TractatusDe antep̄dicamētis
doctor ſubtilis Scotus. di. 3. et. 8. pͥ. ſē.licet ſit analogon ad ip̄a: cū accn̄s habeat attributionē ad ſubſtātiā: ⁊ creaturāad deum: vn̄ licet attributio ſola nō ponat vnitatē vniuocatōnis: qꝛ vnitas attributionis minor eſt vnitate vniuocatōnis. Minor aūt vnitas nō arguit maiorem: tamen minor vnitas p̄t ſtare cū maiore: ſicut que ſunt vnum ſpecie: ſūt vnūgenere: licet vnitas generꝭ ſit minor vnitate ſpeciei. Hoc patet ꝑ ph̓m. x. meta.vbi ponit ordinē eſſentialem inter ſpecies eiuſdē generis. qꝛ ibi vult ꝙ in quolibet genere eſt vnū qd̓ eſt mēſura aliorum. Menſurata aūt habent ordinē eſſentialē ad mēſurā: ⁊ tamē nō obſtantetali attributōne nullus negat cōceptuꝫgeneris eſſe vnum.vlterius ꝙ in diffinitōneSclendi ęquiuocoꝝ nomē non ſumitur ꝓut diſtinguitur ab alijs ꝑtibusoratōnis: cum equocatio et vniuocationon ſolū reperiātur in nomīe ſed etiamin verbo: ſed ſumit̉ ibi nomē ꝓ dictōneNotandūᵈ ſubſtantia poteſt capidupliciter ẜm Ariſto. 5.metaphīce. Vno mō ꝓut ſubſtat accn̄tibus: et ſic eſt p̄dicamentū diſtinctum abaccidētibus: et ſic nō ſumitur ī ꝓpoſitocum equiuocatio reperiat̉ in accn̄tibus.Alio modo ſubſtantia ſumitur ꝓ qualibet rei eſſentia ſeu quiditate: ⁊ ſic ſumit̉in ꝓpoſito. Ratio etiam in ꝓpoſito ſumitur ꝓ conceptu vel diffinitione. Vn̄de ratio ſubſtantie dicitur cōceptus veldiffinitio eſſentie.Onſequenter auctor ponit diffinitione vniuocorum: dicens ꝙvniuoca dicūtur quoꝝ nomē cōeeſt: ⁊ ſcd̓m illud nomē ratio ſubſtātie ēeadem: vt hoc nomen animal ē vniuocūad hominē ⁊ equū: qꝛ eius rō ſiue diffinitio .ſ. ſubſtantia corporea animata ſenſibilis ip̄is cōuenit. Et patent omnia q̄ponūtur in diffinitōne vniuocorū per eaque p̄dicta ſūt de diffinitōne eqͥuocorū.Deinde ponit diffinitionē denomīatiuoꝝ dicens ꝙ denomīatiua dicuntur
quecunqꝫ ab aliquo ſolo caſu differētiaſunt: et ſcd̓m illud nomen habēt appellationem: vt a fortitudine fortis: ab albedine albus.circa illud ꝙ denomīatiNōtandū ja ſunt concreta: ⁊ ſuntduplicia: quedam ī generibꝰ accidētiuꝫ:⁊ quedā in genere ſubſtātie. Concretuꝫin generibus accidētiū dicit̉ quod imꝑtat ſubiectū cū accidēte: vt album. Abſtractum ꝟo importat ſoluꝫ accidēs: vtalbedo. Concretū vero in genere ſub̓ieſcd̓m Scotum. 5. diſtī. pͥ. ſen. importatnaturam cū ſuppoſito: vt homo. Abſtractum ꝟo importat p̄ciſe ip̄am naturamvt humanitas. Denominatiua igit̉ id ēꝯcreta differūt ab aliquo .i. ab abſtractoa parte vocis ſolo caſu .i. ſola cadentiaſeu finali terminatōne vocis: cū conueniat in pͥncipio ipſius vocꝭ: vel ſcd̓m ſcotum. xj. di. 2. ſen. dr̄nt ſolo caſu. qꝛ concretum importat cadentiam vel dependentiā accidētis ad ſubiectum vl̓ formead ſuppoſitum quod denominat. Nonaūt abſtractū. Et iſta drn̄tia eſt in modoſignificandi.etiā ꝙ circa hoc ē aliterNōtandit ꝯicendū ſcd̓m grammaticū: ⁊ aliter ſcd̓m logicū. qꝛ enī grāmaticus conſiderat nominū impoſitiones:ideo ſcd̓m ip̄m abſtractū deſcendet a cōcreto: vt iuſti additatia fit iuſticia. quiaꝟo logicus magis cōſiderat ip̄as res inqͣntū ſunt fundamēta ſecūdarū intentionum: ideo ſcd̓m ip̄m concretū denomīatur ab abſtracto: vt paries denomīaturalbus ab albedine ſibi realiter inherēteConcretū igit̉ venit ab abſtracto: qꝛ prius eſt rem eſſe ſcd̓m ſe: ſicut ſignificaturper abſtractum ꝙͣ ip̄am ineſſe alteri: ſic̄ſignificatur per concretum.Deinde ponit auctor duas diuiſiōesquraū pͥma eſt: ꝙ eorum q̄ dicūtur: quedam dicūtur cū cōplexiōe: vt homo currit: quedam ſine cōplexione: vt homo.ꝙ cōpleCirca quod notandū xa dicunt̉ea que cōplectūtur plures termīos veldictōes. Eſt aūt triplex complexio .ſ. re