Prima AduentusA
gnum ad auſtrū vel ad aqͥlonem in quocūqꝫ loco ceciderit ibi erit. Qd̓ exponit Nico. de lyraPer lignum ītelligit̉ homo qͥ dicit̉ arbor euerſa a ph̓is. ⁊ li. ij. de aīa dicit Ariſto. ꝙ radicesin plantis ſil̓es ſunt ori in aīalibus. qꝛ per illasarbores accipiūt alimentū. Dicit̉ ergo lignuꝫcadere quādo ꝑ mortē ſcindit̉ a ſtatu vite. Siergo ceciderit ad auſtrū. id ē. ad ꝑtem electoꝝqui intelligunt̉ nomīe auſtri vel ad aquilonē.id ē. ad ꝑtem reproborū qui nomīe aqͥlonis intelligunt̉ Hiere .j. Ab aqͥlone pādet̉ omne malum. ibi erit. id ē. īmutabiliter remanebit. ꝓpt̓qd̓ in p̄ſenti vita vbi ꝓdeſt ꝓficere in ꝟtutibꝰdebet homo facere id qd̓ pōt. iuxta illd̓ Ecēs.ix. Qd̓cunqꝫ poteſt manꝰ tua inſtanter oꝑare.ſcꝫ in p̄ſenti vita ꝓficiendo in gratia et merito.Quia nec opus ſcꝫ exteriꝰ. nec ratio ſcꝫ mētismeditatio. nec ſciētia ſcꝫ de humanis. nec ſapientia ſcꝫ d̓ diuinis erūt apud inferos qͦ tu ꝓpeFras. q. d. ibi nō eſt ſtatꝰ in gr̄a ꝓficiendi. Quarto h̓ eſt hora adu̓ſa ſuſtinēdi. Ex quo enī dictūē ſtatim ſupra. hora ē iam nos de ſomno ſurgere ſcꝫ ꝓficiēdi in gr̄a. Qui gͦ hꝫ gr̄aꝫ dei aduerſitas ꝓdeſt ei. Si aūt ip̄am nō hꝫ aduerſitas einocet. qd̓ probat Anẜ. li. iij. c. iiij. de piro. Pirum inqͥt poſt cibum comeſtū ꝓdeſt ex eo ꝙ eſtlaxatiuū. Nam cōprimit cibaria ad locum decoctionis. ⁊ neruos orificij ſtomachi cōfortat.Sed ante prādiū ſumptū. cōſtipat. ⁊ ſi qͥs multa ⁊ ſepe ex eis comederit. ꝟmes in vētre generant ⁊ colericā paſſionē duram ⁊ incurabilē ꝓuocant. Et ſubdit hoc declarādo. Cibꝰ inqͥt etnutrimētū ē gratia dei. Nā ſicut ph̓us dic̄. Exeiſdē nutrimur ex qͥbꝰ ſumꝰ. Spualiter aūt ſumus ꝑ gr̄aꝫ dei ẜm illud apl̓i .j. Corꝭ. xv. Gr̄adei nutrimur. Si quis igit̉ hͦ cibo vel nutrimēto refectꝰ ſit videlꝫ ꝙ gr̄am dei habeat in ſe vtiliter pirrū ſumit. qꝛ ei nō obeſt ſi tribulatiōeꝫ īcurrit. qꝛ licet tribulatio grauis ſit ad portādūtn̄ laxat .i. purgat pctm̄ ⁊ cōfortat animū ⁊ bonum roborat. naꝫ ꝟtus in infirmitate ꝑficit̉. ij.Corꝭ. xij. Si quis aūt hͦ nutrimēto eſt vacuus⁊ ieiunus gr̄am illius nō habēs. tribulatio autaduerſitas ei nocet. ex eo ꝙ generat ei plerūqꝫcōſtipationē .i. diuturne mentis deſperationeimpatiētie inqͥetationē aut colericā .i. iracūdieimplicationē ſeu implicabilē paſſionē. Ꝙ autēvtilis ē aduerſitas gr̄aꝫ habētibꝰ. ptꝫ. ij. Regꝭxxiiij. de dauid. qͥ cuꝫ numeraſſet ppl̓m aduerſa ſuſtinuit. eo ꝙ populū ſuū mori ex peſtilētiavidit. actū penituit dicēs. Ego ſum qͥ peccauiSꝫ gr̄aꝫ nō habētibꝰ aduerſitas duriciā mētisinducit. ſicut ptꝫ de pharaone qͥ intra flagellaſua ſꝑ durior effectus ē. vt ptꝫ in Exo. ⁊. xxiij.q. iiij. c. nabuch̓. Id̓o bonū ē gr̄am habētibꝰ vth̓ p̄mant̉ adu̓ſitatibus. qꝛ ẜm Gregꝭ. Mala q̄nos h̓ p̄munt ad deū ire compellunt.
