iij.llIVICFo. Cx iij.

quāto aliqͥd eſt magis cōpoſitū. nō dico cōpoſitione materiali ſed ꝑ receptonē pluriū participationū. tanto eſt nobilius qꝛ in tanto in pluribus deo ſimilatur ¶ Et huiuſmodi aſſimilatio eſſe nō poteſt niſi per aliqua a deo recepta Unde ⁊ anima q̄ ſuper naturalē naturā habꝫ habitꝰd.ꝑficientes eaꝫ nobilior eſt ¶ Ad quartū dd̓m ꝙ verbuꝫMaximi intelligendū eſt de accidentibus ſeparabilibꝰ ⁊nō pertinentibꝰ ad naturā. qꝛ ſi huiuſmodi accidentia haberent. eſſent mutabiles et non immateriales et ꝑ ſe ſtantes eſſencie Unde ſubiūgit. ſi em̄ hoc eſſet. nō vtiqꝫ maneret in ſe ipſa horū eſſencia. et cōcludit. habitudines earū et ꝟtutes ſūt eſſenciales propter immaterialitatem. ⁊appellat eſſenciale id qd̓ nunquaꝫ eſſenciam derelinquit.4 ¶ Ad quintū dd̓m ꝙ vnio in xp̄o nō terminatur ad oꝑationē ſed ad eſſe. ⁊ ideo anime inquātū eſt verbo vnita nōcōpetit vel videre verbū vel aliqua oꝑatio ſed ſoluꝫ hoceſſe ſcꝫ in ypoſtaſi verbi immediate loquendo. cōueniūtaūt ei oꝑationes ratione ſuarū potentiarū et ſue natureqͣꝫuis aut tota anima perfectior ſit qͣꝫ intellectus agensnon tn̄ quelibet alia anime potētia nobilior eſt intellectuagēte Unde non oportet ꝙ ſi intellectus agens non indiget habitu ꝙ intellectus poſſibilis non indigeat. Q em̄intellectus agens habitu nō indiget ad ſuā oꝑatione. exhoc contingit ꝙ intellectꝰ agens ab intelligibilibꝰ nihilrecipit. ſed magis formam ſua eis tribuit faciendo ea intelligibilia actu. Intellectus aūt poſſibilis ecōuerſo ſē hꝫd 6. ¶ Ad vi. dd̓m ꝙ potēcie naturales ſunt determinate advnū et ideo ꝑ ſeipſas poſſunt in ſua obiecta. nec indigētaliquo ſuperaddito ad agendū. Potencie autē rationales ad multa ſe habent et hoc ad eorum nobilitatem ſpectat. et ideo nō eſt ſimile.Ercio queritur. vtꝝChriſtus ſcientiam aliam habuit de rebus qͣꝫ.j.illam qua ꝯgnouit res in verbo ¶ Et videtur ꝙ non. qꝛvt dicit̉ prima choꝝ. xiij Cum venerit qd̓ ꝑfectū eſt euacuabitur ⁊c̄. ſciētia aūt qua nūc res in ſeipſis cognoſcimꝰex parte eſt. vt ibidē dicitur. ergo adueniēte ꝑfecta ſciētiaglorie euacuabit̉. ſicut ⁊ ibi videtur expreſſe velleapl̓s. ſꝫin criſto fuit cognitō glorie ab initio ſue creatiōis qua ſcꝫcognouit res in verbo. ergo nō habet aliam ſciētiā de reotꝰ bus ¶ Sed diceres ꝙ ſciētia euacuabit̉ adueniēte glorianō quantū ad eſſentiā ſed quantū ad modū qͦ nūc intellectus inquirēdo ⁊ ꝯuertēdo ſe ad fantaſmata ſpeculatur.¶ Sed cōtra. modus ille eſt de eſſentia ſciētie. ablato em̄eſſentiali nō pōt rei ſubſtātia manere. ergo nō pōt ſcientiaremanere ẜm ſuā ſubſtātiā mō iſto ceſſante ¶ Pre. ẜmph̓m ſcd̓o ethi. Oēs habitꝰ ex actibus acqͥſiti reddūt ſimiles actus actibꝰ illis ex quibꝰ acquiſiti ſunt. ſed ſciētiaqua nūc habemꝰ acqͥſita ē ex talibꝰ ꝯſideratōibꝰ quibꝰ adfantaſmata ꝯuertimur ⁊ ꝓcedimus cōferēdo. ergo nō p̄ttalis ſcientia niſi actus tales reddere. Fruſtra ergo maneret̉ ſcīa tali mō ſcīe ceſſante ¶ Pre. Impoſſibile ē duasformas eiuſdē ſpeciei in vno ⁊ eodē ſubiecto eſſe. ſed anima xp̄i vidēs res in verbo habet ſimilitudines rerū qͣsvidit cū nihil videat̉ niſi ꝑ ſuā ſimilitudinē. ergo nō ē poſſibile ꝙ earūdē reꝝ habeat alias ſimilitudines. ⁊ ita nō p̄teē alia ſcīa in xp̄o niſi illa qua cognouit res in ꝟbo ¶ Pre.Sciētia ponit̉ in anima xp̄i ꝓpter eius ꝑfectōnē. ſꝫ animaxp̄i exquo vidit res in verbo ⁊ verbū ip̄m. nō ē ꝑfectiorſiue minꝰ ꝑfecta. ſiue habeat aliā ſciētiā ſiue nō. ergo nō ē

