¶ De ſancto georgio.

cecidit in foueam. qui in ſuo caſu adheſitarbori in fouea aſcendenti. ad cuiuſ arboris pedem erat puteus ſine fundo et duomures maximi. Vnus albus ⁊ aliꝰ nigerinceſſanter radicem arboris corrodētes.q̇ tn̄ licet ſentiret ꝓpter muriū corroſionēarboris vacillatōnē. ⁊ vicinū caſū ī puten.tn̄ ex pomoꝝ collectōe delectatꝰ ꝑiculi ſuiobliuiſcit̉. Audienſh̓ q̇dam amicꝰ. accurrens porrigit ei ſcalā ex oppoſito inculcāſſibi ſubitu et irrecuꝑabileꝫ caſum. Ille ātcū differret ꝓpter fructus collectōeꝫ ſubito corroſa arbore in puten cecidit. Hic hōeſt q̇libet ſecularis. vnicornis eſt mors tēporalis. fouea mundꝰ. arbor vita p̄ſensfructꝰ arboris delectatōnes vite p̄ſentisputeus infernuſ. mus albus dies. mulniger nox. amicus accurrēs eſt predicator.ſcala eſt ꝯſilium pnīe faciende. Dū auteꝫdiffert mundanꝰ hō ſalutari ꝯſilio acquieſcere illectus delectatōne ſcl̓ari. ſubito vita deficiente cadit ī puten inferni. Aduetens ergo h̓ ſanctus inſtabilitatē reruꝫ tēporalium ſtabiliuit bona ſua in dn̄o nonin mundo ¶ F ¶ Itē ſtabiliuit bona ſuain dn̄o n̄ vt guloſꝰ in corꝑe ꝓprio. Guloſienī quoꝝ deus venter omēm laborē ſuuꝫꝯuertūt ad ventrem. Un̄de tali dictum ēEccl̓. vj. Omnis labor homīs in ore eius.Nec mirū. ſeruit enī cuidā dn̄e .ſ. gule. cuinullus poteſt ſeruire ad volūtatem ſuaꝫ.que vult quotidie ꝑari ſibi noua fercula.Nunqꝫ viſa eſt dn̄a q̄ tanta a ſubditis exqͥreret ⁊ taꝫ ꝑuo tꝑe in exquiſitis regnaretRegnat enī cum in eſcis delectat̉. ⁊ ille locus delectatōnis vix duoꝝ habꝫ latitudine digitoꝝ. nō enī durat delectato niſi qͣntum durat tranſitus ille ꝑ gulam. ⁊ ꝓ illoſubito tranſitu vult ſibi dn̄a gula tāta parari q̇ oīa pene poſtqͣꝫ tranſierit ꝓijcit inlocum turpitudinis .ſ. in ſaccū ventris Deqͥ pͣs. Concidiſti ſaccū meū .i. corpꝰ meuꝫ.Hic eſt ſaccus ꝑtuſus de quo agg. ij. in qͣdepoſita nō ſtabiliunt. ⁊ ſi quid ꝓ corꝑisſuſtentatōne ſtabilit̓. hoc vermibꝰ eſca paratur. Satis videt̉ vanus ille labor q̇ ho-

mo laborat vt vermes ſplendide paſcat.Non multū curandū eſſet qualē carnemvermes inuenirēt ſiue pinguem ſiue macilentā. Carnem ergo īpiguare eſt vermibus eſcam parare. Exemplum ca. v. H. I.Quia ergo bona carnis ſūt inſtabilia ſic̄patet in illo diuite q̇ in pn̄ti vita epulabat̉quotidie ſplendide. et poſt ad tātam paupertatem deuenit ꝙ et̄ vnam guttaꝫ aquedeſiderauit. ideo h̓ ſanctus ſtabiliuit bōaſua in dn̄o nō ī corꝑis cōmodo ¶ Stabilita at ſūt in dn̄o tanqͣꝫ in ſingulari ⁊ perpetuo fundamento. Fundamentū enī nemo aliud poteſt ponere p̄ter id qḋ poſitueſt. quodē chriſtus ieſus. jͣ. Coꝝ. iij. Si qͥsſuꝑedificauerit ſuꝑ fundamentū hͦ bonaſua nō diſſipant̉ ꝑ mortem ſicut p̄dictoꝝſed tanqͣꝫ in ꝑpetuo fundamento ſtabiliuntur. Vnde Ioh̓. in apoc̄. poſtqͣm dixit.Beati mortui qui in dn̄o moriunt̉. ſb̓dit.Opera enī illoꝝ ſequūt̉ illos. Unde licetp̄ſens vita huius ſancti trāſiuerit. elemoſinas tn̄ ip̄iꝰ qͣs in ea fecit tanqͣꝫ ſtabilitasin dn̄o enarrat oīs eccīa ſcōꝝ.¶ De eqpemI quis uult uenire pꝰ me. ⁊cͣ. Req̄re ẜmonē ī vigl̓aſacti laurentij de hoc themate. etalios ſi placet. et in die vincentij. nec nō petri martiris .ſ. nemo militans.¶De eodem.Sermo. ¶ CXVIII.uid prodeſt homini ſi vniuerſū mūdum lucret̉anime v̓o ſue detrimentū patiat̉aūt quā dabit hō ꝯmutatiōem ꝓ aīa ſuafilius hoīs veniet in gloria patris ſui cuꝫagelis ſuis et tūc reddet vnicuiqꝫ ẜm oꝑaſua. Math̓. xvj ¶ G ¶ Ne ꝑtꝑale huiuſmundi lucrum detrimentū patiamur. videlicet multiplicando culpaꝫ. amittendogloriam. incurrendo penam. dn̄s dehortat̉ nos ab ip̄o in p̄miſſis verbis on̄densip̄m lucrū eſſe inutile. ⁊ h̓ tripl̓r. ¶ Inuti-