plijtumulum ſe iteruꝫ portal̓ fecit Quicum ibi ex dolore vulnerum ꝓſtrͣtus iaceret ex virtute animi ad cōflictū ipſum demones excitabantTunc illi in varias formas feraꝝapparuerūt. ⁊ eum iterū dentibuscornibus ⁊ vnguibus crudeliſſiēlacerauerunt. Tunc ſubito ſplendor mia̓bilis ibi apparuit. ⁊ demones cunctos fugauit. Anthoniꝰ ātꝯtinuo ſanatus eſt. ibiqꝫ chriſtūadeſſe intelligens ait. Vbi erasbone hieſu vbi eras. Quae̓ a prītipio non fuiſti vt me adiuuae̓ſ⁊ vuluera meā ſanae̓s. Cui dominus Anthoni hic eram ſed exſpectabam videre certamen tuum.Nunc autem: quia viriliter dimicaſti. in toto orbe te faciam nominari. Tanti autēm feruoris ea̓t ꝙcum Maximus imperator chriſtian̄os occideret ipſe ma̓tires ſequebatur: vt cum eis martir fieri mereretur. ⁊ vehementer triſtabatureo ꝙ ſibi martiriuꝫ non dabaturCum autem in alterā heremū pergeret. argenteuꝫ diſcuꝫ repꝑit: ⁊intra ſe ſic dicere cepit. Vnde hicargenteus diſcus: vbi hominumveſtigia nulla vidētur. Si enim viatori cecidiſſet: vtiqꝫ pre ſui magnitudine latere nō poſſet Hoc dyabole artificium tuuꝫ eſt: voluntatem tamēn meam numꝙͣ poterisimmutare. Et hoc dicto diſcus vtfumus euanuit Poſtmodum ingenteꝫ maſſam veri auri repꝑit: ſꝫvt incendium aurum fugit Sicqꝫad montem fugiens. viginti annis ibi permanſit: innumeis choruſcans miraculis Quadam vicedum in ſpiritu raptus eſſet: totum mundum laqueis ſeſe inuiceconuertentibus plenum vidit.Qui exclamans ait. O quis iſtoꝫeuadet.? Et audiuit. HumilitasAliquando dum ab angelis inaereꝫ leuaretur. Aſſunt demones⁊ eius tranſitum prohibent. peccata eius ab exordio natiuitatisobicientes Quibus angeli. Nondebetis illa narrare que chriſti iāſunt pietate deleta. Si qua autemſcitis exquo factus eſt monachꝰilla proferte. Et cum in probacione deficerent: liber Anthonius inſublime tollitur. ⁊ liber deponiturNarrat Anthonius de ſe dicensVidi aliquando dyabolum excelſum corpore. qui ſe dei virtutem ⁊prouidentiam auſus eſt dicere ⁊ait Quid vis vt a me det̓ tibi AnEhom. AAt ego in os eius ſputa cōgeminans totum me in euꝫ chriſti nomine armatus īgeſſi. ⁊ ſtatim euanuit Huic etiaꝫ dyabolusaliquando ī tanta proceritate apparuit: ꝙ celum capite tangere videretur. Queꝫ cum Anthomus qͥseſſet īterrogaſſet. ⁊ ipſe ſe ſathaſiam eſſe dixiſſet. addidit ſathanas. Cur me ita impugnant monachi. ⁊ maledicunt chriſtiani?Cui Anthonius. Iuſte hoc faciūtquia tuis ſepe inſidijs moleſtant̉Et ille. Igo eos nequaꝙͣ moleſtoſed ipſi inuicem ſe conturbant.Ego enim ad nichilum ſum redactus: quia iam in cunctis partibꝰe̓gnat chriſtꝰ Ruidā ſagittariꝰ