Druckschrift 
Historia scholastica
Einzelbild herunterladen
 

Actuū apoſtolorum.

orum interpellauit me hieroſolimis dicētes eū dignum morte. Ego aūt uihil ī eodignū morte inuenio. Ideo cū appellauerit ad auguſtū eū romā mittere decreui.Sꝫ irrationabile mihi videt̉ mittere alique vinctū. ⁊ cauſam eiꝰ non ſignificare.Ideo cōſulo te ſuꝑ hoc rex agrippa. qꝛ nōhabeo quid certū ſcribā de eo. Tūc agrippa ad paulū. Permitto tibi loqui pro teTūc paulus extēſa manu more cōtionantiū vel ad facienduꝫ ſilentiū. cepit de oībꝰreddere rationē. ſuꝑ quibꝰ accuſabat̉ a iudeis. Beatū inquit me reputo rex agrippa. qꝛ in audientia tua ſum reſponſurus.cū peritus ſis in lege moiſi. ⁊ noueris cōſuetudines iudeoꝝ. Propter qḋ obſecrovt patienter me audias. Et ꝓſecutus eſtmodū cōuerſionis ſue. ⁊ ſuꝑ quo accuſaretur a iudeis. Et poſt multos ſermonespauli. rn̄dit feſtus magna voce. Inſanispaule. multe lr̄e te faciūt inſanire. Nō inſanio inquit paulus optime feſte. ſed ſobrietatis ⁊ veritatis verba loquor. Scitenim rex agrippa in cuiꝰ p̄ſentia loquor.Nihil em̄ hoꝝ eū latere arbitror. Nec em̄quicqͣꝫ in angulo factū eſt. Credis agrippa ꝓphetis? Scio quia credis. Ad quemagrippa. In modico ſuades me fieri chriſtianū. Ad quē paulꝰ. Optō apud deumnō tantū te. ſed ⁊ omnes qui audiunt hodie fieri tales qͣlis ego ſum. exceptis vinculis meis. Nolo enim vinculatos eſſe. Qd̓ paulus miſſus eſt romam. Capitulum. CXVI.Unc ſurrexitrex ⁊ p̄ſeſ ⁊ beronice ⁊ qui aſſidebant eis. Et cū ſurrexiſſentloquebant̉ ad inuicē dicentes. Nihil dignū morte aut vinculis fecit homo iſte.Et ait agrippa ad feſtū. Dimitti poterathomo iſte. ſi non appellaſſet ad ceſarē. Etdecreuit agrippa qꝛ appellauerat mittēdūeſſe ad ceſarē. Et traditus eſt paulꝰ iuliocenturioni cohortis auguſte militum. ſcꝫ

qui miſſi fuerāt ab auguſto. ⁊ pariter miſerūt romā nūcios iudei cōtra agrippam.aduerſus quē multas habebāt querelas.qꝛ vt ſupra p̄taxauimus. cōſtituerat hiſmahelē ſummū ſacerdotem cū nō eſſet degenere aaron. Et hic ponit ioſephꝰ cathalogū ſacerdotū. qui fuerant ab inſtitutione ſacerdotij vſqꝫ ad terminū eiuſdē. ſubdiſtinctione triū tempoꝝ. Ab aaron vſqꝫad tempus dauid. ⁊ fuerūt ſinguli xxiiij.alias. xij. vnꝰ poſt aliū in ſexcētis xij. annis. ⁊ ſuccedebāt filij patribꝰ. primogenitus filius aaron ſcꝫ eleaꝫ ar ſucceſſit ei inſummū ſacerdotiū. filius eleazari ſucceſſit ei. ⁊ ita impoſterū. Nā de ithamar nōerant ſummi ſacerdotes ſed minores niſipauci circa tꝑa dauid. Nā in heli ſacerdotiū tranſlatū eſt ad filios ithamar. Abiathar quoqꝫ erat de ithamar quē depoſuitſalomon. ⁊ eius loco ſtatuit ſadoch de eleazar. Qd̓ inciderent narrat deſacerdotibus iudeoꝝ. C. CXVII.Aluid autē Volēs ampliare cultū dei. vidēsꝙ nō ſufficeret vnꝰ ſummusſacerdos ad miniſtrationē. qꝛ ſi infirmaret̉ nō erat interim qui incēſum poneret̉.qd̓ neceſſe erat ſingulis diebꝰ offerri. inſtituit. xxiiij. ſummos ſacerdotes quoꝝ ſedecī de genere eleazar. viij. d̓ genere ī thamar. Unꝰ tn̄ illoꝝ ex xxiiij. ſummus eratqui dicebat̉ princeps ſacerdotū. Ammiſtrabāt aūt ꝑ ſeptimanas q̄ iure hereditario deuolute ſunt ad poſteros eorum. Etvnuſquiſqꝫ. xxiiij. ſummoꝝ ſacerdotū cūadminiſtrabat ſecū habebat. xxiiij. minores ſacerdotes. ⁊ totidē leuitas. ⁊ totideꝫianitores. duplicato numero nathinneorū. Fuerunt aūt x. ⁊. viij. principes ſacerdotū. a temꝑe dauid. vſqꝫ ad trāſmigrationē babilonis. in quadringentis ⁊ ſexaginta annis. Atranſmigratione aūt ceſſauit ſacerdotiū. vſqꝫ ad reditu d̓ captiuitare ſub zorobabel ⁊ ieſu magno ſacerdote.