IIIDe donationibus.

p̄ſcriptionē currere cōtra eccl̓iam. ſed dic ꝙ ꝓprienō currit preſcriptio ex facto prelati ſed ex iuris diſpoſitione licet cōcurrat negligentia prelati. ⁊ videglo. ſingularem in. c. placuit. alle. in gl. que vult ꝙcōtra prelatū patiente preſcriptionem in rebꝰ eccleſie poteſt agi ad intereſſe inquātū eccleſia ē damnificata ex negligentia ſua. ⁊ dic d̓ iſta materia vt plene dixi in. c. j. de do. ⁊ cōtu. vbi plene tractaui an ⁊quando factū prelati noceat eccleſie. ¶ In fi. gl. pōdera bene glo. nam aperte ſentit p̄latuꝫ non poſſēetiaꝫ modica donare. niſi cōcurrat cōſuetudo. ⁊ itavidetur intelligere. c. jͣ. ꝓximuꝫ. dic latius vt ibi dicam. aliud tamē videtur ſentire gl. ſequēs in prin.⁊ facit iſte tex. a cōtrario ſenſu. nam hic ponderat̉ꝙ donationes erāt graues. a ꝯtrario ergo nō graues tolerāt̉. nec fit hic mentio de cōſuetudine. ¶ Inglo. in verbo graues. in fi. glo. aperte nō elegit qͥdiuris quo ad ꝓpoſitum. ſed conclude ꝙ ſi conſtatqua donatione grauet̉ eccl̓ia vtputa qꝛ multe facte ſint ſeꝑatim tunc reuocabitur ſolum illa ꝑ quaꝫeccleſia grauatur. idem̄ dic vbi fuiſſet vna donatio⁊ ſeparabilis reſpectu rerū vt ſolū reuocet̉ id qd̓ ēvltra legitimū modum. vt in. l. ſancimus. C. de dona. ⁊ in. c. ſi quis de ſeruis. xij. q. ij. Si vero nō poteſt cōmode fieri ſeꝑatio. puta qꝛ donauit aliquamrem indiuiſibilem. ⁊ tunc reuocatio ſit in totū. ⁊ ſicpoteſt intelligi iſte tex. ⁊ facit qd̓ in ſimili dixi. in. c.dilectꝰ. el. j. de preben. ¶ In glo. in verbo incōſultis in fi. Io. an. poſt Gof. dicit ꝙ ſi capitulū cōſenſittenet donatio ſꝫ cōcedit̉ reſtitutio in integrū. vt ī. c.j. de in inte. reſti. aut nō cōſenſit capitulū. ⁊ tūc donatio eſt ipſo iure nulla. hec diſtinctio non videturvſqꝫquaqꝫ vera. qꝛ ad hoc vt teneat alienatio de rebus eccleſie duo neceſſaria requirūt̉. Primo ꝙ ſeruetur ſolennitas debita. de qua in dicto. c. ſine exceptione. xij. q. ij ſecūdo vt fiat in caſu licito. vt incle. ij. de rebus eccle. nō alie. no. glo. in. d. c. j. de ininte. reſti. ⁊ ſequit̉ ibi Io. an. ſi ergo iſta donatio fuit facta in caſu illicito ē ip̄o iure nulla quātūcunqꝫcapitulū ꝯſenſerit. ſecus dic ſi fuerit facta in caſu licito puta ſi pręlatus cauſa pietatis donauit reꝫ eccleſie cum ꝯſenſu capituli. nā tūc ſi donatio eſt grauoſa multū eccleſie reuocabit̉ per in inte. reſti. Secus vbi caſus nō erat licitꝰ puta qꝛ donauit diuitiſeu in caſu a iure non conceſſo. ⁊ caſus conceſſos aiure. vide. xij. q. ij. in glo. ſumme.Prelatus modicā reꝫ ec¶Eterum. ciene donare pōt vbi hͦhabet cōſuetudo. ita cōiter ſummat̉ ſꝫ ſummatio hͨ multū reſtringit lr̄am. vn̄ inherendo littere pōt ſic ſummari. In cōſiderando an valeat donatio facta ꝑ prelatū debet attendi quātitas rei donate ⁊ loci cōſuetudo. h. d. ¶ No. primo ꝙ prelatꝰetiā regularis pōt aliqua donare de rebus eccleſie⁊ hoc rōne adminiſtrationis libere quā hꝫ in rebeccleſie. nam quēadmodū tutor nō habet ꝓprietatem in rebus pupilli ⁊ tamē aliqua donare poteſtiuxta illud qd̓ habet̉ in. l. cum plures. ff. de admi.tuto. ita ⁊ prelatꝰ. ad idem pulchrum tex. in. l. filiusff. de dona. vbi dicit̉ ꝙ ſi filius hꝫ liberam admini-

