CCAlitum mundū pauꝑcula mendicarem. tn̄ te teſtē inuoco ꝙ ꝯtra tuaꝫvolūtatem vno crimine ip̄m non redimerem nec ad vitā mortalemiteꝝ reuocarē. Ip̄m āt ⁊ me tue gr̄e recōmendo Veꝝ ne fructū centeſimū ꝑderet qͥ ꝑfectionē euāgelicā ſeruātibꝰ dat̉ qͥ de ſiniſtra miſerie ad dextrā gl̓e trāſferūtur: religioſū hitū ind̓uit veſtes .ſ. griſeas.humiles ⁊ abiectas: continētiā poſt mortē viri ſui ꝑpetuā ſeruansobedīam ꝑfectam cuſtodiens. ⁊ volūtariam pauꝑtatem amplectēſAendicando qͦꝫ hoſtiatim ire voluit. ſed mgr̄ Conrad̓ꝰ non ꝑmiſit.Fuit āt eius hitus tam deſpectus vt deferret palliū griſeū pāno alterius coloris ꝓlongatū. Manicas etiā tunice ruptas alterius coloris ꝑāno habuitemēbatas. Or̄ vero ſuus rex vngarie audiēs filiaꝫſuā ad tantam inopiā deueniſſe cōmitē quendā ad eam miſit: vt ipſam ad pr̄na liminā reducere ꝓcuraret. Qui vidēs eā tali hītu decōratam. cernēſqꝫ eam ſedentē humiliter ⁊ filantē p̄ ꝯfuſione ⁊ admiratione exclamans ait. Nunꝙͣ filia regis tam vili hītu induta fuit.nec lanā filare aliqn̄ viſa fuit. Cū vero ꝓ ſua reductione vehementiſſime inſtitiſſet nullalenus adqͥeuit: malens cū pauꝑibus in pauꝑtate degere ꝙͣ cū d̓itibus diuitijs multiplicibꝰ abundare. Vt veroeius animꝰ totus in deū tranſiret: ⁊ intenta eius deuotio nullū īpedimentū hr̄et: rogauit dn̄m vt oīm tꝑaliū ſibi ꝯtemptū infunderet⁊ ſuoꝝ filioꝝ dilectionē a cordeſuo euelleret: ⁊ ꝯtra oēs ꝯtūelias cōtemptū ⁊ ꝯſtantiā largiret̉. Fuſa vero orōe audiuit dn̄m ſibi dicētēExaudita eſt orō tua. Que dixit ancillis. Exaudiuit dn̄s vocē meā. qꝛ⁊ oīa tꝑalia vt ſtercora reputo. ⁊ de filijs meis nō plus ꝙͣ de alijsꝓximis curo ⁊ mei contēptū ⁊ opprobriū ꝑuipēdo. Nihilqꝫ iam aliuo diligere videor niſi deū. Agr̄ qͦꝫ Conradus ſepe ſibi moleſta ⁊ cōtraria imponebat. ⁊ qͣs amplius diligere videbat̉ ab eius ꝯſortioſeꝑabat. adeo vt duas ancillas fideles ⁊ p̄electas q̄ a iuuētute ſuaſecū fuerant enutrite ab ea remoueret multis effuſis lacrimis hinc⁊ inde. Hoc āt faciebat vir ſanctus vt eius volūtatem frangeret ⁊vt ipſa ſuū effectū totaliter ad deū dirigeret ⁊ ne aliqͣ ex ancillis p̄ſtinam gloriam ad eius memoriam reuocaret. In his autem omībus inueniebatur ⁊ velox ad obedientiam ⁊ conſtans ad patientiam. vt ꝑ patientiā aīam ſuā poſſideret. ⁊ per obedientiam qͦꝫ victrixdecoraretur. dicebat quoqꝫ ſi ꝓpter deū tantū timeo hominē mortalem: qͣntum timere debeo iudicem celeſtem. Ideoqꝫ magiſtro Cōrado pauperi ⁊ mendico ⁊ non alicui diuiti epiſcopo obedientiam facere volui vt oēm occaſionem tꝑalis conſolationis a me penitus abdicatem. Quadam vicedum clauſtrum quarundam ſanctimonaliū ab eis obnixe rogata intraſſet non hīta licentia a ſuo magiſtra