Druckschrift 
4 (1482) In hac quarta pte summe Alexandri
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De officio miſſenis. Diſtributio em̄ om̄is termī dicit limitatōem potentie exiſtentiū in regno. Iſtud em̄ eſt pt̄atis regni imponire exiſtētibꝰ termiuū ꝙͣtum ad potentiā: vt faciāt qd̓abſolute poſſunt: ſed qd̓ a regno vel rege illis ꝑmittitur.Un̄. ij. eſdre. iiij. Rex ſuꝑ omīa p̄cellit et dn̄atur eoruꝫom̄e qd̓cunqꝫ dixit illis faciūt. ſi dixerit occide: occidūt.ſi dixerit remitte: remittūt. et om̄is plebs et virtutes eiobediūt. Ornatus legis ſapiētiā dicit. Leges em̄ regniiudicia regni decernūt. vn̄ ꝓuerb̓. viij. Per me prīcipesimperāt potētes decernūt iuſticiā. dico ordinis bonitatē determīat que eſt ꝓtectōne gubernatōne ſubditoꝝ a principe vel rege. licet aūt hec regni eſſe determinent: primū in his eſt pt̄as. Niſi em̄ eēt auctoritas poteſtatis: nec legibꝰ fierent iudicia: nec ordo regimīs vl̓ tuitionis obſeruaret̉. Primo ergo reſpicit regnū potentiāet petitio regni aduentꝰ eſt ab ip̄o potente.Petitio tercia. Fiat volunEquitur de tercia petitōne que ē. Fiat volūtas tua ſicut in celo in terra. Et primoquerit̉ de dubitabilibꝰ circa hanc ꝑtem: fiat volūtas tua. Secūdo de illis que accidunt circa hanc: ſic̄ in celo et in terra. Tercio de hisaccidūt circa hanc totā. Circa primū querūtur duo.Primū eſt vtrū volūtas ſumatur hic volūtate beneplaciti vel ſigni. Secūdo vtrū accipit̉ conſilio et preQueritur ergo.§. j.primo de ītellectu huiꝰ dictōis volūtas ꝓut ſumit̉. ſcꝫ vtrū intelligat̉ de volūtate beneplaciti vel ſigni. aūtbeneplaciti: videt̉. dicit em̄ aug. in ench̓. in tribꝰ primis petitōnibꝰ petunt̉ eterna: in quatuor vltimis tꝑaliaSed vt dicit hugo. Beneplacitū dei eternū eſt. nec pt̄eſſe quicꝗd ī illo ē. talia aūt ſunt que ſubſunt volūtati ſigno: igit̉ ⁊cͣ. que em̄ p̄cipit dn̄s ꝓhibet et ꝯſulit:em̄ fiūt qn̄ꝫ fiūt. Sil̓r que oꝑatur et ꝑmittit eternaſunt. ſed qn̄ꝫ ſunt qn̄ꝫ ſunt. Itē hugo ſignū volūtatas dicit̉ cum voluntas ſit. Et idē habetura magr̄o ī ſent̉. Sed dicit̉: fiat volūtas. petit̉ eiꝰ volūtatē fieri: et illud qd̓ eſt volūtas ſiue aliud ab eiusvolūtate: igit̉ hec petitio eſt de volūtate beneplacitiſigni. Item vt dicit hiero. et habet̉ in glo. Oramꝰ hacpetitōne. vt libertas nr̄i arbitrij ſociet̉ gr̄am ſue volūtati. ſed libertatē nr̄i arbitrij ſociari volūtati dīne gratiam. aut placꝫ deo: aut diſplicetonſtat placet. vtdicit hugo. Sicut eterne ſapiētie illiꝰ ignotū eſſetuit om̄e qd̓ futurū fuit: ſic coeterne volūtati eius diſplicere potuit om̄e qd̓ bonū fuit. Qd̓ aūt placet ei ſb̓eſtvolūtati beneplaciti eius. igit̉ ⁊cͣ. Item glo. Hic petit̉ſpūs cōſilij. quē volūtas dei inꝗrit̉ vt aSed cōſtat iſtud eſt bonū etgit̉ vt prius. Itē volūtas ſigni qn̄ꝫ eſt reſpectu bonoꝝ qn̄ꝫ reſpectumaloꝝ. vt patet de volūtate ꝑmiſſioīs. iuxta illd̓iij. Non eſt malū in ciuitate qd̓ facit deꝰ .i. ꝑmittit etp̄cipit. dn̄s em̄ p̄cepit abrahe occide̓ filiū ſuū ſiue īmolare. gen̄. xxij. ſed cōſtat occidere innocentē ē malū. vndeexo. xxij. Inſontē et iuſtū occides. ſꝫ mala fiant noneſt petēdū a deo. ſed ſolūmō bona. talia ſunt que ſubſūtvolūtati beneplaciti: igit̉ ⁊cͣ. Itē petit̉ hic fiat voluntas in nobis ſic̄ in angelis. ſꝫ in illis fit volūtas beneplaciti: ⁊cͣ. Itē ī huiꝰ expoſitōe dicit gl. volūtas deiſemꝑ ſit. ſꝫ hec ē volūtas beneplaciti. vn̄ hugo. beneplacitum eius eternū eſt. nec pt̄ eſſe quicꝗd in illo ē. ꝗcꝗd ī illo eſt: eſſe poteſt. nec cōtra ip̄m nec extra ip̄ꝫnec ſine ip̄o aliꝗd eſt: et eſt in om̄i qd̓ eſt. cōſtat et ip̄m ratum. nec caſſari pt̄ aliqn̄ qd̓ in ip̄o eſt. Om̄i a quecūqꝫvoluit fecit. in hoc ꝓbatur caſſat̉ voluntas eiꝰ. etvolūtati eius ꝗs reſiſtit: in hoc ꝓbatū eſt impedit̉.xxxvij.beneplacitū ip̄iuslem habetur agr̄o in ſentētijs. Cōtra. volūtas beplaciti qua deus vult. eſt deoeterna et idem cum ip̄o. hoc aūt fit. Si aūt diceretur volūtas beneplaciti eſt duplex. ſcꝫ qua vult et qd̓ vultid ē ip̄m volitū. prima fit: ſecūda fit. vn̄ cōueniēter poſtulat̉. Contra volitū volūtate beneplaciti poteſt aliquo modo caſſari nec impediri qn ſit. vt pꝫ ex v̓bis hug.