L

¶ Supra viſum eſt de ꝯtractibꝰ nō gratuitis reſtabāt videre de ꝯctibus gratuitꝭ. merito auctor ſubijcit rubricā d̓ donationibꝰ. Et querit hic Io. an. qͥdſit donatio. Et primo dicit ꝙ ē quedā liberalitas q̄nullo iure cogente cōcedit̉. vel ẜm Hoſti. ē rei licitenullo iure cogente mera libertate facta collatio. declara. Dicit̉ rei licite qꝛ in re illicita ⁊ inhoneſta nōꝯͣhitur donatio ſicut necvenditio. vt in. l. ꝙ ſepe. §venenū. ff. de ꝯͣhē. emp. ⁊ nota hoc. Ex quo potescolligere ꝙ ſi ꝓmitto tibi donare rem illicitā nō poſſum ꝯpelli ad donandū. Dicit̉ in diffinitione nullo iure cogente. ⁊cͣ. qꝛ ſi p̄ceſſit obligatio ciuilis tm̄nō impedit donationis effectū qꝛ illa nō ē ſufficiēsad agendū nec retinendū. vnde ſi dono tibi illā rēad quā ſum obligatꝰ ciuiliter tm̄ nō impedit̉ donationis effectus. ſecus dicit Io. an. in obligatiōe naturali que cauſat̉ ex nudo pacto. ſecus in illa generali obligatione vt benefacienti bn̄faciamus qꝛ illanō impedit donationis effectū. ⁊ idē tenetur ꝑ gl.no. in. l. donari. ff. de reg. iur. ⁊ in. l. ſed ⁊ ſi. §. cōſuluit. ff. de peti. here. ⁊ hec multū proſūt ad inſinuationē faciendam. Itē ꝓſunt in eo qͥ ꝓhibet̉ donare. nā ſi preceſſit obligatio naturalis prima nō dicit̉ donatio ſecus in ſecūda. ⁊ ita videt̉ Bar. tranſire in. l. j. ff. de dona. Sed tu adu̓te qꝛ idem Bar. inꝓemio ffoꝝ. dic̄ notabile verbū iudicio meo. ꝙ donatio que fit cā remunerationis non eſt vera donatio. ⁊ hoc mihi plus placet. nā eſt potiꝰ quedā ꝑmutatio ſeu cōpenſatio ſeruitij recepti. hoc ꝓbo ꝑ. l. j.poſt prin. ff. d̓ dona. vbi dicit̉ ꝙ illa ē propria donatio ad quā donator mouet̉ nulla alia p̄cedente cauſa niſi vt exerceat magnificentiā ⁊ liberalitatē quādam ⁊ bene no. ſꝫ ille qui eſt obligatꝰ ad antidoranō donat ſolū vt exerceat liberalitatē ſꝫ potiꝰ vt ſoluat debitū nature ⁊ vt remuneret eū qui ſibi ſeruiuit. ꝓ hoc bonꝰ tex. in. l. aquilius. ff. de donat̉. vbidicit̉ ꝙ ſi quis donat magiſtro ſuo illa nō ē vera donatio qꝛ potius voluit remunerare officiū ⁊ obſequiū magiſtri. ad idē. l. ſi pater. ff. eo. ti. Et ex dictꝭpōt inferri ꝙ inter coniuges ꝓhibet̉ vera donatioqn̄ .ſ. nulla p̄ceſſit inter eos obligatio naturalis. ſꝫſi p̄ceſſit obligatio videt̉ tenere donatio. qꝛ vt dixiilla nō eſt vera donatio. ⁊ hec faciunt ad multa.Q Poteſt ītelliAuAeNEO. gi duobusmodis. Et ẜm primū intellectū. h.d. Liberalis ī donando eſtimat ſedebe̓ qd̓ donat. vel ſic ẜm aliū intellectū. Promittens aliquid donareillud tanqͣꝫ debitū adimplere tenet̉. ¶ No. primoꝙ liberalis poteſt dici nobilis qꝛ exercet actu nobilitatis. nā nobiliū ē ꝓpriū donare. ad hoc qd̓ not̓. īc. grande. de ſuꝑ. ne. prela. li. vj. vn̄ pōt tex. intelligi in nobilibus genere aut moribus aut aīo. videno. dictū Cy. in. l. ꝓuidendū. C. de poſtu. vbi dicitꝙ nobilis moribus eſt preferendus nobili generetm̄. qꝛ ille nobilitatē exqͥrit a ſe. aliꝰ vero pollet nobilitate ſuoꝝ. ſed ſi quis eēt nobilis moribus et ge

