Dominica

vel in manu geſtetur triſticiā excitat. timoremmultiplicat. ⁊ animuꝫ ad lites ⁊ rixas ſuſcitat.Hec enī gēma venit d̓ India ⁊ arabia. ⁊ nullāꝟtutem bonaꝫ dicit̉ habere. ⁊ deſignat meritoiracundiā q̄ ad nihil vtilis eſt ſi portet̉ in cordevel geſtet̉ ꝑ manū. in oꝑe triſticiā excitat. Naꝫſi iracūdus non pōt ſe vindicare triſtat̉ cōmouet lites ⁊ rixas. Ideo dicit̉ Prou̓ .xxvij. Graue eſt ſaxum et oneroſa harena. Sed ira ſtultivtroqꝫ grauior. Unde Sen̄. li. iij. de ira aſſimilat iraꝫ peſtilētie ⁊ dicit. Sicut cōtra peſtilētiānulla bona diſpoſitio valet. ita nec cōtra iramnulla cōpoſitio morū. ſed tam mores bonos qͣꝫmalos carpit ⁊ laceſſit. Sed tamē ſicut in lapidario dicit̉ cōtra maliciā p̄dicte gēme inuenit̉ꝟtus alterius lapidis qͥ vocat̉ ſardius. in cuip̄ſentia nō pōt onix nocere. Moraliter. iſta gēma deſignat patiētiam q̄ reſiſtit ire. Prou̓. xv.Reſpōſio mollis frangit irā. Et ita patiēter debet qͥs iniurias ſuſtinere. Quia dicit Sen̄. li. iijde ira. Si amicus eſt qͥ offendit fecit qd̓ voluit.Si inimicus fecit quod debuit. Hec ancilla inquā multas habet filias. Prima eſt impatiētis⁊ hec habet ſe ſicut gallina ī domo. que ꝯtinuovadit clamādo. ⁊ niſi emittat̉ nō tacet. Sic etiāimpatiētia qͣꝫdiu eſt in domo cordis niſi eijciat̉non tacet. Similis eſt etiā auicule incluſe in cauea que lꝫ ſatis habeat ad comedēdū. nō tamēcōtentat̉. ſed ad qd̓libet foramen trahit caputſuū cupiēs exire. Sic ⁊ impatiētia nullo modecōtentatur qͣꝫdiu eſt in cauea cordis Quia dicitur Prou̓. vij. Garrula ⁊ vaga qͥetis impatiēsnec valēs in domo cōſiſtere pedibus ſuis. Id̓oeſt de corde eijcienda. In cuius figura legiturGen̄. xvj. Cum zara corripuiſſet Agar ancillāſuaꝫ ip̄a impatiēs facta ē ꝓpterea de domo eiꝰpetijt eaꝫ eijcere Gen̄. xxj. Eijce ancillā ⁊cͣ. Zara interptatur oriēs ⁊ fignificat rationē. ſꝫ agatinterp̄tat̉ aduena ſignificans impatientiā q̄ eſtvelut aduena in domo ratiōis. ⁊ ſemꝑ ſpernitcorrectionē. ideo petit ratio Abraā qͥ interp̄tatur pater vidēs qͥ ſignificat xp̄m qͥ omīa videt.vt eijciat eam de corde patientiā ꝓ ea aſſumendo qꝛ dicit psͣ. lxj. Uerūtamē deo ſubiecta eſtoaīa mea. quoniā ab ip̄o patiētia mea. Secūdafilia eſt diſcordia. hec eſt velut ignis infernalistemplū anime violās aut accendēs. Dicūt enꝰiura de ſen. excō. tua nos. ⁊. c. Conqueſti. ⁊ .xj.q. iij. Cum aliqͥs. Om̄is incēdiarius eccl̓iaruꝫciuitatū vel ſpatij pͥuilegiati circūitū eccleſie eſtexcōicatus ip̄o iure maiori. Idem tenet Ray.⁊ Guilhel. Et exquo ſūt excōmunicati tales incēdiarij. ideo a cōſortio fideliū ſunt ſeꝑandi. etnon abſoluunt̉ niſi damno reſtituto ⁊ iuramēto p̄ſtito. ꝙ vlterius ignem non apponāt. vt patet. xxiij. q. vlti. peſſimaꝫ. Si ergo ꝑ excōmunicationē excludūtur a cōſortio fideliū qͥ incēdūt

