Miſtoriā

ad vltimum caput achor. Et dixit ei ioſue. Fili da gloriam deo. confitēdo quidfeceris Quo confeſſo. miſſi ſunt nūcij adtētoriū eiꝰ. qui p̄fatā pecuniā reconditā īterra retulerūt ad populū. Tollens itaqꝫioſue illū cū vniuerſadomo eiꝰ vniuerſaſuppellectili ⁊ iumētis. duxit eū in vallēꝓfundaꝫ. lapidauitqꝫ eū omnis populꝰ.⁊ cuncta que illius erant igne cōſumptaſunt. Feceruntqꝫ ſuꝑ eū aceruū lapidumqui ꝑmanet vſqꝫ in p̄ſentem diē. Uocatumqꝫ eſt nomen loci illius vallis achor.Nec putandū eſt populū neglexiſſe mandatū dn̄i quo p̄ceꝑat eū comburendumNam in ſacra ſcriptura ignis ꝓ vehemeti pena accipi ſolet. vt ibi. de fornace ferrea. Putant tn̄ hebrei dn̄m p̄cepiſſe lapidari ip̄m. ⁊ alia q̄ lapidibꝰ obrui poſſentcetera q̄ lapides nō ſentirent ignē cremāda. Tradit tn̄ auguſtinꝰ. ioſue feciſſe hoc.quadā cōſideratione. Aut enim penituitachor. ⁊ is dignus nō erat igne gehennali. ⁊ ſic illū noluir vrere. qui dignus ignenō erat. Uel ſi nō penituit. ⁊ dignus eratigne eterno. reſeruauit dn̄o penam ignisPuniuitqꝫ eū alio genere pene. ne videderetur bis punitus in idipſum.¶ De incendio haij. C. VII.Oſtea ſurrexitioſue. et omnis populꝰ cū eovt aſcenderet in hay ⁊ p̄miſittriginta milia viroꝝ interbethel ⁊ hay adoccidentē. Qui dimiſſis in locū inſidiorū. v. milibꝰ redierūt ad exercitu qui eratad aquilonē. Rex aūt hay feſtinauit mane egredi cū omni populo ſuo ignoransꝙ poſt tergū laterēt inſidie. Ioſue ꝟo fugiēs cū lōgius ꝓtraxiſſet eos ab vrbe. eleuauit clipeuꝫ quēgerebat. Quo viſo. ſurrexerūt quierant in inſidijs ⁊intrantes vrbemſuccenderunt eā.

Quibus egreſſis poſt hoſtes. ⁊ ioſue faciente impetu in eos. ex vtraqꝫ ꝑte cedebātur aduerſarij. ⁊ interfecerūt omnes a viro vſqꝫ ad mulierem duodecim milia hominū. predam vero ſibi diuiſerūt ſuſpendentes regem hay in patibulo vſqꝫ ad veſperam. ⁊ tūc deponentes eum ꝓiecerunteūin introitu ciuitatis. cōgeſto ſuꝑ eumaceruo lapidū. ſuccendenteſqꝫ vrbem fecerunt eam tumulū ſempiternū. Hic preoccupat hiſtoria de altari illo qḋ factumeſt inter gariꝫim ⁊ hebal. ſuꝑ quē ſcripſitioſue deutronomiū: ⁊ de benedictionibꝰ⁊ maledictionibus factis ſuꝑ montes illos de quibus loco ſuo dicemus.¶ De dolo gabaonitarum ⁊ mulcta.Capitulum. VIII.Abaonite veroaudientes que fecerat ioſue duabus vrbibus. ⁊ ꝙ ex mandato dn̄i nulliparceret habitantium in terra promiſſionis. nec amicitias cum eis faceret. callidecogitauerunt inire fedus cum iſrahel. miſeruntqꝫ nuncios quaſi de longinquo venientes. qui in argumentū longi itinerisvtres ferebant ⁊ ſotulares veteres. ⁊ pitatijs cōſutos. paneſqꝫ in ſiſtarcijs eorumduri erant ⁊ muſcidi. ⁊ in fruſta cōminuti. qui cum veniſſent in galgalis dixeruntad iſrahel. De terra longinqua venimusque eſt extra terram que ſorte vobis debetur. ſerui veſtri ſumus inite nobiſcum fedus. Credideruntqꝫ eis filij iſrahel. ⁊ osdomini nō interrogauerunt. Initoqꝫ cūeis federe iurauerunt eis ioſue ⁊ eleazar⁊ omnes principes multitudinis. Poſttriduū vero cognouit iſrahel ſe circūuentū eſſe a gabaonitis. mouēteſqꝫ caſtra venerūt vt euerterēt ciuitates eoꝝ. egreſſiqꝫſūt gabaonite obuiā eis ⁊ ait ioſue. Quare impoſuiſtis nobis? Qui dixerūt. Timuimus valde. ⁊ de cōſilio ꝓuidimꝰ animabꝰ noſtris. facite qḋ bonū vobis ⁊ rectū videt̉. Tūc acclamauit populus non

Ex eo ꝙ clipeos habebant. conici pōt ꝙequos habebāt. Clipeos enim ferre pedites vix poſſent.