III ¶ De preben. et digni.

curataꝝ ⁊ dignitatū ſeu ꝑſonatuū ⁊ ſic in alijs ſimplicibus remariet ius antiquū. l. p̄cipimꝰ. in fi. C. d̓ap. ⁊ de p̄ſum. nōne. Et nūquid ſimpliciter ſit adēpta diſpenſatio in iſtis dicet̉ in. d. c. de multa ¶ Inglo. penul. in fi. ⁊ circa hoc vide qd̓ dixi in. c. cū nōignores. sͣ. eo. ¶ In glo. fi. in fi. Hoſti. adducit ī cōtrariū illā. l. j. in. §. ſcīaꝫ: ⁊. l. ij. ⁊. l. ſꝫ ⁊ ſi pupillus. ff.de inſti. debet enī ſuperior ꝓteſtare ⁊ cōtradicereſi nō vult cōſentire. Soluit ipſe ꝙ reſpectu preteritorū ⁊ quo ad tāgentia aīas ſubditoruꝫ tolerantiapape operat̉ permiſſionē ne anime illaq̄ent̉. ſed qͦad illegitime ꝓmotū nō inducit permiſſionē ſeu diſpenſationē. quaſi velit dicere ꝙ ex quo papa noncōtradicit abſolute ſunt aīe ſubditorum iſtius propter fidē quā habebat. de quo vide opi. Guil. i. d.c. duduꝫ. ſed reſpectu iſtius qui indigne tenet plura beneficia nil operatur tolerantia pape proptermalā fidem quā habet ¶ Sed aduerte qꝛ ẜm hͦ nūqͣꝫ tollet̉ ius ꝑ cōtrariū vſum etiam papa toleranteqꝛ vide̓t̉ ẜm hoc tolerare ꝑ patientiā nō aūt ꝙ velitius relaxare. cōtrariū eſt difficile. ſꝫ pōt dici ꝙ vbilex ſuperioris hꝫ ꝯſuetudinē in cōtrariū a pͥncipiovel ex poſtfacto tollit̉ lex ſuꝑioris maxime ſuꝑioreſciente ⁊ nō ꝯͣdicente. ꝙ intellige ſi cōſuetudo ē al̓srōnabilis. vt in. c. fi. de ꝯſue. ⁊ vide. iiij. di. in. §. leges. ⁊ qd̓ ibi no. ſed vbi ꝯſuetudo nō eēt rōnabilisvel nō eſt cōmunis qꝛ aliqui ſeruant ⁊ aliqui nō. ⁊tunc reſpectu nō ſeruantiū pōt ꝓcedere iſte tex. qn̄plures ſunt ſeruātes qͣꝫ nō ſeruantes. tūc enī proprie eſt patientia ſuꝑioris ſcꝫ in nō puniēdo tranſgredientes nō aūt cauſat̉ diſpenſatio vel ꝑmiſſio.Recepto in¶ Ilectus filius. canonicūsꝫcito facultas ſe obtulerit debet̉ prebenda⁊ interim habebit quotidianas diſtributiōes. h. dContinet quatuor dicta. primo mandatū apl̓icumſecundo ibi. ad inſtantiā iuſtū ⁊ iniuſtū preceptuꝫlegati. tertio ibi. cū ergo. iuſti ꝓceſſus ꝯfirmatione⁊ iniuſti reprobatione. quarto ibi facientes papalem ſubiunctionem. Nota primo ꝙ in ſpūalibꝰlicite intercedit cōpoſitio maxime auctoritate ſuꝑioris. pro hoc. c. ſtatuimus. de tranſac. Nota ſecundo ꝙ legatus etiā de latere ꝓut erat iſte ep̄s preneſtinus qui erat cardinalis nō pōt dare ius ad vacaturū beneficiū. licet ergo legatus de latere poſſitbn̄ficiū reſeruare vacaturū ſue collationi etiaꝫ procerta perſona. vt in. c. cū dilectus. de iurepa. ⁊ in. cpenul. de of. lega. li. vj. nō tn̄ poteſt dare ius ad beneficiū vacaturū vt hic. ⁊ poteſt eē diuerſitatis rō.qꝛ per reſeruationē nullū ius acquirit̉ perſone. poteſt enī variare legatus ⁊ alteri cōferre beneficiumreſeruatū. ⁊ ſic nō dat̉ tanta materia captandi mortem proximi. ſed ſi poſſet dari ius ad beneficiū vacaturū acquireret̉ ius ꝑſone ⁊ de facili deſideraretmortē alterius vt eius bn̄ficiū poſſet obtinere.Nota vlterius ꝙ receptio ī canonicū vltra numerūp̄bendaꝝ nō diſſoluit illaꝝ numerū ſꝫ p̄bēde remānent in priſtino numero ⁊ ſolum ampliat̉ numercanonicorum ¶ Item nota ibi non obtinet inſtitutus. ꝙ ſine peccato recipit̉ quis in canonicū etiam

