Druckschrift 
Supplementum Summae Pisanellae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

lium peccatoꝝ indulgentiā etiamin baptiſmo Vn̄ alex. de ales ſuꝑij. ſentē. di. xxxvi. q. x. que incipitOctauo qͣritur dic̄. Concedimꝰin eo recipit gram baptiſmaleꝫſi non fictꝰ accedit: delet̉ oīs culpatam venialis ꝙͣ moͣrlis. Sꝫ dicimꝰ ad hoc fictꝰ non accedat poſtꝙͣ adultus ē exigitur cōterat̉ depcc̄is moͣrlibus quoꝝ hꝫ inemoriā: etiā venialibꝰ ſaltem in gn̓edolendo ipſe fecit aūt hꝫ aliqd̓veniale. Si em̄ non ita faceret dicimus fictꝰ accederet reciꝑetgram baptiſmalem. ea. di. q. xi. incipit. Querit̉ poſtea: dic̄ debet dolere de moͣrli. de venialibusſattē in gn̓e. etiā forte de maioribꝰ venialibꝰ ī ſpēciali ſi hēat illorūmemoria vt ſicut multiplicanturp̄ctā: multiplicetur dolores de ill̓.hec ille. Atſi hoc obtinꝫ circa remiſſionē pctōꝝ baptiſmalem: fortiꝰerga ſacr̄m pͥme qd̓ difficiliꝰ baptiſma remittūtur pctā vtꝫaug. in li. de pͥma de pe. d. vij. ca.nullꝰ B. Vtꝝ aūt teneamur adfeſſionē veīaliū: hēt̓. ꝯfeſ. ij. ſxvijī pctm̄ veniale poſſūtM Adremitri ſine moīli c. ẜm tho. in. iiij. di. xvi. Remotopriori remouet̉ poſteriꝰ nec poſterius reſtituit̉ niſi priori reſtituto.Feruor at caritatis cui veniale opponit̉ ē poſterior ipſa caritate Vn̄ꝙͣdiu caritas reſtituitur .ſ. dimiſſione pcc̄i mortalis nec feruorcaritatis reꝑari p̄t: in reꝑacōneꝯſiſtit venialis pcc̄i dimiſſio: ſic dimittitur ei cui mortale nondimittit̉ Idē pe. A. Hoc veꝝ qͣntuꝫeſt ex ꝑte feruoris: ſed ſolucōmpene bene remittit̉ veīale ſine moͣrli: vt notat ſcotꝰ. di. xv. iiij. ſent̓. B UEllemitti ſine alio. ſin̄.Vnū veniale poſſit diẜm tho. vbi. Sic. qꝛ venialia nonhn̄t ꝯnexionē admuicē ex ꝑte au̓ſionis ſicut morlia. qꝛ in eis nullaeſt auerſio a do: nec etiā ex ꝑteuerſionis: vt ſe pꝫ. M volūtate manēte adveniale poſſit dimittiillud. ẜm tho. in. iiij. dj. xvi.p̄t tolli culpa: niſi reordinet̉ volūtas reordinari non p̄t: ꝙͣdiu inipſa deordinacōe manet: al̓r eēntduo oppoſita ſil̓. ideo nulloveniale dimitti p̄t ꝙͣdiuvoluntaˢad illud manet. Idē pe. VM requirat̉ ꝯtrito ſin̄.ad remiſſionē venial̓ẜm tho. vbi ſupra. Octm̄ venialevt dictū eſt .ſ. in prece Fnon remittitur ꝙͣdiu voluntas manet in illoIpſum aūt recedere voluntatis abeo qd̓ priuſ volebat ē diſplicere eiqd̓ voluit: talis diſplicentia qn̄ ēgrā informata dr̄ dolor ꝯtritioniſ ideo veniale ſine cōtritione dimittitur. Sed ſciendū contritiop̄t accipi tripliciter .ſ. vel habituvel actu: vel medio modo. Habitu quidem contritio ſufficit adpeccati venialis dimiſſioneꝫ: quiatunc quicunqꝫ haberet habitumvirtutis pm̄e cuius actus eſt quelibet ꝯtritio: ꝯſecutus eſſet peccativenialis d̓imiſſionē: ſic ipſū vemale grā eſſe poſſꝫ Nec iteꝝ