ſupͣdictis. de qua et yſa. xlvj. Omis volūtas mea fiet. etiob. ix. Quis reſtitit ei et pacē habuit. Ro. ix. Volūtatieius ꝗs reſiſtet. Et cōſtat hec de volūtate beneplacitiintelligūtur ſicut vult hugo et magr̄ in ſenten. Exqͦ igvolūtas huiꝰ impediri vel caſſari poteſt: nulla vidieſſe ratio quare debeat poſtulari. Pret̓. ſuꝑ illd̓ ro. xij.Ut ꝓbetis que ſit voluntas dei: dicit glo. Nota voluntas dei dicit̉ ſiue ip̄a qua vult que ī deo eſt deꝰ: ſiue illd̓qd̓ vult. Hic accipit̉ voluntas qua vult: que ſemꝑ impletur. que beneplacitū dei et diſpoſitio interdū appellatur. Ex hac glo. pꝫ beneplacitū dei non dicit̉ illud qd̓deus vult ſꝫ quā vult. īmo ſunt differētie diuerſe volūtatis. Preterea. vt habet̉ a mgr̄o ſent̉. et hug. Beneplacitū dei eternum ē. volitū beneplacitū ſemꝑ eſt. Itēglo. ſuꝑ illud. Fiat volūtas tua. volūtas dei eſt p̄ceptorcuſtodia. ſꝫ preceptoꝝ cuſtodia p̄cipitur a dn̄o. Deūt̉. x.Ama dn̄m deum tuū et obſerua p̄cepta eius. Hic igr̄ ſumitur volūtas volūtate ſigni. preceptū em̄ eſt ſignumvolūtatis beneplaciti. Itē hiero. et ē alia glo. Oramvt libertas arbitrij nr̄i ſociet̉ gr̄am ſue volūtati. aſſociatio aūt noſtri liberi arbitrij gratiā diuīe volūtati cadit ſub ſigno beneplaciti qd̓ eſt impletio. ⁊cͣ. Itē videtur idem glo. dicit. Hic petit̉ ſpūs conſilij: queꝫvolūtas dei inquirit̉. vt a nobis impleat̉. Item primoſent̉. xlv. diſ. Pro p̄cepto dei atꝫ cōſilio poteſt accipi voluntas dei ibi. Fiat volūtas tua ⁊cͣ. ſꝫ p̄ceptū atꝫ cōſiliuꝫſunt ſigna volūtatis beneplaciti: ⁊cͣ. Reſpōſio. licꝫquidā vidētur determīare hac ſolūmo petitōne petit̉volūtas ꝓut dicit̉ ſignū: poteſt tn̄ dici ſine p̄iudicio. illic petitur volūtas que eſt beneplacitū dei: et que dicit̉ſignū beneplaciti. Eſt em̄ voluntas dei prima rerū oīmcauſa. Beneplacitū aūt diuīe volūtatis ſiue que eſt voluntas dei: oīm que tꝑibꝰ cōgruis ſimplici motu eiuſdeꝫfiunt: approbat vt fiant in eſſe ꝓcedāt. Un̄ hugo. beneplacitum qd̓ eternū eſt oīm que fiūt tꝑibꝰ ſuis ſimplicimotu iuſticie ſue approbat vt ad effectu ꝓcedāt et fiant.Hic ergo notant̉ duo que cōcernūt diuinū beneplacitūſcꝫ approbatōem rerū fiendaꝝ ſiue producēdaꝝ in: etip̄am factōꝫ ſiue ꝓductōꝫ. approbatio at̄ eterna ē: factioſiue ꝓducto tꝑalis et ſic intelligit̉ verbū magr̄i ī. j. ſen.xlvj. diſ. dicens. Rogādꝰ eſt dn̄s vt velit. qꝛ neceſſe ē firi ſi decreuerit. Dicēdū incongrue petit̉ vt fiatvolūtas beneplao importat ꝓductōeꝫ reꝝ faciendaꝝ in eſſe: lifiat inqͣtū didependēstꝑali. ¶2tionibꝰmit̉ eternū noīen in vita iſta inta eterna dicunt̉. ẜm qęterna dici pt̄. Un̄ etque incipit vi ſeptem diſtinctio in eternā vta triumtitionū ⁊cͣ. vt. Ad aliudō ē voluntas ⁊cͣ. dicenduꝫcitur. ſignūlaciti voas ē: et ſignū voluntativoluntas ē. ſꝫ hoc ẜm veritatis ꝓprietate: illud ẜmdam modūluēdi. dicit̉ ergo ſignū voluntatis ēvolūtas: qꝛ ē volūtas ẜmpprietatē v̓itatis. Un̄ huUolūtas dei ī ſacro elo accipit̉ illa vere eſt inip̄o et ideꝫ cum ip̄o: et coeterna ip̄i. aliqn̄ v̓o ẜm quēdādicēdi figurā voluntas eius vocat̉: que ẜm ꝓprietatem eſt voluntasnum voluntatis eius. et dicit̉ip̄m ſignum vtatis: cum volūtas ſit ſꝫ ſignum tm̄