatores. eo ꝙ omnes ſunt mēdaces. iuxta illud psͣ. cxv. Om̄ishō mēdax. Et Ro. iij. Eſt aūt deꝰ verax. oīs

H.

R