¶ De eadem dn̄ica ſermo ſecūdus.Sijciamꝰ oꝑa tenebraꝝ ⁊ induamur arma lucꝭ. ad Roma. xiij. Dicūt nat̉ ales. baluſtia ē qͥdā flos maligranati. ⁊ ē frigidus ⁊ ſiccꝰ. ⁊ hꝫ ꝟtutē ꝯſtringēdi ⁊ deſiccādi humorē. Iō valet ꝯtra diſſenteriā ⁊ ſanguineū fluxū vetris. Uomitū etiamcolericū reſtringit ſi cocta aceto cū ſpōgia ſuꝑFurculā pectoris ponat̉ vt volūt medici. Moraliter h̓ flos ſignificat deuotoſ ⁊ bonos hoīeshuiꝰ mūdi. qͥ qͦttidie florēt ī ꝟtutibꝰ. iā ī hūilitate. iā in caſtitate. ⁊ interdū ī charitate. de qͥbꝰ īpsͣ. lxxxiij. Ibūt de ꝟtute ī ꝟtutē videbit̉ deꝰdeorū in ſion. De his d̓r Can̄. ij. Flores apparuerūt in terra nr̄a. De ip̄is etiā dic̄ xp̄s Ecc̄i.xxiiij. Flores mei fructꝰ honoris ⁊ honeſtatis⁊ recte ſic̄ flos baluſtie cū cadit d̓ arbore ſiue ramo colligit̉ a medico. ſic hoīes deuoti cum cadūt d̓ mūdo .ſ. oꝑbꝰ eiꝰ nō cōſentiēdo colligūt̉a xp̄o celeſti medico. Et rō ē. qꝛ ad inſtar baluſtie floris ſūt frigidi ab eſtu .ſ. auaricie ꝯtinentes. ⁊ ſūt ſicci ab hūore ⁊ fluxū luxurie ⁊ vētrisreſtringūtqꝫ vomitū colere .i. impetū ire. Ꝙ ātxp̄s hos colligit qͦs mūdꝰ abijcit. figuratū ē. .j.Regꝭ. xxx. vbi legit̉ de puero egyptio. qͥ ī viaegrotare cepit que amalech ita egrotū ī via deſeruit. Bauid ꝟo inde trāſiēs eū īuenit. cibo refecit ⁊ ducē itinerꝭ ſibi fec̄. Myſtice puer d̓r apuritate. ⁊ ſignificat homīes bonos quē Amalech qui interp̄tat̉ gēs bruta ſignificas malosabijcit ⁊ dimittit. Sꝫ verꝰ dauid xp̄s hos colligit ⁊ cibo ſue doctrine eos paſcit. Ideo dauidpsͣ. lxxxiij. ait: Elegi abiectus eſſe in domo deimei. Et qꝛ deꝰ bonos colligit ⁊ deuotos Ideoncc̄e eſt vt oꝑa tenebraꝝ abijciamus ⁊ ꝟtutesinduamus ad qd̓ hortat̉ apl̓s in ꝟbis p̄libatisAbijciamꝰ gͦ oꝑa. In qͥbus ad duo nos monetſcꝫ ad vitioꝝ abiectiōeꝫ. ibi. Abijciamꝰ oꝑa tenebraꝝ. Ad ꝟtutum induitiōeꝫ. ibi. Et induamur arma lucis. De pͥmo notandū. homo quivult aſcēdere mōtē. ſi ſuꝑ ſe hꝫ aliqd̓ graue pōdus vl̓ onꝰ difficulter aut neqͣqꝫ pōt aſcendereideo ncc̄e eſt vt pōdus dimittat in valle. Myſtice qͥlibet hō nitit̉ aſcēdere in montē celeſtiscurie. ſicut de hͦ dicit venerabilis Boe. li. iij. d̓ꝯſo. ꝓſa. ij. Gīs mortaliū cura quā ml̓tipliciuꝫſtudioꝝ labor exercet diu̓ſo qͥdem calle ꝓceditſꝫ ad vnū tn̄ beatitudinis fine nitit̉ peruenire.Sꝫ certe hō hꝫ ſuꝑ ſe pondus graue pctōꝝ. etpōt dicere cū dauid psͣ. xxxvij. Qm̄ iniqͥtatesmee ſuꝑgreſſe ſūt caput meū. ⁊ ſic̄ onꝰ gra. ⁊cͣ.Iō ſi voluerit aſcēdere ncc̄e hꝫ onꝰ illud ī valle huiꝰ mūdi abijcere. qꝛ cū dauid quereret psͣ.xiiij. Dn̄e qͥs habitabit ī tabernaculo tuo. autquis reqͥ. in mō. ſ. t. rn̄det in ſpū. Qui ingreditur ſine macula. Et psͣ. xxiij. quis inqͥt aſcēdet
a 5
T
S