I

etiā ad nō pias cauſas ad ep̄m lapſo āno deuoluit̉¶ Quero nūquid annus prefixus executori ad exequendū teſtamētū currat etiam executore impedito. Sol̓. videtur primo ꝙ nō. qꝛ non valenti agerenō currit tempus. vt in. c. qꝛ diuerſitatē. de conceſ.preben. ⁊ in regula imputari. de re iudi. in. vj. ꝯtrarium tenet ſpe. in ti. de inſtru. edi. §. nunc aliqua. ꝟquid ſi executor impotentia. ⁊ inducit. l. nulli. ⁊. l. ſiquis ad declinandam. C. de ep̄i. ⁊ cle. que hoc nonprobant. dictum tamen videtur verū. ⁊ pro hoc qꝛomne tempus eſt cōtinuum niſi aliud appareat. ff.de vſuca. l. nunqͣꝫ. §. in vſucapionibꝰ. no. glo. ff. dediuerſis ⁊ tempo. preſcrip. l. j. in fi. ⁊ in rubrica. ⁊ ꝓhoc qd̓ no. Io. an. in. c. ſuper eo. de appella. executor tamē qui impeditus nō exequitur nō priuaturlegato licet al̓s priuaretur quando volūtarie .i. cōtu maciter non exequeretur. vt ī aucͣ. d̓ here. et fal..§. ſi quis autem nō implēs. ⁊ pro hoc induco tex.cum glo. ſingulari. in. c. ſtatutum. de preben. li. vj.vbi nota. ꝙ quādo tempus ſtatuitur nō in odiumnegligentis ſed in fauorem alicuius ꝙ tempus currit etiā igͦrāti ⁊ n̄ negligēti. vn̄ cū annꝰ p̄fixꝰ executori n̄ ſit p̄fixꝰ nō ī ſui odiū ſꝫ potiꝰ ī fauorē defuncti vtcolligit̉ in. c. nos quidē. in fi. sͣ. eo. debet currere etiam executore nō negligente ⁊ pro hoc qꝛ nō agiturde ſuo magno preiudicio. nec refert per quē fiat executio. ⁊ per hoc reſpondet̉ ad contrarium duꝫ dicitur ꝙ nō valenti agere. ⁊cͣ. nā debet intelligi quādo tempus eſt ſtatutū in odium negligentis ⁊ quādo agit̉ de magno ſuo p̄iudicio. Sed predictis nōobſtantibꝰ credo ꝙ primū dictū ſit verius .ſ. ꝙ iſtd̓tempus non currat impedito. ⁊ primo per regulaꝫgeneralem ꝙ nō valenti agere. ⁊cͣ. vnde dic̄ Hoſti.in. c. quoniam. de iurepatro. ꝙ iſta regula ſempervendicat ſibi locum niſi in caſu in quo leſio reꝑiat̉ſed in iſto caſu nulla reperit̉ leſio īmo potius inuenitur contrarium. vt. jͣ. dicam. ergo. ⁊cͣ. ⁊ ꝙ in iſtocaſu tempus non currat impedito probat̉ in p̄alle.c. nos quidem. ī triplici loco. nam primo papa ibimandat admonitionē fieri qd̓ nō fieret ſi tempuscurreret etiam impedito. nam admonitio fit vt appareat de negligentia. vt in. c. j. de ſupplen. negliprela. ⁊ xij. q. ij. indigne. Scd̓o in. ꝟ. ꝙ ſi. vbi mandat papa tunc executionē fieri per ep̄m cum executor adimplere neglexerit. ⁊ quis non dicitur negligere quādo legitime ē impeditꝰ. vt aperte probat̉in. c. qꝛ diuerſitatem. de cōceſ. preben. Tertio probatur ibidem in ver. ſic enim. vbi dicit text̉. ꝙ volūtas dilatata debet epiſcopali ſtudio adimpleri. ⁊ ſicrequiritur ꝙ executor diſtulerit executionem ad hͦꝙ talis poteſtas deuoluatur ad ep̄m. ſed iſte qui ēimpeditus nō dicit̉ differre. vt no. glo. in. c. quā ſitde elec. li. vj. ⁊ probat̉ in. c. ij. iuncto. c. qꝛ diuerſitatem. de cōceſ. preben. nō ob. qd̓ dicit̉ ꝙ om̄e tempē cōtinuū niſi aliud appareat. nam hic ē expreſſumvt. sͣ. probaui ꝙ tempus nō currat impedito. Nonob. qd̓ dicit̉ ꝙ quādo tempus ſtatuit̉ in fauoreꝫ alicuius ꝙ currit impedito. nam illud procedit quando ſimpliciter ſtatuitur in fauorem ſecus ſi in fauorem vnius ⁊ in odium alteriꝰ. qꝛ tunc nō currit im

