Capitulū.liber.Iecūdus.
.ix.
hoſpitibꝫ ſuis poſſūt data reſūdere et de ſuo emere qd̓ non habent. Hinc qͥddam memoa̓bileqd̓ ꝯtigit non tacebo. ¶ Uallisducis in brabaciā moſteriū ē ꝙnobil̓ dux brabancie hemiricusmargarete filie ſue ſub rigoreciſtercienẜ ordīs p̄pa̓uit. huiuspͥma abbatiſſā vidimꝰ nobiliſſimam aleyde q̄ natua̓li īgeniov̓tute et gracia clara fuit. Ad viſitādum aūt moſterium abbasvuilhelmꝰ poſtea clareuallenẜẜm ordinem venit. Tento capitulo a qͥbuſdaꝫ accuſata ē abbatiſſa. ꝙ fratribꝫ predicatoribꝫ ⁊minoribꝫ vinū daret ⁊ piſces tunicas ad pauſandū lotas ⁊ mudas ꝯcederet. et loturā eoꝝ pedibus p̄pararet ⁊ hec ōma nō faceret mochis ſui ordinis cuꝫ venirēt. Illa ergo qͣſite ⁊ optenta licēcia reſpōdendē dixit. Ut accuſant ita eſt: Sꝫ ꝙ hec racionishabeāt audietis. Fratribꝫ qͥdeꝫpredicatoribꝫ et minoribꝫ vinū⁊ piſces qn̄qꝫ cū poſſū cōferoiqͥa vn̄ emāt habere nō poſſūt.Neſtris moͣchis idipſū nō facio;quia egrediētibꝫ ut ꝯfido ⁊ iciodat̉ pecunia vn̄ poſſūt emere ⁊habere. Fratribꝫ egrediētibꝫ pedes. ⁊ lubricatis ī ceno concedoveſtes mundas ⁊ tunicas. vt nōcte poſſit qͥeſcere mochi auteꝫ
noſtri eqͥtes vadund et in manticis ſuis tunicas et veſtes portant. quas cū voluerit poterūtꝯmutare. Ioturā pedibꝫ fratribꝫfacio ꝓcua̓ri. qͥa ſudoribꝫ ſordētet luto. Mochis aūt idem nō facio; quia equis alcioribꝫ infidentes. ab inmundicijs talibꝫ poterunt ꝯẜuari. Hec vt audiuit venerabilis abbas cū mochis ſuis.in riſum ſereniſſimū reſoluūtur.in muliere mentem nobilē. et ſapiēciam ꝯmēdantes. Igit̉ qͣlesdefectꝰ fratribꝫ ī ſūmis neceſſitatibꝫ cōtigerīt. frequēter audiuij Ꝙ autem et michi ꝯperirevolenti. cū fratribꝫ ꝯtīgerit ī terra natītatis mee ſimplicit̓ enarrabo. Veni pedes in villam ignotam michi ī lōgo itinere fatigatus. ītin. ut pre debilitate nimiacorde me deficere mox putareꝫ.In greſſi fratres domū p̄ſbiteri. nec ſaltē fruſtū panis nigerrimi qͦ familia veſcebat̉ poterātoptinere. Inde digreſſi late ꝑvillam. nichil prorſus niſi in fine ville a quadā pauꝑcula fragmē panis furfurei habuerūt̉ donum ſatis magnuymmo michimaximū dotiuū. Reſedimꝰ ergo ſub diuo. panem ꝯmedimꝰ.Et licet paleaꝝ ariſte que erātin pane palatum ꝯmedenciū ſtimularēt nūꝙͣ cū in vitā mea ſū