ſine prebenda ¶ Ultimo nota ꝙ receptus ī canonicum ſine prebenda debet accipere diſtributiōesquotidianas. ⁊ in hoc eſt iſte bo. tex. ſed Io. an. cauillando dicit hoc poſſe procedere in receptis auctoritate capituli. nō autē in receptis de neceſſitateauctoritate papali. vel forte hoc ꝓceſſit hic ẜm eumqꝛ canonici iſti ꝯtempſerāt primū mandatū apl̓icūſed vt dixi ē cauillatio ⁊ diuinatio. nam papa mandauit iſtū recipi licet ꝑ cōpoſitionē ſpōte eū poſteareceperint tamen principiū fuit neceſſariū. Itē papa nō fundat ſe ſuꝑ ꝯtemptu mādati ſed tm̄ qꝛ nōeſt licitū vt receptus in canonicū careat oīno p̄benda. debet etiā habere ſubuentionē que haberi pōtſalua integritate p̄bendarū. ⁊ qͣꝫqͣꝫ aliqui dixerinthoc. c. loqui de portionibus priuilegiatis ⁊ non dequotidianis diſtributionibus. hoc mihi nō placetqꝛ tex. appellat portiones quotidianas. de hoc tn̄dic vt plene dixi in. c. cum. M. de conſti. ¶In gl.j. ibi hic nihil ꝑcipiebat. hec ſol̓o glo. diuerſificat caſus ſed nō tollit funditus cōtrariū. nam licet in. c.relatum. aliquid ille ꝑciperet nihilominus habuitin promiſſis de cōferenda ſibi prima prebenda vacatura. gͦ quatenus prouiſio ꝯtinebat vacaturaꝫ p̄bendam debuit irritari ſicut ⁊ hic. Et per hoc dicoꝙ etiam ſequēs ſolutio glo. nō eſt bona duꝫ dicit ꝙvitium fuit hic expreſſuma laico quaſi dicat ī. c. relatum non fuit expreſſum vitium .i. non fuit ſibi facta promiſſio de vacaturo. qd̓ ē cōtra illū tex. iō ſolue formaliter ꝓut ibi no. fuit ꝙ nō ex viribus promiſſionis ille fuit cōſecutus prebendā ſed rōne canonie. qꝛ ex quo erat canonicus non debebat carere prebenda. Et ponderauit ibi papa promiſſionēnō ꝙ ꝓmiſſio haberet artare illū ep̄m ſꝫ ad maioreꝫaggrauationē illius ep̄i qui differebat illi ꝓuidere⁊ ſic fecit hic papa. nam reprobauit ꝓmiſſionē ⁊ pmādauit iſti ꝓuidere tanqͣꝫ canonico. ⁊ vide bo. gl.in. c. ij. de cōceſ. preben. li. vj. In glo. ij. ibi eligimꝰte ad proximā vacaturā. pondera verba glo. nā eiꝰmens eſt hec ꝙ ſi promiſſio ſit reſpectu vacaturi canonicatus non tꝫ. ad hͦ enī vt teneat electio oportꝫꝙ pure ac de pn̄ti recipiat̉ in canonicū. ⁊ ſi ꝓmittit̉ſibi prima vacatura prebenda non tenet promiſſionec habet inficere receptionem in canonicum quiaius canonie qd̓ creatur ex receptiōe in canonicumeſt ſeparabile a promiſſione vacature prebende. qͦcaſu regulariter vtile nō vitiat̉ ꝑ inutile. vt in regula vtile. ⁊ qd̓ ibi no. de reg. iu. li. vj. Et pro hoc dicoꝙ opi. quorūdā nō ꝓcedit ī eo ꝙ dicebāt ꝙ ſi receptio in canonicū ⁊ ꝓmiſſio vacaturi beneficij expediunt̉ eodē actu totū inficit̉. hoc enī nō eſt veꝝ quando ius receptioinis ē ſeꝑabile a ꝓmiſſione vacature p̄bende. ¶ In eadē glo. ibi. ad quoddaꝫ ius denouo creatū. ⁊ iſtud ius cauſat̉ ex ipſa receptionein canonicū. nam eoipſo ꝙ eligit̉ in canonicū acquirit̉ ius vocis dande ⁊ alia exercēdi tāqͣꝫ canonicusſicut ē videre clariſſime ī recepto ī eccl̓ijs regularibus maxime mēdicātiū. nā ſine q̄libet p̄bēda ex ſola receptōe cauſat̉ ſibi qd̓dā ius vt ſit ibi d̓ collegioEt inquātū glo. ſubmittit ꝙ iſtud ius nouit̉ creatūexpirat qn̄ aſſignatur ſibi beneficiuꝫ vacās ītellige

Eꝫ