L

lum in choro ⁊ diſtributōes quotidianas nō ſuntita neceſſaria ad p̄bendā ſed ad canonicatum. naꝫa principio erāt canonici ſine p̄bēdis diſtinctꝭ. maxime qn̄ eccl̓ia nō habebat tꝑalia. xij. q. j. c. videntes. ⁊ pōt quis ꝑfecte eſſe canonicus abſqꝫ p̄bēdavt no. Inno. in. c. fi. de cle. nō reſi. ex ſeꝑatis gͦ nondebet fieri illatio. vt in. c. ij. de trāſla. p̄la. ⁊ in. l. papinianꝰ exuli. ff. de mino. cū ergo iſta ſunt acceſſoria ad canonicatū trāſlato canonicatu etiā iſta trāſferūt̉. vt in. c. tranſlato. sͣ. e. vnde ad ꝓpoſitā q̄ſtionem dicerem ꝙ aut canonici receperūt aliquē ſimpliciter vltra nūeꝝ ⁊ frangit̉ numerus vt patꝫ hicibi in derogationē ſue ꝯſtitutōis ⁊cͣ. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſic reptus debet habere oīa iura canonicalia ⁊ expectare p̄bendā tꝑe ſuo. nā videmus in regularibꝰ ꝙ exſola receptōne recipiunt ius capitulare ⁊ alia queſunt d̓ iure collegij. aut canonici recipiunt aliquēhoc adiecto vt ſit ſuꝑnumerariꝰ. ⁊ ſic ptꝫ ꝙ noluerunt frangere numeꝝ ſꝫ qd̓dam ius extraordinarium dare. ⁊ hoc caſu ꝓcedat glo. qꝛ ſic receptus nōhabet ius integrū ſed eſt quoddā ius p̄paratoriūad futuꝝ ius ītegꝝ obtinendū. ⁊ ꝑ hoc pōt inſtruiquid dicenduꝫ cū doct. ⁊ ordinarij collegij recipiunt aliquē vltra numeꝝ quale ius habeat in collegio. ⁊ an̄ habeat vocē approbandi vel reprobandidoctorandū. ſi ꝟo ad mandatū pape ſit receptio.aut papa ſcribit vt cū plenitudine iuris canonical̓recipiat̉. ⁊ ſerua opi. do. Ant. que in hoc mihi placet. aūt ſimpliciter mādat aliquē recipi ⁊ depēdetab illa queſtione an frangat̉ numerꝰ. ⁊ cōiter tenetur ꝙ no. vt no. in. d. c. ꝓ illoꝝ. ⁊ hoc tenendo dicerem iſtū nō habere ius integruꝫ. ⁊ hoc caſu ꝓcederet opi. do. de rota. nam in dubio non videt̉ papaderogare numero. ſed potiꝰ creare qd̓dam ius exͣordinariū ⁊ p̄paratoriū ad integrū ius obtinēduꝫſecus dic in recepto auctoritate legati. qꝛ legatꝰ nōpoteſt neceſſitare canonicos ad recipiēdū aliqueꝫꝯtra ſtatuta eccleſie ⁊ ipſiꝰ priuilegij. vt eſt no. ī gl.in. d. c. ꝓ illoꝝ. ¶ In glo. fi. ſed ꝯtra hoc ⁊ ꝯtra tex.oppo. hic em̄ nō agebant iſti canonici actōne reali⁊ ſic nō debebat fieri reuocatio ex vitio litigioſi. qꝛtunc res d̓r litigioſa qn̄ ꝟtit̉ qō de dominio. d̓ quodicendū vt habet̉ in aucͣ. litigioſa. C. de liti. ⁊ no. inc. eccleſia. vt lit. pē. nec debebat fieri reuocatio ꝓpt̓pendentiā litis. qꝛ pendente lite pōt poſſeſſor ſuapoſſeſſione vti. iō potuit capl̓m ꝯferre p̄bendas etalienare poſſeſſiōes cōes. ꝓ hoc facit qd̓ dixi in. c.ex litteris. de iu. pa. So. duo ſunt principales intellectus ad finē. c. Primus eſt ꝙ hic reuocant̉ oīageſta ꝑ alteram ꝑtiuꝫ poſt qōnem motā coraꝫ ep̄oferrarienſi. nam hec qō primo fuit attentata coraꝫillo ep̄o. ⁊ ad ꝯtraria reſpondit in effectu Inno. ꝙſit reuocatio ꝓpter ꝑfidiā q̄ notat̉ in iſtis canonicꝭantiquis qui cū tenerent̉ ꝓuidere nouis trāſtulerunt p̄bendas ſeu poſſeſſiones in ſeip̄os. ſi autemtranſlatio fuiſſet facta in alium nō fuiſſet facta iſtareuocatio. Et no. ſingu. hoc dictū. eſt em̄ nouū remediū reuocandi attetata lite pendente vbi .ſ. nōtatur ꝑfidia in attentante licet ceſſent alia iuris re-