in eo ponere aliā ſciētiam Probatō medie ē ꝑ Auguſtinūqui dicit in quarto ꝯfeſſionū. Infelix homo qͥ ſcit omniailla ſcꝫ creaturās. te aūt neſcit. beatus autē qui ſcit te. etiāſi illa neſciat. qui aūt te ⁊ illa nouit nō ꝓpter illa beatior ſꝫpropter te ſolū beatus¶ Sed cōtra. Criſtus fuit angelis perfectior vt probatapl̓s hebre .i. ſed angeli preter cognitionē rerū qua habētin verbo. habent etiam rerū cognitonē in propria naturavt patet per Auguſti. ſuper gen. ad lit. ergo multo fortiꝰanima chriſti preter ſcientiā rerū quā habet in verbo ſcitres in ꝓpria natura. ¶ Prete. Nulla naturaliū ꝑfectionūxp̄o debuit deeſſe. ſed naturalis ꝑfectō anime humane ēvt cognoſcat res in ſuo genere. ergo talē ſciētiā de rebuschriſtus habuit¶ Reſpōſio dd̓m ꝙ ſicut dictū eſt perfectō ſupernaturāªliter ꝯueniēs chriſto nō excludit naturalē eius ꝑfectionēſicut vita increata nō excludit animam viuificantē. Cognito autē qua anima chriſti ꝯgnouit verbum ⁊ res inverbo eſt ſupernaturalis vt dictū eſt. vnde per hoc nō excluditur quin anima xp̄i habeat omnem perfectōnem naturalem. Cuiuſlibet autē exiſtētis in potentia perfectōnaturalis eſt vt in actum reducatur. intellectus autempoſſibilis naturaliter eſt in potēcia ad intelligibilia. vndeanteqͣꝫ in actū reducatur eſt imperfectus. ꝑficitur aūt cuꝫin actum reducitur vt rerū noticiam habeat Et ideo quidam ph̓i attendētes naturalē ꝑfectionem hominis dixerūt vltimā felicitatē hominis in hoc ꝯſiſtere ꝙ in animahominis deſcribatur ordo totius vniuerſi. Habuit igit̉chriſtus hanc ꝑfectōnem vt preter ſciētiam diuinitus infuſam res in propria natura ꝯgnoſceret multo fortius qͣꝫhomo in ſtatu innocentie vel qͣꝫ angeli ẜm cognitōnemnaturalem.¶ Ad primū igitur dd̓m. ꝙ circa ſciētiam duplex eſt opi ꝓnio. Una ꝙ ſciētia hic acquiſita remanet quātū ad eſſentiam habitꝰ ſed tollatur modus quo ſciētia hic vtimur etet ẜm hanc procedit ratō illa que tacta eſt in obijciendotamē oportet addere ꝙ cum xp̄s eſſet ꝯprehenſor ⁊ viator habuit vtrunqꝫ modū ꝯſiderādi. vnum quo angelisconformatur vt ſine diſcurſu ꝯſideraret Alium per ꝯuerſionem ad fantaſmata quod quidem xp̄o propriū eſt. vtſcꝫ vtrūqꝫ modum habeat. cui ꝯpetit eſſe cōprehenſoremvt viatorē ſimul ¶ Alia em̄ opinio eſt ꝙ ſecundū eſſentiāhabitus ſciētia hic acquiſita euacuatur Et ẜm hanc. qͣꝫuis nō credam eſſe eam veram. poteſt reſponderi. ꝙ anima chriſti nō habet ſciētiam a ſenſibus acquiſitam ſed infuſam qualem angeli habēt per ſpeciēs concreatas. ⁊ talem ſciētiam conſtat etiam in angelis remanere cū viſione glorie ¶ Ad ſecundū dicēdū ꝙ modus ille ꝯgnoſcēdi Anō eſt ſcientie eſſentialis ex parte ſui ſed ex parte ſubiecticui ſcd̓m ſtatū vie talis modus intelligēdi ꝯpetit. Hocaūt ꝑ ſe ſolū eſſentiale eſt ſciētie ſcd̓m ſeipſam. vt ꝑ eā ſcibilia ꝯgnoſcant̉. ⁊ iō qn̄ variat̉ ſtatus ſubiecti variat̉ modus cognoſcēdi nō tn̄habitus ſcīe. ¶ Ad terciū dd̓m ꝙvnꝰ actus p̄t dici alteri ſil̓is dupl̓r Unoº quātū ad ſpeciē actus quā trahit a materia circa quā eſt. ⁊ ſic habitusacquiſitus ſꝑ reddit actū ſimilē illi actui a quo generatꝰeſt. ſicut fortia faciēdo efficitur aliquis fortis ⁊ fortis effectꝰ fortes actꝰ facit. Alio mō quātū ad modū qͥ ſequit̉diſpoſitonē ſubiecti. ⁊ ſic nō oportet actꝰ p̄dictos eē ſimiles. cōſtat em̄ ꝙ actꝰ ex qͥbꝰ fortitudo politica adqͥrit̉ ſtꝭactus cū triſticia ⁊ ſine delectatōe effecti Actꝰ āt qͥ ſequūt̉habitū effectū faciliores ſunt ⁊ cum delectatiōe. vel ſaltē

Ad 6.

Ad 5

Ad 4

Sol̓o

o

2

Ad 3.

Ad2

Ad. j.Opinio pͥªet. b. tho.

Opi. 2ª

Ręº

Cōtro