muneribꝰ miſtice deſignāt̉. ꝑDrefatio. Quia ꝑ incarnatiReq̄re an canone. Cō. Panede celo dediſti nobis dn̄e habeteomne delectamentum ⁊ omnemſaporem ſuauitatis. OratioAc nos qͣs dn̄e diuiniVitatis tue ſempit̉naͣ fruitione repleri quā p̄cioſi corporis ⁊ ſanguiniſ tui tꝑalis ꝑceptio p̄figurat. Qui. On̄ica ſeOmine in tua mi cūda.ſericordia ſperauiⁱ exultauit cor meū ī ſalutari tuo cantabodomīo qui bona tribuit mihi. pōVſqꝫ quo dn̄e obliuiſceris me infinē uſqꝫ quo auertis facie tuamEuſ in te ſpe Coll̓. me.rantiū fortitudoʸ adeſtoꝓpitiꝰ inuocatiōibꝰ nr̄is; ⁊ qꝛſine te nihil pōt mortalis infirmitas? pr̄a auxilium gratietue. vt in exequedis mandatis tuis ⁊ volūtate tibi ⁊ action placeamꝰ. P. Lect. epl̓e.Ariſſimi btī ioh̓is apl̓i.¶¶ Deꝰ caritas ē. In hocapparuit caritas dei in nobisqm̄ filiū ſuū vnigenitū miſitdeꝰ in mūdum vt viuamꝰ pereū. In hoc ē caritas; nō quaſi nos dilexerimꝰ deū; ſed qm̄ip̄e prior dilexit nos. ⁊ miſit filiū ſuū ꝓpitiatiōeꝫ ꝓ peccatisnr̄is. Cariſſimi; ſi deꝰ dilexitnos: ⁊ nos debemꝰ inuice diligere. Deū nemo vidit vnqͣꝫSi diligamꝰ inuice: deus innobis manet. et caritas eiusin nobis ꝑfecta ē. In hoc ītelligimꝰ qm̄ in eo manemꝰ etipſe in nobis; qm̄ de ſpū ſuodedit nobis. Et nos vidimuſ⁊ teſtificamur; qm̄ pater miſit filiū ſuū ſaluatoreⁱ mundiQuiſqꝫ ꝯfeſſus fuerit qm̄ ieſus eſt filiꝰ dei; deus in eo manet et ipſe in deo. Et nos cognouimꝰ ⁊ credidimꝰ caritati?; quā habet deus in nobis.Deus caritas ē. Et qui manat in caritate; in deo manet ⁊ deus in eo. In hoc ꝑfecta eſt caritas nobiſcū? vt fiduciā habeamꝰ in die iudicij.qꝛ ſicut ille eſt et nos ſumusin hoc mundo. Timor nō eſtin caritate? ſed ꝑfecta caritaſforas mittit timore. quoniātimor penā habet. Qui aūt timet; non eſt ꝑfectusⁱ in caritate. Noſ ergo diligamus deum: qm̄ ipſe deꝰ prior dilexitnos. Si quis dixerit qm̄ diligo deū ⁊ freꝫ ſuū odit; medaxeſt. Qui enī nō diligit fremlij