pedito. vt in p̄allega. c. quia diuerſitatem. ⁊ ſic ē h̓.nam iſtud tempus anni ſtatuit̉ nō ſolum in fauorēdefuncti ſed etiam in odium executoris negligētisvt patet hic dum mandat illuꝫ primo admoneri. ⁊ſi adimplere neglexerit ꝙ ep̄s exequatur. ⁊ hͦ idemcomperi poſtea tenere Frede. conſil̓. cxxiiij. ⁊ allegat hoſti. sͣ. eo. nos. ⁊ ex iſtis concluditur ꝙ annꝰexecutori ad exequendum teſtamentū a iure prefixus minime currit executore legitīe īpedito. Deogratias. Finis repetitionis. c. cum eſſes.Elatum. aapīas cauſas corā duoUalet vltima voluntasbus teſtibus ⁊ eſt ſingularis caſus. Primoponitur factū reprehenſibile quod ſecūdo corrigimandat. ibi. mandamus. ⁊ mandatum. tertio probat. ibi. quoniam. ¶ Nota ex tex. iuncta ſubſcription ꝙ relictum factu eccleſie poteſt peti coram iudice ſeculari ⁊ qd̓ iudex ſecularis debet talem caſumdeterminare ẜm canones ⁊ non ẜm leges. ⁊ lꝫ tex.iſte loquatur in terris eccleſie tamē idem dicenduꝫin terris imperij. per ea que no. in. c. eccl̓ia. de con.ſti. ⁊ in. c. quod clericis. de foro compe. ⁊ ibi plenede materia. ¶ No. ibi aliqua cauſa talis. ꝙ in relictis ad pias cauſas nō eſt ſeruanda ſolennitas iurꝭciuilis. an autē hoc ſit verū indiſtincte Bar. in. l. j.C. de ſac ſanc. eccle. dicit ꝙ ſic ⁊ dicit hoc ꝓcedere d̓iure ciuili per illum tex. qui dat liberam facultateꝫrelinquendi eccleſijs ⁊ ſic pia voluntas eſt libera aſolennitatibꝰ iuris ciuilis. ſꝫ certe iſte tex. videt̉ contra opi. Bar. nam p̄ſupponit ꝙ de iure ciuili requirebant̉ quinqꝫ vel ſeptē teſtes. hinc eſt ꝙ papa mādat talem cauſam tractari ẜm decretorum ſtatuta.⁊ nō ẜm leges ergo leges requirunt ſeptē vel quinqꝫ teſtes. aut aliā ſolennitatē ſicut in relictis ad nōpias cauſas. ⁊ contra Bar. tenuit̉ ibi Bal. fateturtamen Bal. ꝙ de iure canonico dictum eſt verumper iſtum tex. vnde concludit non requiri ī iſtis relictis ad pias cauſas ꝙ teſtes ſint rogati vl̓ ꝙ om̄sſint maſculi nec alia ſolennitas iuris ciuilis qd̓ bene no. nam doc. noſtri videntur multū ſtricte intelligere iſtū tex. dicentes iſtum tex. ſolum prouiderereſpectu numeri teſtium nō reſpectu alterius ſolēnitatis requiſite a iure ciuili. vnde dicitur ꝙ Fran.de aretio conſuluit teſtes eſſe rogatos. quia nondebemus recedere a iure ciuili niſi quatenus reperitur contrariuꝫ cautū de iure canonico. Sed egoquidē ſequēdo primā opi. cōcludo ꝙ iſte tex. ſatisprobat primū dictū. nā licet ꝓpoſitio fuerit facta d̓numero teſtiū tamē papa tradidit poſtea generalēdoctrinā vt hec cā nō tractet̉ ẜm leges ſꝫ ẜm decretoꝝ ſtatuta. ⁊ ita hodie cōiter ſeruat̉ ⁊ hͦ procedit vidixi de iure canonico ⁊ nō de iure ciuili. Nā ius ciuile ſolū voluit ꝓuidere vt chriſtianꝰ habeat liberāfacultatē donandi eccl̓ie. qꝛ tunc tempore cōſtantini chriſtiani nō audebāt ſe publice ꝯgregare nec eocleſijs relinq̄re. vnde ſatis ē ꝙ illud priuilegiū ꝯſtātini oꝑet̉ pͥmū nō aūt voluit tollere ſolēnitatē iurꝭciuilis. ſed de iure canonico ē bene hͦ ſeruandū inom̄i foro. ¶ Sed q̄ro qͥd in donatione facta eccl̓ijsnunquid requiratur inſinuatio vltra quingentos