L

etiā in nō ꝓpria re. ff. de repud. vl̓ abſti. here. l. fi.So. illud ꝓcedit in hereditate paterna que filio inptāte ē debita vt ꝓpria. ff. de libe. ⁊ poſtu. l. in ſuiſſecus in extraneo. eo. ti. l. iiij. In gl. ibi illudat̉ papa. dic̄ ꝙ fecit ceſſionē bonoꝝ que nō habꝫ fieri coram ſuꝑiore. ¶ Itē ceſſio bonoꝝ ꝓ tanto reuocat̉qꝛ ſit de eo in quo qͥs eſt dn̄s. ſed non ſic in bn̄ficioquia renuncians nō eſt dn̄s bn̄ficij ſed ꝓcuratorjͣ. de dona. c. ij. Itē ceſſio bonoꝝ ſit ꝓpter debita ⁊ex neceſſitate. de ſolū. Odoardus. hic autē loquimur in ceſſione volūtaria. Oppo. ꝙ potiꝰ licentiāipſam poſſit reuocare vt patꝫ. sͣ. eo. niſi. ad fi. So.aut vult reuocare ceſſionē dic ꝙ qn̄qꝫ quis vult reuocare ceſſionem quam cōmiſit nuncio ante ipſaꝫpreſentationē ſuꝑiori. ⁊ dicit Goff. ⁊ Egi. ꝙ penitere p̄t. Nō obſtat ꝙ de poſtulatōe dicit̉. quia illaſit magis publice qͣꝫ petitio licētie ad cedēdū vt qꝛibi alicuiꝰ int̓eſſe p̄t h̓ nulliꝰ int̓eſt. Qn̄qꝫ qͥs datonūcio ad petēdā licētiā ⁊ petijt ⁊ an̄ eā obietā vultreuocare ⁊ adhuc pōt illā reuocare ⁊ tenet reuocatio dūmodo ꝑueniat ad ſuꝑiorē. jͣ. eo lecte. ¶ Qn̄qꝫ quis petit licentiā ⁊ ꝓcuratore reuocato vel nūcio ante preſentatione poſtea fit p̄ſentatio ⁊ ſuꝑiorignorans dat licētiā. ⁊ hic caſus eſt dubiꝰ ẜm doc.hic qꝛ videt̉ ꝙ teneat licentia. ff. de ꝓcur. ſi ꝓcurator. ad hoc. jͣ. d̓ appel. ſi duobꝰ. Alij diſtingunt. auteſt petita ꝑ nunciū ⁊ non valet. aut ꝑ ꝓcuratorem⁊ valet. tene in hoc qd̓ dicit cle. cū illuſio. de ꝓcur.in cle. ꝙ valet exquo nō fuit ſuꝑior certificatꝰ vel ꝓcurator ſeu nunciꝰ. Quandoqꝫ iam facta p̄ſentation pape ⁊ habito reſponſo a papa ⁊ tūc attendequalitateꝫ reſponſi aut cedenti cōſcientie ſue reliquit ⁊ pōt penitere. vt in. c. niſi. sͣ. eo. ti. ¶ Quandoqꝫ alteri cōmittit qui loco ſui ceſſionē recipiat ſiꝑſonā eccl̓ie vl̓ illā nouerit expedire ⁊ tūc non admittit̉ ceſſio niſi facta inqͥſitōe de p̄dictis. ¶ Quādoqꝫ rn̄dit papa cōſentiendo ceſſioni petite ⁊ tūcnō expectat̉ alia ceſſio cū iam ceſſerit nec eſt ep̄s illius eccl̓ie. hoc ꝓcedit quādo ſimpliciter a papa petijt ceſſionē. ſi aūt peteret ſolū licentiaꝫ cedendi inmanibꝰ illius cui papa duxerit cōmitttendū locuꝫhabꝫ qd̓ hic dicit̉ vt illa obtenta cedere cogat̉. Idēputo ſi tm̄ petat licentiā cedendi ⁊ ꝑ hoc nō ceſſit ſꝫpetijt p̄ambulū ad aperiendū viam cedendi. facitad queſtionē. ¶ Si ad inſtantiā ſcholaris doctorꝓmiſit ſecū comedere ſi ille poſtea dare licentiā nōcuret cōpellēdꝰ erit vt hic. ⁊ ſi qͥs alius inuitat aliquē ad comedendū. diſputauit Io. de deo ꝙ debꝫmittere ꝓ eo hora debita. ꝑ tex. xxiij. q. iiij. diſplicꝫẜm Io. de deo.Antonius.Non renunciat iuri ſuoCNLENS. qͥ gratie aduerſarij ſe ſb̓vmittit. hoc dicit. ¶ Prima ꝑs ponit appellationē impetrantis ⁊ eius tam. Scd̓a ipſiꝰ ꝓſecutionē ⁊ auditoris dati ſententiā. Tertia ipſius ſentētie cōfirmationē. ſcd̓a ibi ad quem. tertia ibi nosigit̉. ¶ No. primo de hoc verbo aſſignare qd̓ refert̉ ad aſſignatōꝫ iuris et facti. ⁊ no. ꝙ in impetratōibꝰ non ſolum de vacatōe ſed etiā de modo vacandi facienda eſt mentio. ¶ No. ſcd̓o ꝙ executo

