Druckschrift 
1 (1488) Decretalium 1. P. 1
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

I

in p̄iudiciū tertij. vnde nō valet gratia ſi beneficiūeſt iuris patronatus ⁊ de eo nō ſit mentio nec īcludit intrinſecas qualitates bn̄ficij. ⁊ aliqͥd de hoc ꝑCal. ī. c. mādato. jͣ. e. qd̓ ē bn̄ notādū. ⁊ adde gl. ind. cle. ſi romanꝰ. ⁊ hoc quo ad primū mēbrū. ſed reſpectu iā obtēti eſt maius dubiū. Nunqͥd ſi impetro ſcd̓m debeā iacere mentōem de qualitatibꝰ primi. in quo dic ꝙ aūt impetro diſpēſationeꝫ vt liceat mihi tenere ſcd̓m cū pͥmo. ⁊ nō valet diſpēſationiſi etiā fiat mentio de qualitatibꝰ primi. exemplūhabens p̄poſiturā modo impetrauit vt poſſit habere aliū ꝑſonatū ⁊ ſil̓ retinere cū p̄poſitura ſi nonfecit mentōem ꝙ p̄poſitura erat curata diſpēſationō valet. qꝛ duo erāt impedimēta in pͥmo .ſ. dignitas ⁊ cura. ſb̓lato ergo vno impedimēto remanetreliquū. vt in. c. ex tuaꝝ. jͣ. d̓ aucto. ⁊ vſu pallij. hocdictū videt̉ ꝓbari ī cle. j. de p̄bē. Tenēt Io. an. etHoſti. ī. c. poſtulaſti. jͣ. eo. nec obſtatꝭ ſi dicat̉ ꝙ ex qͦpapa cōceſſit maius .ſ. dignitatē videt̉ conceſſiſſeqd̓ eſt minus .ſ. curā. ar. in. c. ex ꝑte. jͣ. de deci. So.multiplex ẜm eos. primo ꝙ lꝫ dignitas ſit honorabilior cura tn̄ periculoſior. xij. q. j. p̄cipimꝰ. Iteꝫ etſcd̓o in gratijs ⁊ diſpēſationibꝰ nō arguit̉ ex paritate vel maioritate rōnis. ar. c. ꝑ venerabilē. .j. quifi. ſint legi. qd̓ ſꝑ no. Uel tertio in gratijs fauorabilibus valet ar. p̄dictuꝫ. vt in. d. c. ex ꝑte ſecꝰ inodioſis diſpēſatōibus. ar. in. c. qͣꝫuis de p̄bē. li. vj.Et ꝑ hoc poteſt reſpōderi ad vnū tex. ſing. in materia quā neſcio alibi in. d. c. per venerabilem quifi. ſint le. vbi diſpēſatio extendit̉ de maiori ad minus vt ꝓcedat in diſpēſatione non odioſa. puta ꝙnō legitimꝰ ꝓmoueat̉ ad ſacros ordines. ſecꝰ ī odioſa vt qn̄ ſit diſpenſatio ſuꝑ pluralitatē bn̄ficioruꝫ⁊ hͦ dictū ſemꝑ tenebis mēti. ⁊ fac̄ qd̓ noͣ. Io. an. īaddi. ſpe. ti. ij. §. fi. ꝟ. ſed illud querit̉. Per hͦ etiamdicas ꝙ ſiqͥs impetrat diſpenſatōnē ſuꝑ pluralitate beneficioꝝ ⁊ nō facit mentionē ꝙ illa bn̄ficia prius tenebat illicite recipiēdo inde fructus nō valetdiſpenſatio. hͦ firmat Io. an. ⁊ Compo. in. d. c. dudū. ij. de elec. Si ꝟo nō impetrat̉ diſpenſatio ſꝫ ſimpliciter quis impetrat ſcd̓m beneficiū. ⁊ tūc glo. ind. cle. j. videt̉ velle ꝙ nō ſit neceſſe facere mentionēde qualitatibꝰ beneficij quaſi ſatis eſt facere mentionē de pͥmo beneficio in genere. ꝓ quo optīe fac̄d. c. poſtulaſti. Cōtrariū tenet Io. cal. in. d. c. ī noſtra. quia exp̄ſſiones qualitatū pͥmi beneficij poſſent mouere principē ad nō ꝯcedendū ſcd̓m. dicerem ſic. ꝙ aut ꝑ receptionē ſcd̓i nō vacat pͥmū ſaltōipſo facto. ⁊ tūc exquo pōt retinere primū cū ſcd̓odꝫ facere mentione de qualitatibꝰ primi. ar. ꝑ locūa ſpeciali in. d. cle. ſi romanꝰ. Aut ꝑ receptionē ſecundi vacat primū ipſo facto. ⁊ eſt maius dubiumDe ſubtilitate ⁊ rigore tenerem opi. Cal. qꝛ ſi fortepapa ſciuiſſet de qualitatibus pͥmi nō abſoluiſſeteum a primo beneficio ꝯcedendo ſibi ſcd̓m. ⁊ facitratio. d. c. poſtulaſti. Nūquid aūt de redditibꝰ ſitfienda mentio vt dixi. ꝯſtitutio vrbani ⁊ ſtilus curie habet ꝙ ſic. ſed iure antiquo hoc nō bene ꝓbatur. ⁊ tex. in ꝯtrariū videt̉ hic iudicio meo. naꝫ papa hic facit mentionē de redditibꝰ. videlicet ꝙ iſti

