Iecūdus.liberiCapitulū.
xxviij.
Lpartibus gn̓oſum. q̄ ꝙͣuis eſſettoͣliter ſeculo deditꝰ: btē tn̄ virgini marie deuotꝰ cotidie tresdictas quiqͣgenas ī ſalutacōibꝫexſoluebat. Infirmatus aūt adextrema ꝑductꝰ ē. Cūqꝫ per horas diei plurimas mortuus iacuiſſet reuixit ſubito; et ſorori mōmali q̄ iuxͣ ſedebat īclinauit dicēs. Soror ecce redij. cito aduocari facias ſac̓dotē. Mirātibꝫ omnibꝫ preſbiter aduot. ⁊ ī maxīacordis leticiā palā oībꝫ cōfitet̉dicens. Ad tribunal criſti iudicis raptꝰ cū ī tribꝫ maxīe a demonibꝫ accuſarer ferriqꝫ deberetſentencia contra me. pijſſīa mr̄criſti rogauit filiū vt ad corpꝰreducerer locū pnīe ſuſcepturꝰ.Nec mora factū ē vt rogauit.Inū de pcc̄is ea̓t ꝓ qͦ damnādꝰerā. decime. qͥs de bonis ⁊ agrisnieis ſubtraxerā ſac̓dotiꝰ ſecūdūerat ꝙ cū ſodalibꝰ meis piſcesqͦꝝdā religioſoꝝ furtiue ſubtraxerā ʳ̉terciū erat ꝙ ſegētes et fruges pauperū cū canibꝫ venaticis vagabūdꝰ deſtruxerā. hec cūcoram omnibꝰ loq̄ret̉. qͥdam exmanſionarijs dixit. Et cur īqͥtꝓ damno iſto extremo damnādus eratis cū nos oēs illud vob̓puro corde remiſerimꝰ. Et ille.Michi qͥdem veſtra remiſſio neq̄ꝙͣ ſuffecerat ad ſalutem. cū cō
pioſior eſſem vobis ī iniurijs refundendis; ꝙͣ vos michi in iniurijs dimittendis. Et hec dicēsreſtituenda damna ꝓtinꝰ aſſignauit̉ ſicqꝫ diſpones rebꝫ et doniui in ſpē ⁊ pace mirabili ſpiritū exalauit. ¶ Hinc de ipſo verſiculo ſalutacionis angelice aliquid ſpecialius attollamꝰ. Potiſſimum enim laudis eius illd̓cuangelium reputamus in quoeam decentiſſime paramphusgabriel honoa̓uit. Et hoc quoddam a ciſterciēſibꝰ mirum plane miraculum recitatur. Erat odam emerite milicie veteranꝰq̄ ſeculo et ſi tarde renūciās ſactum ciſtercien̄. ordinem intriuit. Queſitꝰ autem a magiſtronouiciorum ſi ſciret oracionemdominicam ſcilicet pater noſternegauit ſe numꝙͣ ſcire potuiſſeconteſtans. Quid plura. Fit labor inanis vt diſcat. Et cum nōpoſſet precepit abbas vt ſaltēilli breuem angelice ſalutacōisverſiculum inculcarent. Quodet ſi multo diutino laboreᵍ factūeſt tamen. Cum enim ad exhortacionem magiſtri ſui ipſū verſiculum īter prandendū ad vnaquāqꝫ buccellaꝫ fere ne obliuioni traderet ruminarꝫ; ex frequēti et longo vſu tantā ī ipſa ſalutacōe mētis dulcedinē cōcepit.