De diuiſione loci
bitudine terminoꝝ et ꝓpoſitione per ſenota ip̄am explicāte confirmatur virtusillatiua et probatiua argumenti: ſic ꝙ intellectus qͥ pͥus dubitabat de concluſiōeꝓbata ꝑ argumētū poteſt quieſcere: qͣntū ꝟo ad ſecūdam ꝟtutē ponit̉ in diffinitione loci ꝙ eſt illud a quo conueniēselicit̉ argumētū. ſicut em̄ res naturalisin ſuo loco generatur: ſic ex habitudineterminoꝝ et ꝓpoſitione ꝟtus argumenti ad concluſionē ꝓpoſitā elicitur et extrahitur. Hec aūt ſecūda ꝑs diffinitōismagis appropriatur ipſis termīs: pͥmaꝟo ip̄i maxime. Ex habitudine em̄ terminoꝝ elicitur ꝟtus illatiua argumēti:q̄ confirmatur ꝑ maximam. ꝟbi gratia:arguēdo ſic: hō currit: ergo animal currit: ſi q̄ratur vn̄ locus? reſpōdeo a ſpeciead genus. Ex habitudine enī ſpeciei adgenus oritur talis illatio: tamē ibi noneſt ſtatus: qꝛ ad hoc pōt dubitari que ēilla habitudo. Et ideo queritur vlteriusnaxima: .i. dicas mihi ꝓpoſitionem perſe notam explicatiuam talis habitudīs.Et tūc reſpōdet̉ Quicqͥd p̄dicatur d̓ ſpecie et genere: et ſic explicite confirmaturargumentum.¶ Inſuꝑ diuidit auctor locum in locummaxima: ⁊ locū drn̄tia maxime. Locusmaxima eſt idē ꝙ ip̄a maxima: ⁊ eſt ibiappoſitiua locutio: vt ſi dicatur animalhomo idē eſt ꝙ homo. Un̄ maxima nontenetur ibi adiectiue ſed ſubſtantiue.Eſt aūt maxima ꝓpoſitio qua nō eſt altera prior ſiue notior. qꝛ ſcꝫ cognoſciturcognitis terminis: ideo nō indiget vltēriori ꝓpoſitione: dum tn̄ termini cognoſcant̉: vt de quocunqꝫ p̄dicat̉ ſpecies etgenus: de quocunqꝫ p̄dicat̉ diffinitio etdiffinitum. Locus drn̄tia maxime eſt illud quo differt vna maxima ab altera:vt iſte due maxime. De quocunqꝫ p̄dicatur diffinitio et diffinitum: Et de quocunqꝫ p̄dicatur ſpecies et genꝰ: differ̄tꝑ terminos ex quibus componuntur: qꝛvna componitur ex genere ⁊ ſpecie: aliaex diffinitōne et diffinito. Un̄ iſti termidicūtur diffrentie maxime inq̄ntum faci
unt vnam maximam differre ab alia.Dicūtur etiā loci inquātum ex ip̄is elicitur argumentum.Sed contra predicta arguit̉ſic: Locus drn̄ia maxīe eſt ꝑs loci maxime: gͦ mēbra diuiſiōis cōincidūt. Itē videtur ꝙ diffinitio maxime nō ſit bn̄ aſſignata. qꝛ iſta: om̄e totū eſt maius ſua ꝑte eſt quedā maxima: ⁊ tamē alia ē notior ipſa ſcꝫ illa: De quolibet eſſe vel noneſſe: et de nullo ambo ſimul: qꝛ illd̓ primū pͥncipium eſt notiſſimū: ex qͣrto metaphiſice. Reſpōdeo ad primū ꝙ locusdifferētia maxime pōt capi dupl̓r: vnomaterialiter ꝓ ip̄is terminis: ⁊ ſic beneeſt pars maxime. Alio mō formaliter ꝓhabitudine huiuſmōi terminoꝝ: ⁊ ſic n̄eſt pars eius: ſed differūt adinuicem: ſic̄explicans et explicatum: maxima enī eſtexplicitiua huius habitudinis. Ad ſecūdū pōt dici ꝙ licet vna ꝓpoſitio de quolibet eſſe ⁊cͣ: ſit notior illa: om̄e totuꝫ eſtmaius ſua ꝑte: qꝛ ſcꝫ eſt de termino ſimpliciter pͥmo ad queꝫ ſtat reſolutio oīmterminoꝝ .ſ. d̓ ente: tamē nulla ē notiorip̄a in ſuo genere ſeu ex eiſdē terminis:cū ex talibus terminis nulla ſit inmediatior ipſa.Circa predicta notandumꝙ pͥncipia ſūt in duplici diffrentia: quedam ſunt ſimpl̓r prima ⁊ indemōſtrabilia a priori: vt om̄e totū ē maius ſua ꝑteSi ab equalibus equalia demas que remanent ſūt equalia: ⁊ huiuſmōi q̄ dicūtur maxime: qꝛ ſūt maxime certificatōiset ꝟitatis ad concluſiones inferēdas.Dicūtur etiā dignitates: qꝛ dignū eſt aſſentire ip̄is. Dicūtur etiā cōes animi cōceptiones: qꝛ ab omnibus ꝯcipientibusterminos eoꝝ veritas agnoſcitur. Dicūtur etiā ꝓpoſitiones inmediate: qꝛ nō indigent ꝓbari per aliud prius ſe: et tl̓iaſunt pͥncipia cōmunia: qꝛ ſunt de terminis cōmunibus: ſicut equale et inequaˡcōueniūt numero et magnitudīe: ⁊ tl̓iaconſiderat metaphiſica que eſt ſcientiacōmunis: at per illa habet ſtabilire pͥn-