L

ta non ꝓdeſt ex quo pure ꝯtraxit cū aliqua. vt. l. ſinon repetendi. C. de ꝯdi. ob cām. ita ⁊ ꝓteſtatō facta parte ignorante nō dꝫ ꝓdeſſe exquo poſtea pure gerit actū cū ꝑte. Exquo infert̉ ad qōnem quotidianā. quidā ad inſtantiā amici dixit ſe velle fideiubere ꝓ illo. ille poſtea corā teſtibus ꝓteſtatꝰ eſt ꝙꝑ illam fideiuſſionē nolebat obligari. deinde fideiuſſit. petit̉ apud creditoreꝫ. Certe ꝓteſtatio tollit̉tunc ꝑ ꝯtrariū factum cui creditor nō ꝯſenſit. ⁊ voluit Bar. in. l. nō ſolū. §. morte. ff. de no. ope. nū.Qn̄qꝫ ꝓteſtatio ſit ſuꝑ actu in quo ius facit p̄ſumptionē iuris ⁊ de iure. ⁊ ꝓteſtatio tollit illā p̄ſūptōnem. pone exemplū ius p̄ſumit ꝙ ſi ſpōſus cognoſcit ſponſam de futuro īmediate ꝯtrahit̉ matrimoniuꝫ de preſenti in. c. is qui. de ſpon. pone ꝙ ſponſus ꝓteſtet̉ ꝙ nō intendit eaꝫ cognoſcere aīo ꝯtrahendi matrimoniū ⁊ mulier ꝯſentit nunqͥd ꝓteſtatio tollit̉ ꝑ ꝯtrariū factū ſubſequēs? In quo dicoꝙ vbi ceſſaret turpitudo valeret ꝓteſtatio ex qͦ ꝑsin cuiꝰ fauorē ius p̄ſumit cōſenſit ꝓteſtatōni. h̓ ꝓbo ar. eo. que no. in aucͣ. ſed iam neceſſe. C. de dona. an̄ nup. vbi dicit Cy. ⁊ cōiter iuriſte ꝙ ꝯtra p̄ſūptionē iuris ⁊ de iure admittit̉ ꝓbatio ꝑ ꝯfeſſiōeꝫillius in cuius fauorē ius p̄ſumit̉. ⁊ dixi in. d. c. isqui. ſi ergo ex poſtfacto tollit̉ p̄ſumptio iuris ꝑ cōfeſſionē partis multo fortius vbi apparet de volūtate ante factū. facit qd̓ no. Inn. in. c. qꝛ pleriqꝫ. d̓īmu. ec. ſed vbi turpitudo ꝟſat̉ in ꝓteſtatiōe. vt inexemplo p̄miſſo valet proteſtatio. dictum eſt not̉.Inno. in. c. veniens de ſpō. ⁊ hec breuiſſime qͥ adſcd̓m. ſed vbi non verſatur turpitudo non valetproteſtatio. vt per Io. an. in. c. veniens. de ſimo.Quo ad vltimū quādo ꝓteſtatio venit ad damdū certū intellectū facto ml̓tipliciter intelligibili ⁊non tollit̉ ꝑ factū ſequens licet prima frōte videat̉ꝯtrariū ſed dꝫ intelligi ẜm ꝓteſtationē ꝓteſtantis.⁊ intelligo qn̄ ꝓteſtatio eſt facta in pn̄tia illius cuiintereſſe vertit̉. exemplū exn̄s corā iudice receptolibello dicit ꝙ rn̄dere vult nō tn̄ animo lit. ꝯte. hecꝓteſtatio ꝓdeſt vt voluit hic Inno. ⁊ ad hͦ allegat̉quotidie dictū Inno. ⁊ idē voluit in. c. vnico. d̓. lit.ꝯte. ſequit̉ Bar. in. d. §. morte. nā ad libellū poteſtreſponderi multipliciter ⁊ aīo lit. cōt. ⁊ aīo iudicēinformandi. vnde exquo ꝓteſtat̉ ẜm vnum intellectum nō dꝫ intelligi ẜm aliū lꝫ alius ſit magis cōisfacit. l. nenſenius. ff. de ne. geſt. ad idē adde dictūInno. in. c. cumana. de elec. in addi. vbi dicit ꝙ ſipars dicat in pn̄tia iudicis ꝓteſtor ꝙ nō intēdo cōſentire in vos tanqͣꝫ in iudicē ꝯpetenteꝫ. ⁊ hac ꝓteſtatiōe ſalua dico ſic ꝙ valet talis ꝓteſtatio nec tollitur ꝑ ꝟba ſubſequentia. vn̄ iudex poteſt illū condemnare vt ꝯtumacē. qꝛ nō dicit̉ cōꝑarere exquoꝓteſtatur ꝙ non intendit ꝯſentire vt in iudicē. ⁊ iōſis cautus vt addas in ꝓteſtatione iſta ꝟba niſi qͣtenus de iure teneor tūc em̄ defendit̉ a ꝯtumacia.¶ Itē aduerte ꝙ hͦ caſu ⁊ ſimilibꝰ ꝓteſtatio iuuatqn̄ ꝯcurrit cū facto. vnde ſi repetat̉ in quolibet facto tollit̉ ꝓteſtatio ꝑ factū pure geſtum. exempluꝫcōpareo coram iudice ⁊ recepto libello reſpondeocū ꝓteſtatione ꝙ nō intēdo ꝯſentire in eū tanqͣꝫ in