res ad bn̄ficia appellant̉ iudices. eo qꝛ pn̄t aſſumere partes iudicis. vt in cle. j. de offi. dele. de p̄ſūp.dudū. et qd̓ ibi no. ¶ No. tertio ꝙ canonici aliquide eccl̓ia etiā abſqꝫ mandato vident̉ poſſe opponere de defectu iuris agentis. vt in eccl̓ia recipiat̉. dequo de accu. ſuꝑ his. ⁊ de teſti. cū olim. ¶ No. qͣto ꝙ ꝑ ſubmiſſioneꝫ gratie capituli quis nō videt̉renunciare iuri ſibi ad beneficiū cōpetenti. ¶ Noquinto nō valere proceſſꝰ duoꝝ iudicū altero nonintereſſente. ¶ No. ſexto ꝙ exceptio renunciationis litteraꝝ extraiudicialis tanqͣꝫ litis finite ⁊ ad iudiciū cōcludens valet opponi ad ꝓceſſū. ⁊ ſic āpliatur quod dicit̉ in. c. j. de litis cōteſ. li. vj. ⁊ fi fiat pendentibus lr̄is poteſt opponi ꝯtra lr̄as. ¶ No. ſeptimo appellantē in appellatiōe poſſe ſibi ſtatuere terminū ad appellatōeꝫ ꝓſequendā. ⁊ nota effectū ſtatuitionis termini qꝛ facit in bn̄ficialibus cauſaꝫ eēin curia. ¶ Et no. effectū talis termini. ꝙ cauſa ſitin curia. ⁊ tūc nō ſufficit mittere ꝓcuratorē ad impetrandū ⁊ ꝯtradicēdū. ſꝫ oportet ꝙ mittat̉ inſtructus ad cauſam tractandā. de quo dic vt in. c. j. deelec. li. vj. ¶ Et noͣ. ꝙ vbi cauſa eſt in curia. ſi noncōpareat pars inſtructa ꝓcedit̉ ad diffinitiuā ſententiam tam cōtra cōtumacē dūmodo cauſa ſit intali caſu ꝙ ꝓcedi poſſit. ⁊ no. ꝙ qͥs p̄t ſibi ſtatuereterminū determinando principiū termini ad dieꝫferiatā ad deſignandū tempus nō quo ꝓcedit̉ ſedexquo ꝓcedi debet. de quo de ferijs. c. fi. ¶ Notaeffectū aliū huius termini qꝛ habet vim cirationisꝑemptorie adeo ꝙ expectatus ſi nō veniat poteſtad ſententiā ꝓcedi abſqꝫ alia citatione. Et noͣ. ꝙ talis terminus habet vim citationis ⁊ monitiōis vtcōpareat quandocūqꝫ poſt illū terminū. hinc eſt ꝙſi nō procedat iudex in termino ſed longo tempore vt duoꝝ menſiuꝫ poſt terminū valet proceſſus.¶ No. ꝙ ad excuſandā ꝯtumaciā etiā quo ad vimproceſſus ad diffinitiuā ſententiā nō ſufficit vbi cāeſt in curia mittere ꝓcuratorē ad impetranduꝫ etcōtradicendū impetrationi ſi non habet ſufficienſmandatū ad cauſaꝫ ꝓſequendā. ¶ Et no. ꝙ auditor ex cōmiſſione poteſt qui de cauſa cognoſcit ſententiare. quod intellige ſi hoc ſpecifice habꝫ in māͣdatis. de quo in cle. auditor. de reſcrip. ¶ Hic habemus examinare ſentētias duas. prima in cauſaprincipali. ſecundam in cauſa appellationis ⁊ cauſas earū. Primo videt̉ ꝙ ſententia lata in cauſa pͥncipali debuerit valere ⁊ non in cauſa appellatōnis⁊ cauſas eaꝝ qꝛ pͥma ſentētia iuſta fuit. nā eo ꝙ ſb̓miſit ſe gratie renunciauit iuri ſibi cōpetenti ex litteris. vt in fi. quia hic videt̉ repugnare proſecutōigratie ergo tollit̉ ius. de offi. dele. gratū. ⁊. c. relatū. ad hoc. sͣ. eo ſane. So. glo. ⁊ docto. dicūt ꝙ ml̓te ſunt cauſe nullitatis prime ſententie. prima cauſa videt̉ ꝙ fuerit defectus ꝯteſtationis litis quia n̄apparet ꝙ hic fuerit conteſtata. ſed gloſa primahͦ reſpondet ꝙ hec cauſa non fuit legitima quiaapparet ex littera ꝙ lis fuerit cōteſtata eo qꝛ negatio fuerit facta oppoſita exceptione ⁊ negatione fitres dubia. C. quibus ad liber. procla. non licet. etſic inducitur litis ꝯteſtatio. quia ꝑ reſponſioneꝫ ⁊