tlo praxis. Vt em̄ d̓t Ariſt. 3. d̓ aīa. Intellectus ſola extēſiōe ſit practicꝰ: inqͣntū vicꝫ extra ſe tendit dirigēdo actū alterius potētie a ſe. Cū igit̉ ſtādo p̄ciſe ī actibus intellectꝰ nō ſit pͥma extēſio intellectus ī illis nō eſt praxis: nec valet dicere ꝙ ſufficiat ad praxim ꝙ vnꝰ actꝰ intellectus extēdat̉ dirigēdo aliū: qꝛ tuncprīe ipiū ī ſpeculatiuis eēt practicū cumextēdat̉ ad habitū cōcluſionū. Sꝫ quidabſurdiꝰ? Ex his pꝫ ꝙ logica non ē ſcīapractica cū n̄ ſit directiua praxis. Eſt igtur ſpeculatiua qꝛ ordīat̉ ad ſcire. Sedꝯͣ hoc arguit Auicen̄. Habitꝰ cuius finiſꝓpriꝰ nō eſt actꝰ ꝓpriꝰ ē hītus practicꝰ:logica ē hmōi: gͦ. minor pꝫ: qꝛ ordīat̉ adalias ſcīas. Preterea habitꝰ qͥ diuidit̉ īvtētē et docēte ē practicꝰ: logica ē huiuſmōī: gͦ ē practica. ¶ Itē arguit̉ ſic: logica docet nos arguere: gͦ ē practica: antecedēs ē notū. ꝓbat̉ ꝯn̄a: qꝛ argumētatio vocal̓ ē actꝰ a volūtate imꝑatꝰ. Adprimū rn̄deo ꝙ maior ē ꝟa: ſi habeat ꝓfine ꝑfecte actu alteriꝰ gn̄is a ſpeculatōeita ꝙ ſit directiua ꝟe praxis: ⁊ ſic mīoreſt falſa. Ad ſecūdū reducit̉ ꝯͣ ip̄ꝫ: qꝛ aſſūpta maiore addo minorē ſic: ſed metaphiſica diuidit̉ in vtentē et docentē: ergo metaphiſica ē practica: gͦ eſt euident̓falſa eiꝰ maior: qꝛ minor ꝯcedit̉ ab ipſo.Et ꝓbat̉: qꝛ oēs alie ſcīe vtuntur metāphiſica ſpēal̓r qͣntū ad principia coīa q̄dicūtur dignitates quas oēs alie ſcīe accipiūt a metaphiſica ẜm phm̄. 4. meta.aūt ꝙ logica dr̄ docēs inNotādū gͣntū cōſiderat de ſecundiintentōibus inſtituēs mōm qūo ꝑ eas ꝓcedi poſſit ad cōcluſiōes in ſingulis ſciētijs on̄dendas. Vtēs ꝟo dr̄ inqͣntū moadinuēto vtit̉ ad cōcludēdū aliqͥd in ſingulis ſciētijs. Ad tertiuꝫ dico ꝙ arguꝰvocal̓ nō eſt ꝟe praxis: qꝛ ordinat̉ ad ſcire. qꝛ vt dicit ph̓us: illa q̄ ordinantur advnū tanꝙͣ ad vnū nō reputātur niſi vnū.Un̄ logica nō docet arguere vocalit̓ vtibi ſiſtamꝰ ſꝫ vt ſciamꝰ. Arguꝰ etiā voc alis ordīat̉ ad mētalē: qd̓ eſt opꝰ intellectus.
De dyalectica
Et ideo in acquiſitione. ⁊cͣ.Hic auctor infert ex p̄dictis ꝙ in acqͥſition oīm aliarū ſciētiarū dyalectica pͥusdebet acqͥri: cū oēs alie vtātur ip̄a qͣntūad mōm arguēdi. Et ſi arguat̉ ꝙ grammatica prius acqͥrit̉ ꝙͣ logica: rn̄deo ꝙduplex ē grāmatica: ꝗ̄daꝫ em̄ ē vſual̓ etpoſitiua: vt illa q̄ eſt de impoſitōibꝰ ⁊ ſignificatōibꝰ terminoꝝ ⁊ hmōi: ⁊ hec eſtpor in ordīe doctrīe ip̄a logica. Alia eſtgr̄āmatica regulatiua et diſputatiua: q̄ꝑ veras rōes docet diſcernere cōgruumab incōgruo: ⁊ hec ē ſcīa ⁊ ſeqͥtur logicāLicet igit̉ grāmatica imꝑfecte acquirat̉an̄ logicā: nō tn̄ p̄t haberi ꝑfecte ſine ea¶ Deinde dicit ꝙ dyalectica dicit̉ id ēderiuat̉ a dya qd̓ eſt duo: et logos qd̓ eſtẜmo: vel lexis qd̓ eſt ratocinatio: qͣſi duorū ſermo vel rō .ſ. opponētis et rn̄dētꝭin diſputatiōe: vel ſimpl̓r vniꝰ tenentislocū duoꝝ. Idē enī p̄t ꝑ ſe diſputare arguēdo et rn̄dendo ſibijpſi. Et notādumꝙ dya p̄t ſcribi ꝑ y grecum: ⁊ tūc ſignificat idē qd̓ duo: vel ꝑ i latinū: ⁊ tūc ſignificat idē qd̓ de. Un̄ ꝟſus. Scribe per ygrecū: dya duo ſignificabit. Scribe peri nr̄m de tibi ſignificabit.Sed qꝛ diſputatio non pōt. ⁊cͣ.Hic aucͣ. ponit ordinē dicēdoꝝ di. Cuꝫdiſputatio n̄ poſſit haberi niſi mediāteſermōe: nec ẜmo niſi mediāte voce: ⁊ oīſvox ē ſonꝰ: iō a ſono tāꝙͣ a coīori inchoandū eſt. Hoc aūt intelligit̉ de diſputatione vocali q̄ n̄ p̄t expͥmi niſi ꝑ vocē. dicit̉ aūt diſputatio qͣſi duoꝝ putatio.ꝙ ſicut dicitPro quo notādū Ariſt. primoph̓icoꝝ: Innata ē nob̓ via a magꝭ coībꝰad minꝰ coīa ꝓcedere. Cū igit̉ hic ſit agēdū de enūciatōe vel ꝓpōe q̄ cōſtitult̉ex noīe et ꝟbo: in qͦꝝ diffinitōe poniturvox: et oīs vox eſt ſonꝰ: iō a ſono tanꝙͣ acōiori inchoādū ē. Agit̉ aūt ī logica deargumētatōibꝰ: ꝓpōibꝰ: et termīs vocalibꝰ: qꝛ ex ip̄is intellectꝭ de facili poteritcognoſci quid de mentalibus ⁊ ſcriptisꝓportionabiliter debeat dici.