iudicem cōpetentē. ſi poſtea facio aliquos actꝰ coram eo ⁊ non repeto ꝓteſtationē tollit̉ prima ꝓteſtatio facta coram eo. ⁊ de hoc eſt tex. no. ẜm vnuꝫintellectum in. d. l. cum in plures. §. locator. ff. loca. tenet Bar. i. d. §. morte. ⁊ Io. an. hic. quod intelligo qn̄ pars habuit liberā facultatē ꝓteſtādi. ſꝫſi ꝓpter iuſtū metū iudicis qꝛ timuit eius tyrannidem nō fuit auſus totiens replicare credo ꝙ pͥmaꝓteſtatio ſufficit quo ad totā cām donecceſſaueritmetus. argu. opti. c. j. quod me. ca. ⁊ in. c. ſi iuſtmetus. de appell̓. ⁊ hͦ ſufficit quo ad intellectū. c. etglo. ¶ In ea. glo. ibi pōt dici ex hac particula vſqꝫad finem. colligit̉ vna ſo. ad ꝯͣrium p̄miſſum ꝙ ꝓteſtatio hic ꝓfuit reſpectu antiquaꝝ prebendaꝝ ⁊ reſpectu bonoꝝ cōium. nā ſolū ꝓuidet̉ iſtis ex ſuꝑexcreſcētibus fructibus ⁊ redditibꝰ quaſi glo. innuat ꝙ ceſſante ꝓfeſtatione iſti recepti vltra numerūdebuiſſent habere ꝑtes ex antiquis p̄bendis. quaſi ex receptione vltra numeꝝ frangat̉ nedum nūerus canonicoꝝ ſed etiā p̄bendaꝝ. ſed hoc dictū nōplacet. ⁊ aꝑte gl. j. in. ꝟ. integritatis in fi. dicit ꝯͣriūvt nō frangat̉ nūerus p̄bēdaꝝ ſꝫ canōicoꝝ tm̄. ⁊ illud eſt cōius ⁊ verius. ⁊ ꝓbari videt̉ in. c. ꝓ illorū.de p̄ben. ⁊ ibi in glo. fi. hoc tenet exp̄ſſe quā no. adidem facit. c. dilectus filiꝰ. e. ti. Ex his infert̉ ad q̄ſtionē quotidianā. an ſuꝑexcreſcentia reddituumfrangat numeꝝ p̄bendaꝝ ip̄o iure. ⁊ videt̉ ꝙ ſic ꝓpter ꝯditionē ſb̓intellectā. de qua in tex. ⁊ circa hͦmulta poſſent dici. ſꝫ vera ꝯcluſio videt̉ vt non frāgat̉ ipſo iure ꝑ. c. fi. de ꝟ. ſig. ſed eſt in poteſtate rūpendi. ſic intellige conditionē illā d̓ qua in tex. Itētot ſunt inſtituendi in eccleſia quot ex redditibꝰ eiꝰpn̄t ſuſtentari. vt in. c. j. de inſti. ⁊ ſi aliqͥ ſūt receptivltra numeꝝ dꝫ numerus p̄bendaꝝ augmētari exſuperexcreſcentia reddituū nō tn̄ antique p̄bendeconfundunt̉ ſed accreſcentibus fructibus creant̉noue p̄bende pares cū antiquis. ⁊ de hoc eſt tex.no. hic ⁊ alibi nō ita bene ꝓbat̉. ¶ In glo. in. ꝟ. incanonicos. no. primo ex iſta glo. ꝙ laicus pōt hr̄ep̄bendam in eccl̓ia ſed nō canoniā. quaſi velit glo.ꝙ canonia ſit ius ſpūale ꝓueniens eo ipſo ꝙ aliqͥsrecipit̉ in canonicū. prebenda ꝟo eſt quid temporale debita canonico rōne officij ⁊ canonie. Cōtrahͦ opponit̉ de. c. dilecto de p̄ben. vbi p̄benda appellatur ius ſpūale ⁊ indiuiduū. So. intellige illū tex.quando p̄benda habet annexū canonicatū. vnderatione canonie dicit̉ ius ſpirituale. iſtaꝫ glo. intelligo quando p̄benda eſt per ſe ꝯſiſtens in mera tēporalitate. nam p̄benda ſingulariter ꝯſiderata cōſiſtit in mera temporalitate. qꝛ ex bonis temporalibus ꝯſtituit̉ p̄benda. ſic intellige Inno. in. c. maioribus de p̄ben. ⁊ ideo dubitat̉ an in eccleſijs regularibus poſſunt eſſe p̄bende ſeu portiones priuilegiate que ſunt loco p̄bendaꝝ. de quo vide perInmo. in. c. dilectus. el. ij. de p̄ben. ⁊ qd̓ ibi dixi. etꝑ Io. an. in regula nō eſt obligatoriū. de reg. iur̄.li. vj. in mer. ¶ Scd̓o no. ex glo. ꝙ licite fiunt ꝓ laicis in eccl̓ia p̄bende. ⁊ refert Cōpo. hoc ſeruari ī eccleſia ſancti Martini Carnoten̄. vbi aſſignant̉ alique p̄bende nobilibꝰ ratione pauꝑtatis vel alicuiꝰ