Druckschrift 
Expositio logicae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De argumento. argumētatōne ⁊ ſpēbꝰ ar.

mſerendo poſitio. Concluſio ꝟo inquātū argumēto vel argumētꝭ approbata.Queſtio aūt inquātū ē dubia. Eſt nāqꝫqueſtio dubitabilis propoſitio. Dein̄ ponit auct. qͣttuor ſpēs argum̄tatōis .ſ. ſylloꝰ inductio enthimema etexēplū. Circa qd̓ notandū ꝙ diuiſioargumentationis non eſt diuiſio generis ī ſpēs: ſꝫ diuiſio analogi in ſua analogata. Uidet̉ eī argumētaᵇ īportar̄ tm̄hꝰ mōi analogie vnitatē. cuiꝰ rō ē qꝛ argumētaº d̓r ab hoc qd̓ ē arguere mēteꝫ:qd̓ .ſ. ē mentē īclinare vl̓ ſtiml̓are ad aſſētiēdū ꝯcl̓oni q̄ infert̉. ſꝫ iſtd̓ ꝑ ſe pͥº cōueīt ſylloº. alijs eī ſpēbꝰ nō ꝯueīt niſi īqͣntū ē in ip̄is qͦdāmo ꝟtus ſyllogiſmi:vt oēs alie ſpēs reducant̉ ad ſyllopͥº pͥoꝝ. Vn̄ nō dicunt̉ ꝓpͥe ſpēs argumētatōis ſꝫ large: qꝛ ſcꝫ ſunt qͥdaꝫ modiſeu maneries arguendi. Et ſi arguat̉ꝙ inter ſpēs eiuſdē gn̄is bn̄ ē ordo ꝑfectiōis: ſicut hō ē ꝑfectior equo. ℟º ꝙ ibiſit ordo ꝑfectōis vna tn̄ ſpēs nō ſic reducit̉ ad aliā ꝙͣ induat formā alteriꝰ: ſic̄ enthimema ſic reducit̉ ad ſylloᵐ ꝙ induitformā ſyllogiſmi. ⁊ ſic d̓ alijs. Qꝛ verodiffinitio ſyllogiſmi data ē in p̄cedentibꝰ: iō de illa auctor ſe excuſat: ⁊ det̓minat primo qͥd ſit Inductio dicēs. ꝙ ē ꝓgreſſus a ꝑticl̓aribꝰ ſeu ſingl̓aribꝰ ſufficient̓ enūeratꝭ ad vl̓e: vt ſor. currit: plato currit ⁊ ſic d̓ alijs. gͦ oīs hō currit. Circa qd̓ ē notandū ꝙ ꝓgreſſus h̓ ſumit̉ ꝓ motu ſeu diſcurſu rōis. Singl̓ar̄etiā ī ꝓpoſito ſumit̉ n̄ ſolū ꝓ indiuiduodet̓mīato qd̓ d̓r ſingl̓are ſimpl̓r ⁊ ẜm ſeꝫſꝫ etiā ꝓ minꝰ cōi qd̓ d̓r ſingl̓are ꝑ reſpectū ad magꝭ cōe vt habet̉ pͥmo phīcoꝝ.Bn̄ enī ſequit̉: hō currit: equꝰ currit ⁊ſic de ſingl̓is ſpēbꝰ aīaliū. gͦ oē aīal cur.Reducit̉ āt ſic īductio ad ſylloᵐ accipiendo ſingl̓aria ꝓ medio ⁊ ſubiciēdo ip̄ain maiori reſpectu maioris extremitatꝭ q̄p̄dicat̉ in ꝯcl̓one: vt iſta īductio ſor. currit: plato currit ⁊ ſic de ſingul̓. gͦ oīs hōcurrit reducit̉ ad ſylloᵐ Oē qd̓ ē ſor. vlplato ⁊ ſic d̓ alijs currit. oīs hō ē ſor. vl̓plato ⁊ ſic d̓ alijs. gͦ oīs hō currit.

Sed contra hoc arguit̉ ſic.Intellectus non cognoſcit ſingl̓aria. gͦnō diſcurrit a ſingularibꝰ ad vl̓em. ꝯn̄apatꝫ qꝛ diſcurſus rōis p̄ſupponit cognitionem extremoꝝ. ꝓbat̉ an̄s ꝑ ph̓m inlibro de anima dicentē ꝙ intellectus ēvniuerſaliū: ſenſus vero eſt ſingulariū.℟º. ꝙ ſenſus eſt ſingl̓ariū p̄ciſe. Intellectus aūt licꝫ ſit vniuerſaliū nō tamenp̄ciſe ſed etiā ſingulariū: et ideo cognoſcit hec ⁊ illa. Ipſa autē ſingularia nonintelligit ītellectꝰ ꝓ nūc directe. ſꝫ reflectēdo ſe ſuꝑ fātaſmata ẜm Ari. 3. d̓ aīa.ꝙ ſpēs in fanCirca qd̓ notandū taſia ad quaꝫſe cōuertit intellectꝰ pͥmo rep̄ſentat ſingulare vagū in quod pͥmo fertur cognitio intellectus. Quod ptꝫ quia qn̄qꝫ intelligimꝰ aliqd̓ ſingulare ignorando inqua ſpecie ſit. Et in hoc primo ſigno inipſa fantaſia eſt cōfuſum: vt ſubſtātia cūaccidentibus vel multa accidētia ſe cōtrahentia mutuo. Scd̓o rep̄ſentat nāmabſolute .ſ. quādo intellectus abſtrahitvniuerſale et fertur in naturā p̄ciſe. nōcōſiderando eius ſingularitatē. Tercioreflectēdo ꝯſiderationē nature ad circūſtantias ſignatas: vt ſcꝫ intelligat ſingulare .i. naturā que eſt hec nō in quātumhec ſed cū accidētibꝰ ꝓprijs determīattalem naturā ꝑ tales circūſtātias: putaꝙ eſt hic et nunc et cū tali figura et colore et huiuſmōi: ⁊ ita ꝙ iſtius reflexiōisterminus a quo et ad quē eſt qͥd cōfuſuꝫet in medio quid diſtinctū. Ipſa tn̄ natura que eſt hec nō intelligit̉ ꝓ nūc in qͣntum hec ſeu ſub ꝓpria rōne ſingularitatis: cum nec ſenſus nec ītellectꝰ diſtinguat int̓ duo ſingl̓aria circūſcpͥta diſtinctiōe accn̄tali q̄ ē ꝑ locū ꝑ figuraꝫ ⁊ huiuſmōi: puta ſi ꝑ diuinā potentiā eēt īeodē loco ⁊ ſil̓ tꝑe ⁊ hr̄ent eandē figurā⁊ magnitudinē ⁊ eūdē colorē. Talia eītā ſēſꝰ ꝙͣ ītellectꝰ iudicaret eē vnū: ⁊ tn̄eēt a ꝑte rei duo ſingl̓aria. Hec maͣ diffuſiꝰ tractat̉ a doctore ſb̓tili. 7º. meta. d̓qͦ ibi pāpliꝰ videbit̉. Det̓mīat ꝯn̄t̓ aucͣ.d̓ enthimeᶜ ⁊ exº qͣ r̄ducūt̉ ad alias ſpēſ-