nere tunc ē p̄ferendus ei qͥ nobilis ē moribus tm̄.qꝛ duplex decus fulget in eo ⁊ ꝓpriū ⁊ ſuoꝝ. ⁊ ꝓ hͦdicto Cy. vide bo. tex. in. c. nunqͣꝫ. de vitijs erubeſcamus. lvj. di. ¶ No. ſecūdo ꝙ liberalitas ī donādo cōmendat̉. dicit̉ quedā beatitudo in donatore.vn̄ xp̄s. Beatius eſt dare qͣꝫ accipere. vt in. c. cummarthe. de cele. miſ. ſꝫ intellige vt merā liberalitatēquis exerceat ⁊ nō prodigalitatē. vn̄ vt ait TulliusHabenda eſt cura reifamiliaris quā quideꝫ dilabiciuē flagitioſum ē. ſꝫ ita tn̄ vt in liberalitate ⁊ auaricia abſit ſuſpitio. ⁊ vide qd̓ no. ī. c. ex ꝑte. de cōſue.vbi habet̉ quid ſit auarus ⁊ quid prodigꝰ. ¶ No.tertio ibi in beneficijs ꝙ donatio ſeu ſeruitiū dicit̉beneficium. Eſt enī beneficiū beniuola actio gaudium tribuens capienti vt in libro feudoꝝ. quibꝰ modis feu. amit. c. j. ¶ Sed quero de intellectu huiusc. So. Hoſti. ponit exemplū ī his qui faciūt elemoſynā pauꝑibus vel in imꝑatore donādo eccl̓ie vbinulla debet eē menſura. vt in aucͣ. de non alie. ī. §minus. ſed iſta exempla ſunt nimis ſtricta. ſꝫ capiēdo mentē ſcribentiū dico ꝙ iſte tex. poſſit intelligi īquolibet donatore. Et duplex poteſt eē intellectꝰ.Primus in eo qui iā donauit ⁊ tradidit qͥ tanqͣꝫ liberalis dꝫ creſcere in beneficijs ſuis quēadmoduꝫchriſtus multiplicat in nos bn̄ficia. ita dꝫ facere qͥubet nobilis moribus vel genere. nō enī dꝫ eē ꝯtentus in vno bn̄ficio tm̄ ẜ multiplicare ſua bn̄ficia maxime in beniuolis ⁊ ſubiectis. ⁊ tunc tex. ibi qd̓ ſpōte tribuit ſtat ꝓprie. Et tex. ibi creuerit. intellige .ſ.beneficia multiplicando. Scd̓o pōt intelligi in eo qͥꝓmiſit donare ⁊ pnīa ductꝰ nō vult adimplere. Ettūc tex. ibi qd̓ ſponte tribuit. expone .i. tribue̓ ꝓmiſit. ⁊ tex. ibi creuerit. expone ꝑ bonā volūtatē. qꝛ dꝫeſſe hylaris in adimplendo ⁊ eſtimare ſe debitoreꝫex quo promiſit. ⁊ ẜm primū intellectū dꝫ quis eſtimare ſe debitoreꝫ in donādo. quaſi donatio ſit debita ex nobilitate. glo. ſunt faciles ſꝫ tene eas mēti.Nō valet do¶Maternilale. natio quā facit prelatus incōſulto capitulo ⁊ in dānuꝫeccl̓ie. Tres ſūt ꝑtes. In prima ponit̉ exordiū n̄ ſecūda narratio. ibi. accepimꝰ. in tertia cōcluſio. ibi.vnde. ¶ No. pͥmo ibi. cū ep̄s. vt quilibet prelatus⁊cͣ. ꝙ nō ſolum ep̄s dicit̉ prelatus. ſed pleriqꝫ alij citra eum. vt in. c. j. de eta. ⁊ qua. ⁊ quis ꝓprie dicit̉prelatus. dixi in. c. ij. de iudi. ⁊ facit ibi tex. cū glo.⁊ ī. c. cum ab eccl̓iarum p̄latis. de offi. ordi. ¶ No.ꝙ nullus prelatus dicit̉ dn̄s eccleſiaſticarum reruꝫſꝫ potius ꝓcurator ⁊ adminiſtrator ⁊ ad hoc quotidie allegat̉ iſte tex. dic tamen ꝙ ꝓprie prelatus nōeſt procurator. nam prelatus dicitur habere dignitatem ⁊ poteſt latius exponere de rebꝰ eccleſie qͣꝫ ꝓcurator. de quo vide bonā glo. v. q. iij. in. c. fi. ⁊ xij.q. j. duo ſunt genera. ⁊ in. c. preſenti. d̓ offi. ordi. li.vj. ſꝫ dicit̉ ꝓcurator in eo ꝙ hꝫ ꝓcurare vtilitatē eccleſie. nō aūt diſponit ad libitu vt dominꝰ. ¶ No.ꝙ ſucceſſor poteſt ⁊ debet reuocare male alienata ꝑp̄deceſſorem. de quo in. c. ſi quis p̄ſbyterorū. de rebus eccle. nō alie. ¶ In glo. in ꝟbo nō debet. ibi.in omittendo. ⁊ pone exempluꝫ in p̄lato qui patit̉