viro. vt notat glo. in. c. cum locū.extrͣ de ſpon. ⁊ ꝑ cōſequens aliterin homīe duro ⁊ forti. ⁊ alit̓ in fragili ⁊ molli. vt in ſum. li. iiij. ti. xi.q. iij.Ccōpulſiua vis eſt¶ Q Alqn̄ nullꝰ interueitmetus: ſꝫ tn̄ ꝯtra voluntatē dātisaliqͥd extorqͥtur: puta ob r̓uerentiā: vt ſi patronꝰ petit aliqͣd a lib̓to: qd̓ libertus ꝯcedit nō volūtatemera: ſꝫ ob reuerentiaꝫ ex qua nōaudet negare. Nā patronꝰ tunc tenet̉ ad reſtitucōꝫ dicta. l. i§. q̄ onerande. ad fi. ff. quaꝝ reꝝ actio nōdat̉. vbi etiā dicit glo. ideꝫ eſſe invxorē ⁊ marito ⁊ ꝙ vxor p̄t reuocare vendicōem factā ob reuerentiamariti vel etiā renūciacōem iurisypothece. Et idē dicit in clerico quirenūciauit p̄bende ob reuerentiaep̄i. vt ipſam renūciacōem poſſitreuocare. Idē putarem in dn̄ō ſeurectore vel officialibꝰ ⁊ ſubditis ⁊ideꝫ in ſimilibꝰ et ſic quocūqꝫ mōpoſſumꝰ ꝯprehēdere nō eſſe de mera volūtate ꝯcedentis ad nos deuenire qd̓ alias nobis nō debet̉. iniuſte tenemꝰ ⁊ ad reſtitucōem obligamur. vt ſatis ex p̄dictis colligipōt.¶ Vl̓Oaticui ob ſolaꝫ impoquid ſiqͥs ꝯcedit d̓ ſuotunitatē petentis ⁊ nō ob reuerentiā vel aliam cam. ℟Videtur ꝙ ⁊iſto caſu teneat̉ recipiēs ad reſtitucōem cum non habeat ex meravolūtate ꝯcedētis In cōtrarium facit: qꝛ aliud eſt in cōcedēdo nō habere merā voluntatē: ⁊ aliud ꝙ expoſt facto efficiat̉ volens qui ī pr̓cipio fuit nolens. ſicut Luce. xi. legit̓ de amico q̄ ab alio amico habuit ꝑ ānes ꝓpter importunitatepetēdi: qui nō potuit habere ī prima peticōe. Poteſt tamē diſtīguiꝙ ſi donas ex poſtfacto efficiaturmere voluntatis. donatio fit iuſtaqꝛ vult cum donat. qd̓ ſatis eſt. Sꝫſi nec temꝑe dationis eſt mere volūtatis: ſꝫ ideo dat vt tollat a te inquietudineꝫ importune petētis. recipiens tenet̉ ad reſtitucōnem: ⁊hoc p̄ſumit̉ in dubio ꝓ quo facitEde peti. bo. ſubla. lali. x. vbi ꝓhibet̉ ne petant̉ a principio boͣ damnatoꝝ que ſunt fiſco acqͥſita. Etſialiqͥs obtinuerit ſibi cōced̓i nō valet cō ceſſio: qꝛ p̄ſumitur ꝑ importunitatē obtenta. Ad idē extra. dereſcrip. c. fi. li. vi. Fallit in pauꝑeimportune petēte ab eo qui pōt eiſubuenire: qꝛ tūc non dat̉ repeticōimo debet dās puniri de tardacōe⁊ ita loquit̉ qd̓ ponit̓Luc. xi. ⁊ Math̓. xxv. Sꝫ quid ſi cōcedit aliquiſalteri de ſuo qꝛ ſperat ſibi ſeruiri īaliquo ab ro cui ꝯcedit. ℟. hanccōceſſionem eſſe licitaꝫ. Sꝫ ſi accipiēs intelligit ſibi ꝯceſſum ex illacauſa ⁊ poſſit ſibi honeſte ſeruire⁊ nolit̓. puto ꝙ teneat̉ ad reſtitutiōem: qꝛ deficit cauſa cōceſſionis⁊ incipit habere ꝯtra volūtatē ꝯcedentis. Nō ob. l. ſi repetēti. Ede cō.dato ob cam vbi ꝯditio in corde retenta nō inducit repeticōem: quiaaliud eſt de iure poli: vbi iudicat̉ſecretū ꝯſcientie ⁊ aliud de iue̓ forivbi regulaxit̓ non iudicatur de in