nō tollit potentiā ꝯſecrandi. ſcd̓a v̓o tollit. ¶ Ad vltimūdd̓m. ꝙ ph̓us loquit̉ de vino ẜm eē eius potiſſinū. vel deaccto ẜm ꝙ ꝑductū eſt ad vltimū genus corruptōis. Dicendū gͦ ꝙ vno modo ſumpto conficit̉ de aceto ẜm ꝙ dicit Inno. Et ī aliquibꝰ regionibꝰ ſolū conficit̉ ex aceto:qꝛ ad illas n̄ p̄t deferri vinū manēs ī ſuo eē potiſſimo.¶ Nembrū nonūOnſequēter querit̉. vtꝝ poſſit ſanguis cōfici ex muſto dulci ⁊ agreſta de vite. Ꝙ exmuſto dulci: ptꝫ ex verbo Inno. sͣ. poſito.l ¶ Iteꝫ habet̉ de ꝯſe. di. ij. c. Cū om̄e. vbi dr̄Nā ꝙ de expreſſo botro .i. de vuaꝝ granis ppl̓s coīcatur:valde eſt oīno confuſuꝫ. ſꝫ ſi neceſſe ſit botrus in calice cōprimat̉ ⁊ aqua miſceat̉. ¶ De agreſta aūt dubitat̉. ⁊ videtur ꝙ exquo agreſta ſit de vua: ⁊ ab vno in ſpecie nonſunt diuerſa in ſpecie .ſ. illa potiſſime que differūt ꝑ maturū ⁊ immaturū. Hec aūt differentia eſt inter vinum ⁊agreſtam ⁊ hmōi: ꝙ de agreſta poſſit ſanguis ꝯfici. ¶ Itēagreſta ſe hꝫ in maiori ꝓpinquītate ad eē vinū cōpletumſiue ꝑfectum ꝙͣ acetum. ſꝫ ex aceto conficit̉ ſanguis. gͦ ⁊cͣ.Iſtud .n. ꝓpinquius eſt eē rei ꝑfecte qd̓ ē in acceſſu ad eēꝙͣ qd̓ eſt in receſſu. ¶ Rn̄ſio. ꝙ ſanguis nō poſſit conficide agreſta. agreſta .n. nō eſt vinū neqꝫ eiuſdeꝫ ſpeciei cuꝫvino formaliter loquēdo: ſicut paſta cum pane. ad eē .n.vini requirit̉ ꝙ liquor vini ſit digeſtus. vt .n. habetur abYſaac. Uinū odoriferū liquorē hꝫ penitus: quia eſt digetum. liquor aūt agreſte eſt indigeſtus. he aūt ꝓprietatesdigeſtum ⁊ indigeſtū ⁊ alie ꝙͣplures quibꝰ diſtinguituragreſta ⁊ vinum: atteſtant̉ diuerſitati ſpecieꝝ quibꝰ differunt. ¶ Ad illud gͦ qd̓ primo obijcit̉. dd̓m ꝙ ab vno inſpecie ſunt diuerſa in ſpecie. ſicut ab hoīe generante ſuntembrio ⁊ corpus humanū que ſpecie differūt. Nec ſolūmodo differunt vinū ⁊ agreſta ꝑ maturū ⁊ immaturuꝫ:inmo differūt ſpecie formaliter loquendo. cui dicere atteſtatur immaturū in agreſta: ⁊ maturū ī vino. In vinoenim maturū ⁊ immaturum nō faciūt drn̄tiaꝫ in ſpecie.¶ Ad aliud quod obijcit̉. ꝙ agreſta eſt in maiori ꝓpinꝗtate ad vinum in eſſe completo ꝙͣ acetum ⁊cͣ. Dicendumꝙ ẜm ꝙ eē completū vini dicit eſſe ẜm ſub̓am ⁊ ſpeciem:nō eſt verum. quia acetum lꝫ ſit in declinatōne vini ꝙͣtaꝫad eſſe illius optimū: eſt tn̄ vinū ꝙͣtum ad eſſe ẜm ſubam⁊ ſpēm. ¶ Quod aūt ſubiungit̉. ꝙ illad eſt ꝓpinquiꝰ eſſeꝑfecto rei qd̓ eſt in acceſſu: ꝙͣ illd̓ qd̓ eſt in receſſu. hͦ verūeſt qn̄ in equali diſtantia ſunt que ſunt ī acceſſu ⁊ receſſu. aliter eſt reꝑire inſtantiā: vt ptꝫ in ꝑuulo ⁊ in viro ꝗ ēin declinatōe aliquātula ab optimo ſtatu hoīs¶ Queſtio. xxxiij. de integritate euchariſtie reſpectu forme.Equitur de integritate huiꝰ ſacramēti ꝙͣtuꝫ ad ea q̄ ſunt exꝑte forme: que attendit̉ in verbis prolatis in ꝯſecratione ip̄ius. Circa que q̄rūt̉quatuor. Primū eſt de forma verboruꝫꝙͣtum ad ipſa verba in tranſſub̓atōne panis. Que ſit forma preſcripta ſub qua ꝯficit eccīa. Secūdū. vtꝝ ſub illaforma dn̄s ꝯfecerit. Terciū. de dubitabilibꝰ incidentibꝰcirca forma preſcriptaꝫ. Quarto. de forma verboꝝ que ēin tranſſubſtantiatione vini.Nembrū primūRimo gͦ querit̉. vtꝝ hec ſit forma verboꝝ ītranſſub̓atione panis. Accipite ⁊ comedite hoc eſt corpus meū. vel hec: hoc ē corpusmeū. Ꝙ hec: accipite ⁊ comedite ⁊cͣ. videt̉ſic. de ꝯſecͣ. di. ij. Euſebius emiſſenus. Inuiſibilis ſacerdos viſibiles creaturas in ſub̓aꝫ corꝑis ſui verbo ſuo ſecreta ptāte ꝯuertit: ita dicēs. Accipite ⁊ comedite hoc eſtcorpus meū. ⁊ ſanctificatōe repetita: accipite ⁊ bibite h̓ ēſanguis meus. Ecce videt̉ velle ꝙ in his verbis: accipite ⁊ comedite ⁊cͣ. ſit cōuerſio creaturaꝝ in corpꝰ ⁊ ſanuineꝫ xp̄i. Sꝫ illa eſt forma verboꝝ preſcripta quoꝝ ꝓlatione fit ꝯuerſio creaturaꝝ in corpus ⁊ ſanguineꝫ xp̄i.gͦ ⁊cͣ. ¶ Iteꝫ Ambro. in li. de ſacramētis. Anteꝙͣ ꝯſecratur panis ē. vbi verba xp̄i acceſſerūt: corpꝰ xp̄i ē. audi dicentē: accipite ⁊ comedite ex hoc omēs. hoc eſt .n. corpusmeū. hec Ambro. Ex his ideꝫ videt̉ qd̓ prius. ¶ Itē magiſter. iiij. ſent̉. recitando verba Amb̓. dicit. Attendite q̄ſunt verba quibꝰ fit ꝯſecratio. accipite ⁊ comedite ex hocomēs. hoc eſt .n. corpus meū. ⁊ ita videt̉ idem qd̓ prius.¶ Contra. ꝑ hoc ꝙ dicit̉ accipite ⁊ comedite: nō expͥmitur aliquid ꝑfectum vel faciendū circa illud quod eſt ꝯſecrandū vel tranſſubſtantiandū in corpus xp̄i. gͦ penes illud nō attendit̉ virtus aliqua tranſſub̓andi ⁊c̄. ¶ Iteꝫ ꝑhoc ꝙ dicit̉ accipite ⁊ comedite: on̄dit̉ ꝙ dꝫ ſumi ī vſumꝙ ſequit̉ ad cōuerſioneꝫ ſiue ꝑfectioneꝫ. ¶ Iteꝫ mgr̄. iiij.ſent̉ .viij. di. cū ꝓferunt̉ hec verba hoc eſt corpus meuꝫ: h̓eſt ſanguis meus: ꝯuerſio fit panis ⁊ vini in ſub̓am corporis ⁊ ſanguīs xp̄i. reliqua ad laudē dei dicūt̉. ⁊ ita idēqd̓ prius. ¶ Quod ꝯcedimus: dicētes ꝙ virtus data ē adn̄o his verbis. hoc eſt corpus meū. Ꝙ aūt apponunturalia a beato Ambro. ſil̓r a canone: hoc nō eſt qꝛ ſint eēntialiter de forma quibꝰ virtus tranſſub̓andi data eſt: ſedquia illis exprimit̉ ꝙ ꝓpter hoc fit conſecratio hmōi. vtqd̓ conſecrat̉ ſumat̉ ī vſum ſiue cibū a