I

In bonis ec¶ Nullus. ciene nō ſuccedit̉ iure ꝯſanguinitatis. h. d ¶ Nota primo ibi d̓ clero ſiue populo ꝙlꝫ appellatiōe ppl̓i veniāt ſecularesetiā habētes dignitates. inſti. d̓ iu.naturali. §. plebiſcitū. clerici non veniūt. aliꝰ gͦ clerꝰalius populꝰ. duo enī ſunt genera xp̄ianoꝝ. xij. q.j. duo ſūt genera. ⁊ vide bo. tex. in. c. ſi ſnīa. de ſen.ex. li. vj. Quid autē in priuilegijs. dic vt le. ⁊ no. inc. dilecti. de fo. compe. ¶ No. ſecūdo vnā regulamꝙ in bonis eccl̓ie nō habet locū ſucceſſio iuris ſanguinis. ſubſtitutꝰ gͦ in bn̄ficio nō cauſat ius a defūcto ſꝫ a ſuꝑiore illud ꝯferente. ¶ Cōtra hͦ oppo. naꝫiuſpatronatꝰ eſt eccleſiaſticū ⁊ ſpūalibꝰ annexuꝫ. vtin. c. quāto. sͣ. de iudi. ⁊ tn̄ in eo ſuccedit̉ iure ſanguinis. in. c. qm̄. ⁊. c. j. de iurepat̉. ⁊ .xvj. q. vij. piementis. So. iuſpa. nō eſt mere eccleſiaſticū ſed habet de tꝑalitate rōne cuius habet locū ſucceſſio. ſicſentiūt doc. hic. ⁊ vide glo. no. de hac materia ī. d.c. pie mentis. hec ſolutio ex toto nō placet. nam ſequeret̉ ꝙ de mero iure laici poſſidēt ⁊ ſuccedūt ī iurepa. quod ē falſū. nā gratioſe fuit laicis hͦ ꝯceſſumab eccleſia vt inducerent̉ ad fundationē eccleſiarūvt ꝓbatur in. c. iij. jͣ. de iurepa. dic ergo ꝙ ī iurepa.ſuccedit̉ de gr̄a ſic̄ gratioſe poſſidet̉. Sed rō quarealiud ī bn̄ficijs eſt qꝛ bn̄ficia ſunt pure ſpūalia ideonoluit ita eccleſia pingue ius ꝯferre laicis. ſꝫ iuſpa 4botrona. nō eſt pure ſpūale ideo propter vtilitatē inde ꝓueniente voluit eccleſia diſpēſare cū laicis.In glo. ij. ī fi. vel intellige tex. in ipſis p̄bēdis ⁊ dignitatibus. ⁊ hoc melius ꝯuenit rubrice. nō enī debet quis habere neceſſario p̄bendā vel dignitatemquā habet ꝯſanguineus defunctꝰ qͥnīmo vt ſucceſſio in eccleſia dei nō notet̉ ſtatutū fuit vt filiꝰ ſacerdotis etiā legitimus nō poſſit habere etiam ab ep̄obn̄ficium paternum. vt ī. c. ex tranſmiſſa. ⁊ quaſi ꝑtotum de filijs preſbyteris. ⁊cͣ.¶ Nō licet ep̄o aliquemMN IICAAC. ordīare ſine titulo. h.In Io. No. primo ibi. alimonias. ꝙ hͦ verbuꝫimportat̉ neceſſaria vite vt pꝫ ī fi. littere. ⁊ d̓r alimonia quaſi ſubſidij elemoſyna ¶ No. ſecūdo ꝙ nonom̄s debēt admitti ad clericatu. nā nō habētes vn̄viuere poſſint ꝓmoueri n̄ debēt. Et hoc fuit ſtatutum vt ordīati nō mēdicarēt ī opprobrium clericatꝰquia eſſet valde vtile ſeruare diſpoſitiōeꝫ huius. c.⁊. c. ep̄s ſi. jͣ. e. nam turba clericorum facit eos contēptibiles. lxxxiij. di. legimus. ¶ In glo. j. vbi oēsin minoribus. ⁊cͣ. no. glo. ꝙ appellatione clericoruꝫveniūt oēs ordinati ſiue ad ſacros ordines ſiue adminores. qd̓ in dubio ꝓcedit in diſpoſitiōe fauorabili. vt probat̉ in. c. duo ſūt genera. xij. q. i. Quid īodioſis. dic vt dixi ſuꝑ Rubrica de vita ⁊ hone. cle.⁊ in fi. glo. Et ꝓ hac ꝯſuetudine facit ẜm doc. ꝙ promoti ad nō ſacros ordines poſſūt retrocedere. vt īc. cū ex eo. de elec. li. vj. ideo eccleſia non tm̄ eis ſubuenit ſicut ꝯſtitutis in ſacris. puto tamē ꝙ a principio ep̄s debet ſeruare qd̓ dicit̉ hic in oībus ordinibus. ⁊ pro glo. facit. c. ep̄s. jͣ. e. ¶ In gl. fi. in fi. di-