impetrātes abundabāt in redditibus. ⁊ ī fine tex.caſſat litteras ſolū ex eo ꝙ nō fit mentio de noīe dignitatis ⁊ nihil d̓r de redditibus. ⁊ loquit̉ de bn̄ficio prius obtento. ⁊ hoc tene mēti qꝛ nullibi ita bene ꝓbat̉. In glo. j. in fi. no. bene iſtā glo. ⁊ nontradas eā obliuioni ⁊ nō habes al̓s niſi h̓ ⁊ ī. c. nōnulli. jͣ. eo. vbi eſt ꝯſimil̓ gl. ſcꝫ ad bn̄ficia quis pōtimpetrare litteras ꝓ alio ſine mandato. ſecꝰ in lr̄isimpetratis ad lites. vt ī. d. c. nōnulli. Nico.Hoc intēdit. Ualet ſeAHIEN. cundū reſcriptū impetratū ab aduerſario lꝫ nō nō faciat mentōnem de pͥmo ſi primus impetrans dolo vel negligentia nō fuit vſus illo Primo ponit̉ thema. ſcd̓oqueſtio. tertio ſolutio ibi ſi eis. ⁊ ibi diſtinguit. ⁊ ſecundū membrū ibi ſi aūt. No. primo. arg. optimū ⁊ quaſi exp̄ſſum ꝙ ſcd̓m reſcriptū nō faciēs mētionē. de primo nō eſt ipſo iure nullū. nam ſi eſſetnulluꝫ non conualeſceret data negligentia primiimpetratoris. vt in regula tractu tꝑis de re. iur̄. li.vj. ⁊ ſic hic eſt caſus ꝙ ſurreptio non vitiat litterasad lites ipſo facto. qd̓ dixi latius. s. e. ti. c. ceterumNo. ſcd̓o. ꝙ reſcriptū ad lites ꝑdit̉ data negligētia impetratoris in vtendo. intellige ſi impetraturpoſtmodū ſcd̓m ꝯtrariū. al̓s aūt nō data impetratione ſcd̓i primū eſt ꝑpetuū .i. durat tanto tꝑe qͣꝫtodurat actio ſuꝑ qua impetratur. vt eſt tex. ſing. inl. falſo. C. de diuer. reſcriptis. ⁊ ſic limita iſtū tex. ꝑillum ⁊ illū ꝑ iſtum. No. tertio caſum in quo dolus ⁊ negligentia eqͥparāt̉. regulariter tn̄ differūtvt in. c. ſuꝑ litteris. jͣ. e. ⁊ no. in. l. quod nerua. ff. d̓po. In glo. j. ibi dolus p̄ſumit̉. ſed cōtra hͦ facittex. in. l. quotiens. in. §. qui dolo. ff. de ꝓba. vbi dicitur ꝙ allegans dolum habet ꝓbare. quia nō preſumitur. ideo dicunt doct. ⁊ melius ꝙ per lapſumanni p̄ſumitur negligentia. ar. hic. ⁊ in. c. plerūqꝫjͣ. eo. ſed dolus ꝓbat̉ ex ꝯiecturis cū cōſiſtat in animo. l. dolū. C. de dolo. ⁊ ī. c. ij. de renūc. li. vj. Et infi. glo. declara hoc dictum glo. ẜm ꝙ. sͣ. dixi. ⁊ ideꝫdic in reſcriptis impetratꝭ ad beneficia vt ſint ꝑpetua. Si aūt datur negligentia impetratoris ⁊ impetratio alterius ꝯtraria. dic vt le. ⁊ no. in. c. tibi qͥde reſcrip. li. vj. ⁊ in. c. ſi clericus de preben. eo. li.In glo. ij. ibi ⁊ talis eſt. hec glo. nō ſoluit formallter ꝯtrariuꝫ quia hoc eſt de quo queritur quareiſta exceptio ſit temporalis exquo tꝑalia ad agendum perpetua ſunt ad excipiendū. Conclude breuiter dicta doc. ꝙ aut ius excipiendi non fundat̉principaliter ſuper iure agēdi ſed ſuper alia equitate. et tunc licet tollatur actio non tollitur ius excipiendi immo quandocunqꝫ tu egeris potero excipere. exemplum in actione ⁊ exceptione doli. naꝫactio fundatur vt doloſus puniatur de ſuo dolo ⁊nullum cōmodum conſequatur. exceptio ꝟo fundatur ſuper alia equitate vt iſte ſeruetur īmunis ⁊nullum damnum ſentiat ex dolo aduerſarij. ideohoc caſu ⁊ ſimilibus licet actio doli tollatur ꝑ bienniū tn̄ exceptio durabit ſemper ita ꝙ cōtra aduerſarium agentem potero exciꝑe de dolo ſi queꝫ adhibuit in illo ꝯtractu. aut ius excipiendi nō hꝫ cāꝫ