media. ¶ Scd̓s intellectus eſt ꝙ hic reuocant̉ attētata ꝑ ꝑtes corā ep̄o Ferra. poſt litē motā coraꝫ papa. ⁊ ratio reuocationis eſt defectus ptātis ep̄i. nāẜm Inno. exquo papa incepit cognoſcere de aliqͣcauſa videt̉ illaꝫ ad ſe aduocare ⁊ de manu inferioris tollere. ad hoc. c. vt noſtrū. de ap. poſtmodumInno. videt̉ ab hoc recedere. ⁊ dieꝙ requiriturꝙ papa expreſſe ad ſe reuocet cauſam. nō em̄ ſufficit ꝙ iure ordinario incipiat de aliqua cā cognoſcere. Hoſti. dicit nō eſſe dr̄iam an papa cognoſcat d̓cauſa vel ad ſe reuocet. qꝛ cognoſcendo ſatis videtur reuocare. d. c. vt noſtrum. Do. An. dicit ꝙ autpapa ex certa ſcientia ⁊ ꝓprio moto ad ſe reuocatcām vel de ea cognoſcit ⁊ alteri delegat. ⁊ videt̉ cāꝫeriꝑe ab inferiore ita ꝙ tꝫ nō ꝓceſſus inferiorꝭ dūmodo iſte inferior fit certificatus ꝑ quēcūqꝫ. quaſiſecus ſi iudex inferior nō ſit de hoc certificatꝰ. all̓.c. ſi duobus de appella. aut papa facit iſta ad inſtātiam alterius ꝑtis. ⁊ tunc opus eſt ꝙ iſta ꝑs excipiat coram inferiore iudice. al̓s tenet ꝓceſſus qꝛ papa tenet̉ reuocare ſi ⁊ inqͣntum ꝑs vult illa reuocatione vti. all̓. bo. tex. in. c. audita de reſti. ſpo. fatet̉tn̄ ꝙ curia nō recipit hͦ dictū. ſed facta reuocatōneindiſtincte curia tenet ꝙ ꝓceſſus coraꝫ inferiore ſitnullus. Hec dicta mihi placent p̄ter primū. nā vbiſuperior reuocat motu ꝓprio ⁊ er certa ſcientia nōrequirit̉ vt iudex inferior certificet̉. vt in. c. j. de cōceſ. p̄ben. li. vj. Fateor tn̄ ꝙ ſi aliud attentet̉ in p̄iudicium ignorantis ꝓbabilis ignorantia habꝫ illūexcuſare. ⁊ hoc voluit Inno. in. d. c. j. vbi vide demateria huiꝰ reuocatōis. ⁊ ad. c. ſi duobꝰ. d̓ appel.dic ꝙ poteſtas nō erat reuocata a ſuꝑiore ab inferiore. Item ſuꝑ ꝓceſſu ꝯtumacie punit̉ nō aūt ſuꝑprincipali. ⁊ hec no. quia quotidiana. ¶ Quid autem ſi duo iudices nō habentes ſe vt ſuꝑior ⁊ inferior cognoſcunt pariter de vna eadēqꝫ cauſa an teneat ꝓceſſus coraꝫ vtroqꝫ factus. Inno. dicit ꝙ ſicnā exquo habent ambo iuriſditioneꝫ in illa cauſaimputandū eſt ꝑti nō excipienti ſi aūt ꝓferunt cōtrarias ſententias. Compo. dicit ꝙ nō valet ſecunda lata ꝯtra primā niſi pendente appellatione ſuꝑprima ꝑte eſſet lata ſcd̓a. nam tunc de ſecunda poſſet excipi corā iudice appellatōnis. ¶ No. plura exiſtis dictis. ¶ Primo limitationē ad. l. vbi ceptumff. d̓ iudi. vt iudiciū dꝫ finiri vbi ē ceptū. dic .ſ. ſi excipiat̉ ſꝫ ſi nō excipiat̉ valet ꝓceſſus ab vtroqꝫ. ſic limita. c. ex tenore de reſcript. ¶ Scd̓o noͣ. ꝙ ſnīa ꝯͣſententiā nō valet etiā in diuerſis inſtantijs ⁊ corādiuerſis iudicibus ꝯtra opi. Bar. in. l. j. C. quando ꝓuo. nō eſt ne. Sed tu dic d̓ hac materia vt plene no. in. c. inter monaſterium de re iudi. ¶ Tertio no. ꝙ de iure ſuꝑuenienti poſt appellationē poteſt quis exꝑiri ad effectum ꝯſequendi ſententiamꝓ ſe de quo vide quod ple. le. ⁊ no. in. c. abbate ſane de re iudi. li. vj. ⁊ per hoc ꝯcluſiue habet̉ materia huiꝰ. c. clara.Abbas.Tcleſia ſancte ſuꝫ. c. ⁊ tractamarie. Famobo hic materiā vltra alios an ⁊ qn̄ ſtatutuꝫ