CC. jCui illeNichil pater lucratuſſumſed etiaꝫ capitali veſtro nudatusſum. Si vultis: pro capitali veſtrorecipite me. Cui Bernardꝰ benigne rn̄dit. Si ita inqͥt eſt: melius evt te hic recipiam ꝙ ſiml̓ vtrūqꝫperdā. ¶ Quadā vice dū beatusBernardus iumēto inſidens aliqͥperge̓t: cuidā ruſtico ſic ſe offerete de cordis inſtabilitate in oronecōqueſtus eſt. Quod ille audiēsmox eum deſpexit ⁊ in oronibuscor firmuꝫ ⁊ ſtabile habere ſe dixit. Volens aūt Bernardꝰ eum cōuincere ⁊ a ſuā temei̓tatē cōerceredixit. Seq̄ſtra te pauliſper a nob̓⁊ bota quā poteris intentione oratione dominica inchoato. Quaꝫ ſiabſqꝫ aliqua cordis vagacōe finire poteris: iumentū cui inſideo tuum proculdubio mox habebis.Tu autem michi fide tua ſpōdeasꝙ ſi aliud ibidē cogitaueris: hocmichi aliquatenꝰ non celabis. Letatur ille ⁊ tamꝙͣ iumentū iam lucratuꝫ ſe reputans audacter ſe cedit ⁊ ſeipſū colligens oronem dominica inichoauit. Vix oronis impleuit dimidiū Et ecce importunacogitatio de ſella cordi ſuo ſe ingerit vtrū eā habere debeat cū iumeto. Qd̓ ille aduertens concituſ adBernarduꝫ redijt ⁊ quid in ipſaoratione ſollicite cogitauerit indicauit ⁊ de ſe vt prius temere nonpreſumpſit. ¶ Frater Robertuseius clericus ⁊ ſcd̓m ſeculum ꝓpinquꝰ in adoleſcentia ſua quoꝝdaꝫꝑſuaſionē deceptus: clumacum ſecōtulerāt. Venerabilis autē pat̓poſtꝙͣ aliꝙͣdiu diſſimulauieꝫ cūdē ſtatuit per epiſtolam reuocae̓Quam cū ſub diuo dictaret ⁊ alimonachꝰ eam ſuo more ꝯſcride̓tſubito inopͥmatus imbet erupit ⁊is qui ſcribebat cartam cōplicarivoluit. Cui Bernardꝰ. Opus deieſt: ſcribere ne formides. Scripſitgͦ ep̄lam in medio imbre ſine imbre. Cū enim vndiqꝫ plueret: ibidem tamen moleſtiā imbris virtꝰexpulit caritatis. ¶ Cuꝫ quoddāmonaſteriū quod vir dei ꝯſtruxerat occupaſſet: muſcaꝝ incredibilis multitudo: ita vt omnibꝰ grauem moleſtiā generarent: ille dixit. Ego excommunico eas Maneaut omnes pariter mortuas inunerunt. ¶ Cum a ſumino pontifice Medyolanuꝫ miſſus fuiſſet vtipſum cum eccleſia reconſiliaret ⁊iam Papiam rediſſet: quidaꝫ vxorē ſuā demomacā ad eū adduxitAoxqꝫ per os miſere mulieris dyabolus in cōtunielias eius prorupit dicens. Nō me de anicula m̄aHic porriculos edens ⁊ braſicas deuorans pelles. At vir dei ipſaꝫ adeccleſiam beati Syri remiſit. Betꝰautē Syrus hoſpiti ſuo deferre nōluit: nec eidē aliquid curacōis impedit. Sicqꝫ iterū ad beatū Bernādū adducta ē. Tūc dyabolus percd̓ eius garrire cepit ac dicere. Nōme expulit Syrulꝰ: nec eiciet Bernardus. Ad hec ſeruus dei reſpondit. Nec Syrus nec Bernardus teeicit: ſꝫ dn̄s Iheſus xp̄us Aox vtille oratione effudit ſpiritus neꝙdixit. Rnͣ libent̓ egrederer de hac