ſtrationē peculij poteſt aliqua donare attēta tn̄ qͣlitate filij. ita pōt dici in prelato. habet enī liberamadminiſtrationē in rebus eccleſie vt in. c. cū nobisde ele. in fi. ⁊ in. c. is cui. eo. ti. li. vj. ⁊ faciunt hec vtceſſante cōſuetudine poſſit aliqua donare de quibus dic vt ſtatim dicet̉ cū glo. ¶ In gl. fi. no. ex gl.duos intellectus ad iſtū tex. Primus vt intelligat̉in erogatione facienda in pauꝑes. ⁊ ponunt exēplum doc. in cōſuetudine quorūdā locorū ẜm quāprelatus dat puelle pauperi maritande. xx. vl̓. xxxvl̓ nobili pauperi. ⁊ iſte intellectus lꝫ ſit verꝰ ī ſe nōtn̄ videt̉ ꝯuenire lr̄e. qꝛ nō eēt tūc neceſſaria cōſuetudo qꝛ elemoſynā dꝫ facere p̄latus. de rebꝰ eccl̓ie.xvj. q. j. c. qm̄. ideo dat̉ ſecundus intellectꝰ vt intelligatur de vera donatione quā facit p̄latus alicuino pauperi puta amico vel cōſanguineo tūc etiamvalet donatio ſi cōcurrit cōſuetudo. ⁊ intelligūt docto. in rebꝰ n̄ īmobilibꝰ neqꝫ mobilibꝰ p̄cioſis. vnd̓in his nō valet cōſuetudo tanqͣꝫ damnoſa eccl̓ie vtin tex. Sed dubiū eſt nūquid rem modicā poſſit p̄latus dare ſine ꝯſuetudine. do. An. hic dicit ꝙ autvult aliqua donare ⁊ pōt de redditibꝰ qͦs facit ſuoſetiā ſine cōſenſu capituli. ⁊ ꝓ hoc qd̓ no. in. c. pn̄ti.de offi. ordi. li. vj. aut vult donare aliā rē mobilemeccl̓ie ⁊ tunc ſi eſt minima nō reqͥrit̉ ꝯſuetudo neqꝫꝯſēſuſ capl̓i. ſi ꝟo n̄ ē mīma oꝫ ꝙ ꝯcurrat ꝯſuetudo⁊ ſi enormit̓ ledit̉ eccl̓ia nō valet ꝯſuetudo. ⁊ ex hisvidet̉ ſentire ꝙ cōſuetudo requirit̉ vbi res non eſtminima. ſed ꝯͣrium ſentit glo. in. c. p̄cedenti vbi dixi pro ⁊ contra allegari poſſunt. c. ad hec. ⁊. c. relatum. ij. de teſta. Sed ſatꝭ ego crederē ꝙ ceſſante cōſuetudine nihil donare poſſit abſqꝫ cā rationabili.ſꝫ cum cauſa rōnabili ſic. puta qꝛ recipit ſeruitiumab illo ⁊ vult eum remunerare vel quid ſil̓e. ⁊ ſic loquunt̉ iura ſuꝑius allegata. facit. d. c. relatum. vbietiā ponderat̉ cōſuetudo. nec ob. qd̓. sͣ. dixi. de tutore in. c. precedenti. qꝛ tutor donat quantū expedit pupillo ⁊ nō aliter. ita ⁊ prelatus ſi expediret eccleſie. nā ⁊ vt eccleſia habeat amicos ꝓ ſua defenſion licite poſſunt aliqua leuia fieri. ar. in. d. l. ſi plures. ff. de admini. tuto. ⁊ an prelatus facit reddit̉ꝰſuos. dic vt dixi ſeu remiſi in. c. fi. de pigno.Ec¶ OOnſultationibus cenanō vacans in beneficiū cōcedi non poteſt ſꝫin ꝓprietatē ſic. de auctoritate tn̄ ep̄i ⁊ ſine p̄iudicōp̄lati. ¶ Nota primo ꝙ bn̄ficium nō vacās nō pōtꝯcedi ſingulari ꝑſone ſꝫ alteri eccl̓ie ſic ſine tn̄ preiudicio rectoris. ⁊ hodie ē tex. in cle. ij. de rebꝰ eccle.nō alie. vbi dicit̉ ꝙ vnus p̄latus poteſt vnā eccl̓iametiā nō vacantē alteri vnire rectore nō vocato. naꝫilli nō ſit in ſua vita p̄iudiciū. Sed quero de rōe diuerſitatꝭ. q̄re eccleſie pōt fieri ꝯceſſio ⁊ nō ſingulariꝑſone. docto. reddunt rōnem. qꝛ ſingularis ꝑſonadeſideraret mortē proximi in cuius locuꝫ ſperaretſe ſucceſſuꝝ. vt in. c. ij. de cōceſ. preben. que rō ī collegio ceſſat. qꝛ cū collegiū nō hꝫ aīam non pōt deſiderare mortē proximi. nec ſinguli d̓ collegio d̓ſiderant. qꝛ qd̓ ē collegij nō eſt ſinguloꝝ. xij. q. ij. qͥ manumittit̉. vel redde aliā rōnem meliorem. Cōceſſio

P 4