fidelibꝰ. Ipſa aūtconſecratio nō eſt finis ſimpl̓r cōſecrantis: ſꝫ potiꝰ vſusfideliū ad hoc vt vtentes capiti ⁊ mēbris fortius vniāt̉.quod inſinuare volentes ipſi forme addūt ꝙ dico: accipite ⁊ comedite. Uel pōt dici. ꝙ qn̄qꝫ dicunt̉ eē de forma ſolum quibꝰ data eſt virtus tranſſub̓andi: qn̄qꝫ ⁊ hec ⁊ illaque precipiūt vſum. ⁊ ẜm hāc drn̄tiaꝫ different̉ dicūturverba alia ⁊ alia eſſe de forma.¶ Nlembrū ſecūdūOnſequent̓ querit̉. ſi dn̄s confecit ſub illaforma ſub qua conficit eccīa. Eccīa aūt cōficit his verbis. hoc eſt .n. corpꝰ meū. Querit̉. vtꝝ dn̄s illis eiſdeꝫ v̓bis ꝯfecit. Ꝙ ſic:videt̉ ꝑ hoc. ꝙ ꝯueniēs eſt ꝙ factū autenticū exercenduꝫab eccīa ẜm aucͣteꝫ ſui originis deriuet̉ ad poſteros. gͦ cōſecratio ſiue confectio que exercet̉ ab eccīa: eadeꝫ formaverboꝝ debet fieri qua fiebat ab ipſo a quo eccīa hꝫ auctoritateꝫ conficiendi. ¶ Item ſi verbis alijs cōfeciſſꝫ dominus: nō tm̄ hec verba ſꝫ ⁊ alia haberent vim tranſſubſtantiandi. qd̓ eēt incōueniens: cū illa virtus nulliꝰ eſſetvtilitatis. ¶ Contra. Math̓. xxvj. dicit̉. Cenantibus illis accepit ih̓s panem ⁊ bn̄. ac fre. dedit diſ .ſ. ⁊ ait: accipite ⁊ comedite: hoc eſt corpus meū. prius gͦ benedixit ⁊fregit ꝙͣ ꝓtulerit hec verba: hoc eſt corpꝰ meū. gͦ priꝰ facta eſt tranſſubſtantiatio ꝙͣ verboꝝ illoꝝ ꝓlatio. dic̄ enīglo. ſuꝑ hūc tex. fregit. vt on̄deret corꝑis ſui fractōꝫ nonſine ſponte ſua fore. Nō .n. eſt veriſimile ꝙ fregerit ⁊ dederit illis panem ſimpl̓r .i. ante cōuerſionē in corpꝰ xp̄i.¶ Item Inno. Sane pōt dici ꝙ xp̄s virtute diuina cōfecit ⁊ poſtea formā expreſſit ſub qͣ poſteri bn̄dicerēt. Ipſenanqꝫ ꝑ ſe virtute ꝓpria bn̄dixit: nos aūt illa virtute quaindidit verbis. ¶ Rn̄ſio. de hͦ ē opinio multiplex. Unaeſt que dicit ꝙ xp̄s confecit hoc verbo: hoc eſt corpꝰ meū.ſꝫ verbum illud dixit bis: lꝫ nō ſcribat̉ niſi ſemel. poſtꝙͣenim bn̄dixit: tacite dixit illud verbū hoc eſt corpꝰ meū.⁊ tūc confecit. ⁊ quia tacite dixit: ideo tacuit euageliſta.ꝑ illud auteꝫ verbum ſecūdo dictuꝫ duo nos docuit .ſ. ꝗdfuit qd̓ dedit ſcꝫ corpus eius: ⁊ qualiter alius ideꝫ faceredebuit. ¶ Alia opinio eſt. ꝙ ꝑ illud verbum ſemel dictufiebant omīa tria .ſ. conſecratio: ⁊ duo predicta. nec ē aliquod incōueniens. lꝫ aliter fecerit tunc ꝙͣ nūc facit eccleſia. tūc .n. poſt prandium confecit ⁊ diſcipulis coīcauit:qd̓ non facit eccīa nūc. ⁊ addunt aliqui ꝙ euangeliſta nōobſeruat ordinem verboruꝫ ẜm ꝙ erāt ꝓlata a dn̄o. ordoauteꝫ talis fuit. accepit panem ⁊ bn̄dixit dicens: hͦ ē cor-