cūt aliqͥ vt do. An. ꝙ iura antiqua pn̄t remanere incorrecta qn̄ ſolus ordinatꝰ fuit in culpa vt qꝛ aſſeritſe habere ſufficiēs pr̄imoniū cū tn̄ nullū hr̄et vl̓ minus ſufficiēs tūc enī ip̄o iure ē interdicta ſibi executio. ſed ſi ordinator fuit in culpatūc habeāt locumiura hodierna vt habeat executionē ſꝫ ordinator cōpellat̉ ſibi ꝓuidere de ſuo vt in. c. cum ſcd̓m. jͣ. eo.Et no. hāc ſolutionē in practica ẜ nō credo eā verāqꝛ illud. c. j. lxx. di. dicit ꝙ ad odiū illius qui eum ordinauit illud fuit. ſtatutū gͦ loquit̉ qn̄ ordinator fuit in culpa. ⁊ de hoc. in. d. c. cū ſcd̓m. vbi etiā h̓ videtur ꝓbari. poſſet tn̄ illa rō pōderari ꝓ ꝯͣria ꝑte qꝛ ſiin odiū ordinantiū illud fuit ſtatutū gͦ vbi nō ē culpa aliud eēt dicēdū ſꝫ tūc eēt inferendū ꝯͣrium vt remota culpa ordinatoris nō cenſeret̉ interdicta executio. Idē poteſt dici ꝙ ſemꝑ ordinator videtur inculpa. qꝛ debuit diſcutere ⁊ examinare an haberetſufficiēs pr̄imoniū. ar. in. c. innotuit. sͣ. de elec.Atio Mlla. ſummari. Bona ecBreue eſt ⁊ pōt ſiccleſiarū cōia ſūt nec debet quiſqꝫ tanqͣꝫ propria ſibi vendicare. h. d. ¶ No. primo ex pͥncipioꝙ licitū ē arguere ꝑ rōnem naturalē etiā abſqꝫ allegationē iuriū. ꝓ hoc. c. ſecūdo requiris in fi. d̓ app.⁊. l. ſcire. in. §. ſufficit. ff. de excu. tu. ⁊ vide bo. glo.in. c. ꝯſuetudo. j. di. nam lex ē quicqͥd in rōne conſiſtit vt ibi ¶ No. ſcd̓o ꝙ bona eccleſiaꝝ debēt eē cōmunia .i. oībus indigentibꝰ cōicanda/ intellige tn̄vt bn̄ficiatus prius capiat neceſſaria ſua. debeturenī primo ſibi victus rōne ſeruitij a deo vt priꝰ ſitꝓuidēdū ſibi qͣꝫ ꝓ reꝑatōe eccl̓ie. vt ī. c. his. jͣ. d̓ eccl̓.edifi. ſꝫ d̓ his q̄ ſuꝑſunt debēt īdigētes viue̓. ⁊ ſic ītellige tex. xvj. q. j. c. fi. vbi dicit̉ ꝙ quicquid habēt clerici pauperū ſūt. Itē limita put habetur. xij. q. ij.in. c. quattuor. ⁊. c. ꝯceſſa. ¶ Ultimo iſte tex. adducitur ad queſtionē nunquid de rebus cōmunibuspoſſit quis diſponere tanqͣꝫ de re propria ſingulariter. de quo vide glo. xxij. q. j. in. §. fi. ⁊ ī. c. preſenti. de preben. li. vj ſed diſtingue poſt Bar. in. l. ſerui electione. ff. de le. j. ꝙ aut bona ſūt cōmunia vniuerſis aut ſingulis. primo caſu nemo pōt dicere hͦeſt meū. neqꝫ diſponere tanqͣꝫ de re propria. xij. q.ij. qui manumittitur. ⁊ in. l. intantū. ff. de rerum diui) ſecūdo caſu qn̄ ſunt cōia vt ſingulis aūt querit̉quo ad diſpoſitione partis. ⁊ poteſt quis diſponere vt de proprio ⁊ poteſt dicere hoc eſt meum. C. d̓de cōmu. rerū alienatōe. l. falſo aut q̄ritur quo addiſpoſitionem totius ⁊ non poteſt/ fallit in principe prout habetur in. l. ij. C. eo. Aut queritur quoad diſpoſitionem ſuper toto ⁊ tunc quo ad vſumdeſtinatum poteſt vti etiam inuitis ſocijs. vt in. l.ſabinus. ff. cōi diuidun. ſed ad vſum nō deſtinatūmelior eſt conditio prohibentis. vt in regula in recōmuni. de regu. iur̄. li. vj. ¶ In glo. ibi diuiſioneprebendarum. Item ẜm docto. licet bona eccleſiediuidant̉ ī p̄bēdis nō tn̄ ꝑ hͦ deſinit eccl̓ia illa bonapoſſidere. vt in. c. relatū. ⁊ qd̓ ibi habet̉. jͣ. de teſta.vel dic̄ formaliꝰ p̄benda datur canonico. nō vt illaſit ſua propria ſed vt inde viuat ⁊ qd̓ ſupereſt ꝯuertat in pios vſus. xij. q. j. §. fi. vbi bonus tex.