¶ De ſancto mathia.
per oꝑa miſericordie frequenter miniſtramus. Vnde de ip̄a d̓r. ꝓpter oꝑa miſcd̓ie.Satagebat cir. fre. mi. Item ſuſcepit eumſimeon. De quo in hoc euangelio. Accepit puerū in manibus. Quem īmitamurſi quiſqꝫ noſtꝝ ſit talis qualis h̓ ſimeon d̓ſcribitur. vt ſcꝫ ſit homo ꝑ manſuetudinēqꝛ homo eſt animal natura manſuetum.Item vt ſit in hierl̓m et in templo ꝑ religioſitatē ⁊ deuotōnem Item vt ſit ſimeon ꝑcōpaſſionē. qꝛ ſimeon interp̄tatur audiesmerorem Item vt ſit iuſtuſ ꝑ iuſticie operatōnem. Item vt ſit timoratus ꝑdn̄i reuerentiā. Item vt ſit in eo ſpūſſanctus ꝑinhabitatōnem. Si auteꝫ aliquod iſtorūdeficit dn̄m digne non ſuſcipit. Suſcepitaut eum ſimeon tripliciter. Primo in reſponſis. qꝛ rn̄ſum acceperat a ſpūſancto.⁊cͣ. Scd̓o ſuſcepit eum in brachijs. Vndeaccepit euꝫ in vlnas ſuas. Tertio ſuſcepiteum in p̄cordijs. pro quo dixit. Nunc dimit. ſer. tuū do. ⁊cͣ. Quā nobis .ſ. pace etiāp̄ſtabit ſi ſic ſuſceꝑimus ip̄m.N cathedra ſctīpetri. Require ſermones in dieeiuſdem.¶ De ſancto Mathia apoſtolo.Sermo CCVIII.Enite ad me omnes q̇ laboratis et onerati eſtis ⁊ego reficiam vos. Mat. xj. ¶ A¶ Iſta inuitatio ſaluatoris noſtri qua īuitauit beatum mathiaꝫ cuiꝰ hodie feſtucolitur. ⁊ alios apl̓oſ. ꝓuocatiua adueniedum tria ponit. vicꝫ. veniendi terminum.venientiū ſtatum. et aduentus fructum.Terminū veniēdi īſinuat felicē. cū dic̄. adme. Venientiuꝫ vero ſtatum innuit miſerabilem cum ſubdit. qui laboratis et onerati eſtis. Sed aduentus fructum on̄ditdelectabilem. cum dicit. et ego reficiā vosUere omīa trahunt. omīa alliciūt. ⁊ tminus felix ad quem vocat. ⁊ ſtatus miſerab. lis a quo vocat. et fructus delectabilis
ꝓpter quem vocat. ¶ Vere felix terminꝰad me. Queſierat petrus in ioh̓e vj. Domine ad quem ibimꝰ. Et h̓ rn̄det dn̄s Venite ad me. Uenite ergo ad me ad quemveniendū inuitat. natura. gratia. ⁊ gloria.Natura cuius p̓ncipium extitit. grā quāexhibuit. et gloria quā ꝑ̄miſit. ¶ Uere natura inuitat tanqͣꝫ ad ſuū p̓ncipium ⁊ ip̄eeſt pͥncipium omīs nature. Vnde AugꝰFeciſti nos dn̄e ad te. ⁊cͣ. Ab ip̄o ei naturaaccepit eſſe. ⁊ ꝑmanentiā eē. ⁊ ordinatōeꝫeſſe. Vnde Ro. xj. Ex ip̄o et ꝑ ip̄m ⁊ in ip̄oQuia ex ipſo ſumus. et ꝑ ip̄m manemuſ.⁊ in ip̄ꝫ ordinamur. Hoc ip̄m innuit humane nature ꝯditio. ꝙ ſ. ad ip̄m inter omnia tendere debeat. qꝛ ſicut dicit Augꝰ. cetera animalia ſic creata ſunt. vt reflexa terram ſempaſpiciant. homo vero erectusconditus eſt vt ſuꝑiora ꝯtempletur. Vn̄cū q̇dam ph̓us a qͥdam rege quereret̉ adqd̓ factus eſſet homo Rn̄dit. vt ꝯtēpleturcelum ⁊ celi lumina. Pro qͣ dicit Apl̓us.Que ſurſū ſunt ſapite. ſicut .ſ. hoīes decet.no q̄ ſuꝑ terra vt faciunt reflexa animaliaVnde ẜm apl̓m. Gloria eoꝝ in ꝯfuſione.qͥ terrena ſapiunt. Ex hͦ enī homo ꝯparat̉iumentis inſipientibꝰ ei ſimilis illis efficitur. qn̄ ſicut iumentis plus ſapit fetor ſtabili qͣꝫ ſuauitas etnī palacij. plus delectatin fetore huius mūdi remanere qͣꝫ ſurſuꝫtanqͣꝫ ad ſuū p̓ncipium tendere Contra hͦdicit. Venite ad me. Quia ad hoc inuitatnatura ¶ Item ad h̓ etiam inuitat gratiaIlla inqͣꝫ quā exhibuit de qͦ ad thi. Apparuit grā ſaluatoris noſtri dei. Et poſt ſubdit. Expectantes btam ſpem. Quia veremultū mouet noſtra ſpem ꝑueniendi adip̄m cuius gr̄a ꝓ nobis exhibita tanta apparuit ꝙ ꝓ nobis homo factꝰ eſt. mortuꝰeſt. Pro q̇ dicit Bern̄. Iam me ſpernerenō potes bone ieſu qꝛ caro de carne meaes. ⁊ os ex oſſibus meis. ¶ Itē inuitat adip̄m ⁊ gloria illa quā ꝓmiſit. qꝛ ſeip̄um ingloria ꝓmiſit in premiū dicens in gen. xv.abrae. Ego merceſ tua magna nimis Vee ergo ad me tanqͣꝫ ad p̄miū. qꝛ ip̄e deꝰ