¶ De ſancto Stephano.

magis vrgeret eum dolor infirmitatiſ ait.Exq n̄ viſ mecū morari reddo te dyaboloEt hͨ dicens expirauit. De hͦ habet̉ in ꝓmptuario ca. v. D. Ita ⁊ ille diues theſaurotꝑali intendebat q̄ bona ml̓ta ī ānos plurimos depoſuerat. ⁊ illa nocte cū oībꝰ vita pͥuatus fuit. Nō ſic bt̄s ſtephanꝰ. q̇ ī celū ītēdebat vbi theſauꝝ ſuū hēbat. ¶ Iteꝫintendebat in celū tanqͣꝫ in ſuū refugiumqd̓ in tribulatōe reqͥrebāt. Vn̄ p̄s. Deusno ſter refugiū ⁊ v̓tus. adiu. noſter. Et alibi. Leuaui ocl̓os me. ī mon. ⁊cͣ. Nullū enīremediū in tribulatōe efficaciꝰ Vn̄ ꝑalipxx. Ioſaphat ī tꝑe magne tribulatōis dixitEt cū in nob̓ hͦ v̓tus n̄ ſit hͦ ſolū reſidui habemꝰ vt oculos nrōs ad te d̓s dirigamꝰIn hͦ ergo innuit nob̓ btus ſtephanus ꝙtꝑe tribulatōis nō hūanū ſed diuinū maxime īplorandū ē auxiliū Un̄ i p̄s. Noliteꝯfid̓r in pͥncipibꝰ ī filijs. ⁊cͣ. Un̄ legit̉ d̓ qͦdāꝙ cū multo tꝑe cuidaꝫ pͥncipi magno ẜuiuiſſꝫ ⁊ gͣuit̓ infirmāti pͥnceps aſtaret dicēſſe ei multū ꝯdolere. ⁊ ꝙ petet ab eo de qͦcūqꝫ indigeret. Dixit eger ꝙ ꝓ oī ẜuitio euꝫab infirmitate liberaret. vel ſaltē ad horaꝫvnaꝫ īducias ſibi īpetraret. Et cū rn̄deretꝙ hͦ nō poſſꝫ facere niſi ſolꝰ d̓s. Dixit egerEt ego illi q̇ ſolꝰ p̄t ꝓmitto ꝙ ſi me lib̓auerit ei īꝑpetuū ẜuiā. Qd̓ ⁊ fecit. Vn̄ beatusſtephanꝰ qꝛ illi ſoli ẜuiebat ad illū ſoluꝫ tāqꝫ ad refugiū ītēdebat ¶ It̄ intēdebat ī celū tāqꝫ in priam ſuā quā ī ꝓxio intrare debebat. Sci eī more ꝑegͣnoꝝ īꝑeg̓natōe hꝰvite corꝑe q̇dē ſt̓ ꝯſtituti. ſꝫ corde ī celo tāqꝫ ī prīa cōuerſātur dicētes illd̓ apl̓i. Nrāꝯuerſatō ī cel̓ ē. Un̄ bt̄s ſtephāꝰ ī hac ꝑegͥnatōe ſolo corꝑe ꝯſtitutꝰ. cogitatōe ⁊ auiditate ī illa etnā prīa ꝯuerſabat̉. intēdebatī celū. cupiēs diſſolui ⁊ eē cuꝫ chriſto. Sicergo ex ꝯtēplatōe qͥ ītēdebat ī celuꝫ notat̉ip̄iꝰ deuoto. Exēplū ī ꝓmp. ca. xij. R ¶ G¶ Scd̓o notat̉ deuotōis fructꝰ ſiue cōſecutio cū ſubdit̉. Vidit gl̓aꝫ d̓i. O qͣꝫ d̓lctābil̓ fuit hͨ viſio. In hͦ ei ꝙ dicit glām. notatpͥmiū. In hͦ ꝙ dicit celoſ. notat locū. In hͦat ꝙ dic̄. ieſū. notat datorē p̄mij. Magnu

gͦ p̄miū qꝛ ieffabile. qꝛ videt glāꝫ d̓i n̄ md̓iUn̄yſa. lxiiij. Qd̓ ocl̓us n̄ vidit. ⁊cͣ. It̓ maius qꝛ ī amiſſibile qꝛ ī celo. vbi .ſ. nec erugonec ti. demo. ⁊ vbi fures n̄ effo. illd̓Mat. vIteꝫ maximū. qꝛ delectabile qꝛ a ieſu chriſto q̇ ē rex regū. ⁊ dn̄s do. Vidit ergo gl̓aꝫdei ꝑataꝫ ad poſſidend̓. Sed qꝛ illius locipotat oſtiū eē clauſū vidit celos aꝑtos adrecipiend̓ eū. Sꝫ qꝛ ꝑ ſe aſcend̓e n̄ poteratvidit ieſū datorē pͥmij ſtantē ad adiuuād̓eū ⁊ ſuſcipiēd̓. Vn̄ in p̄s. Ecce d̓s adiuuatme ⁊ dn̄s ſuſceptor ē aīe mee. Rogemꝰ.¶ De eodemSermo. CXC I.Apidas eoſ quiad te miſſi ſūt. Math̓. xxij. ¶ HIl ¶ His v̓bis alloqͥt̉ dn̄s aīaꝫ peccatricem ſub hierl̓m deſigtōe. in quibusduo notant̉. vicꝫ ſaluatoris nrī benigͥtas.⁊ peccatoris malignitas. Saluatoris benignitas innuit̉ ī ſuoꝝ nūcioꝝ miſſiōe. cūdicit. qͥ ad te miſſi ſūt. Sed hoīs peccatoris maligͥtas in nūcioꝝ crudeli ꝑtractatone qd̓ notat̉ cum d̓r. lapidas eos ¶ Uereſaluatoris magͣ īnuit̉ benigͥtas ī diuerſoꝝnūcioꝝ ad aīam peccatrice vt cōuertaturmiſſiōe. Qd̓ on̄dit dn̄s cū nō ſingulariterdicit. q̇ ad te miſſus eſt. ſed pluralit̓ qui adte miſſi ſt. Mittit ei nūcios int̓iores. ſuperiores. ⁊ exteriores. Int̓iores ſt̓ diuīe inſpiratiōes. Suꝑiores angeli. Sꝫ exterioresſūt p̄dicatores. Ad interiores nūcios ſpectat illud qḋ d̓r ī Apo. iij. Ecce ego ſto adhoſtiū ⁊ pulſo. ſi qͥs aperuerit mihi introibo ad illū ⁊ cenabo cū illo. Penſate frēscariſſimi qͣꝫ ſollicite nos monet de nrā ſalute ꝑ hos nūcios. Ecce inqͣt ego n̄ āgeluſvel alter nūcius. ſꝫ ego ille q̄ creaui ⁊ redemi vos. ſto nō iaceo. neqꝫ ſedeo. ſꝫ ſto. nōad anguluꝫ. ſꝫ ad hoſtiū ꝯſcīe ſiue cordis.qd̓ ꝓpͥa volūtate ſeratuꝫ ē. ⁊ pulſo vt mihiaperiat̉. Pulſo inqͣꝫ ꝑ internas inſpirationes ſic̄ dicit glo. Oho vſqꝫ q̇ obliuiſceriſme in fine. qͣꝫdiu ponā ꝯſilia mea ī a. tua.