iuris ē: ⁊ qui generae̓ pōt̓. qͥm̄ qͣ r̄pōt generare ſi hoc ē ꝓpter aliqd̓pedimentū naturale nō poterit adoptare. Secꝰ ſi eſſet propt̓ impedimētū accidētale: vt ſpādo ſiue gladio caſtratꝰ. ff. eo. l. ij. A. In hacl. dr̄ de īpedimento accidētali tm̄ .ſ.ꝙ ſpādo p̄t adoptare. ſed de natua̓li dicit̉. ff. eo. l. adoptio. B. Itē nonp̄t adoptare imnor anis. xl. niſi iuſta ca īterueniente. ff. eo. l. ſi pr̄. Fvlt. A. Quia magis liberorū ꝓcreacōi ſtudere debet. niſi forte morbꝰaut valitudo in caſit: aut iuſta caarrogandi. aūt ſi ꝯiūctā ſibi ꝑſonā velit adoptare ⁊ arrogae̓. vt exp̄cedentibꝰ patet. Itē n̄ debꝫ quisplue̓s ꝑſonas arrogare niſi ex iuſta cauſa. ſed nec libertuꝫ alienuꝫdicto ſvlt. ī qͦ nō dr̄ niſi de airogacōe. Ideo videt ꝙ mīor. xl. anis poſſit adoptare: ⁊ ſi nō arrogare. vt īſū. cō. li. iiij. ti. viij. q. v. B. Iteꝫ mulier adoptae non poteſt niſi ex reſcripto principis in ſolaciū liberorū amiſſorū in bello. C. eo. l. mulierem. A. Idē ponitur ī ſū. ꝯ. dicta q̄v. ſꝫ in d̓ca. l. muliereꝫ. ⁊ ī iuribusibi allegatis nil dr̄ in bello. B. Adoptal̓ at qͥlibet p̄t tam maſculꝰ ꝙfemina dumō ſit in tm̄ minor preadoptante ꝙͣ filiꝰ eiꝰ natural̓ eſſepoſſet. ff. eo. l. adopcō. Adoptaturat pn̄s ⁊ volūtariuſ tm̄. ff. eo. neqꝫabſens. A. Idē ī ſū. ꝯ. eo. ti. q. vi. B¶ CIIEu adptatꝰ ꝑ omaadoptionis eſt ꝙvt filiꝰ adoptantis hēatur. A. Saluo qd̓ ſupͣdictū ē de ſimplici adoptato. B. Ita vt etiā ab īteſtato ſuecedat. C. eo. l. pl̓t. Itē ꝙ ſi ſit arrogatꝰ tunc filiꝰ eiꝰ et nepotes ſi qͦshꝫ tranſeūt in ptātem arrogantiſſecꝰ ſi ſit ſolū adop̄tatꝰ vt in pͥmoF.dictuē. A. ff. eo. l. fcit ſi pr̄. E. It̓ꝙ arrogator tenetur r̓linqͣre arrogato quarta ꝑtē bonorū oīm quehꝫ⁊ hoc ſiue ī teſtō ſiue velit euꝫ emacipare. Sed adoptator nichiltenētur r̓linqͣre adoptato niſi velitC. eo. la. a. ij. A. Lex prima nichilfacit. ſed ij. ⁊ l. pl̓t. B. Idē Tho. iniiij. diſ. xlij. &ūo aūt adoptio impediat mr̄ioniū vide īpedimētū vij.Dulatio. vtꝝſit pcc̄m̄. ℟ ẜm Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. cxv. Si aliqͥs volens ad delectione alteri loqͥ excedat moduꝫin delectando peccat. Et ſiqͥdeꝫ hocfaciat ſola intencōe delectandi. votur placidꝰ ẜm ph̓m Si auteꝫ hocfaciat intentione alicuius lucri cōſequendi vocatur blanditor veladulator. Communiter tamē nōmen adulacōnis ſolet attribui oībus qui ſupra debitum modumvirtutis volunt alios verbis l̓ factis delectare. ⁊ ſit eſt peccatum. ꝑtinēt autem ad adulationem laudare aliquem in quibus non eſtlaudandus. quia forte ſunt malavel non recta ſiue non certa bonaAut etiam ſi timeri poſſit ꝙ ad inānem gloriam laudatus prouocetur. Si quis vero laudare velitpropter bonum. puta vt aliquemconſoletur ne in tribulationibuſdeficiat: vel vt in bono proficiat alijs debitis circumſtancijſ ẜuatiſ