eccl̓iam vel templū ſanctorū multo excludmagis a ſanctorū conſortio qui incendunt iodiſcordie templuꝫ anime ſpūale. de qͦ psͣ. lxxii.Incenderūt igne ſanctuariū tuuꝫ. Et merito.cōſortio ſanctorū excludunt̉ Quia dicit Bedoſuꝑ Lucā. ⁊ ponit̉. xj. q. iij. c. abijt. Iudas diſcordie peſte ſocietatē fraternitatis cōmaciuit. deum qͥ charitas eſt tanqͣꝫ reus ꝓdit. Tertia filia dicit̉ rixa. q̄ tunc fit quādo homo ex ꝑpria autoritate vult ſe vindicare. qd̓ tamē eſt iniuſtum ẜm iura tam diuina qͣꝫ hūana. Et ratioeſt. quia ẜm Robertū hol. lectione. clxxxj. nullus bonus iudex durāte offenſa poteſt ꝑ ſe vindicare reū. nec iuſte qd̓ iuſtuꝫ eſt impendere. ſimiliter nullus pōt eſſe iudex ſuijp̄ius. Un̄ Tulius in oratiōe. Nemo inqͥt ſui periculi iudexēHinc chriſtꝰ dure Iacobū ⁊ Iohannē ſatis īcrepauit. Luc̄. ix. ꝙ ignem de celo petere volebant in vltionē iniurie. quādo ſamaritani xp̄mreciꝑe recuſabāt dicens ad eos Neſcitis cuiusſpūs eſtis. filius homīs non venit animas ꝑdere ſed ſaluare. In quo nobis datur intelliginon ſemꝑ in eos qͥ peccauerūt eſt exercēda vidicta. Sicut notat̉. xxiij. q. viij. qd̓ chriſtꝰ Ratio autē quare ſuaꝫ iniuriā nemo bn̄ iudicat patet ꝑ exemplū. Quādo nubes interponit̉ inteſolem ⁊ oculum noſtruꝫ. ex motu ſiue tremorecauſato in nube media apparet nobis ſol tremre. ⁊ dicūt ſimplices tripudiare. Et cauſa hadeceptionis eſt tremor in medio ꝑ qd̓ ſit viſiIſto modo moraliter quādo homo cōſideratīiuriā ſibi illatā durāte offenſa ſiue ſenſuali⁊ rācore. cōſiderat iuſticiam ſuam ꝑ mediū tremulū ⁊ nubuloſū. ⁊ neceſſario erat in vindicādo. Hec igit̉ vindicta ē nobis ſub pena grauiſima interdicta ſcꝫ ꝙ ſi nō remiſerimus ꝓximremiſſionē non cōſequamur a deo. Mat. xviiUnde remittere iniuriam ⁊ nō petere vindictamagnum genus elemoſyne reputatur. Sicut d̓hoc dicit Ceſarius in dialogo ammonitiōe. ij.Qui captiuos redimere ⁊ pauperes paſcere etſveſtire non valet. ꝯtra nullū hominē odium ucorde reſeruet. ⁊ inimicis non malū ꝓ maloreadat. ſed etiā diligat. ⁊ ꝓ eis orare non deſincertus de ꝓmiſſione dei vel miſericordia liberecōſcientia ante tribunal xp̄i dicere poteſt. Dadomine qꝛ dedi. Dimitte quia dimiſi. hec ille.Quarta filia eſt cōtumelia. que ẜm ſanc. Thoſcd̓a ſcd̓e. q. lxxij. importat dehonoratione alcuiꝰ ꝑ verba ſiue ꝑ facta. vt ſi aliquis dicat̉ adaliquem ſic. Tu es fur vel raptor. ⁊ ſic de alujsmentiēdo. ⁊ hoc eſt peccatū mortale nō minusqͣꝫ furtuꝫ vel rapina. ideo eſt eijcienda. vt dicitAnẜ. lib̓. x. c. xlj. Lingua contumelioſa flageblo aſſimilatur. ẜm illud Iob. v. Aflagello lingue abſcōderis. Quod exponit Gregoriꝰ. Fl.gellum lingue eſt exprobratio illicite ꝯtumene

Q