Queicio PMaFo. XIVI.

on̄dit dicēs. ex ip̄a .ſ. dei ſapiētia ītellectuales angelicarūmētiū virtutes ſimplices ⁊ bonos hn̄t intellectus non adiuiſibilibus aūt ſenſibilibꝰ aut ſermonibꝰ diffuſis ꝯgregantes diuinam cognitionē. ſed vniformiter intelligibilia diuinorū intelligūt. poſtea ſubiungit de animabꝰ propter diuinam ſapiētiam ⁊ anime rōnales habēt diffuſiuequidē ⁊ circulo circa exiſtētium veritatem circūeūtes diuiſibili varietate deficiētes ab vnitiuis mētibus ⁊ ꝑ cōuolutōem multorū ad vnū ſunt digne habite intellectibꝰequalibꝰ angelicis inquantū aīabꝰ eſt ꝓpriū ⁊ poſſibile. qd̓ideo dicit quia illud qd̓ eſt ſuꝑioris nature non pōt eē ininferiori natura ꝑfecte ſed ꝑ quandam tenuem participacionem ſicut in natura ſenſitiua non eſt ratio ſed aliquaparticipatio rationis inquātū bruta habent quandā prudentiam naturalē. vt patꝫ in principio methaphi. Id ātqd̓ participatur nō habetur vt poſſeſſio .i. ſicut aliqd̓ ꝑfecte ſubiacens. potētie habētis illud ſicut dicitur in pͥmometh̓. ꝙ cognitio dei diuina eſt ⁊ non humana poſſeſſioUnde ad illud qd̓ hoc modo habetur non deputatur aliqua potētia. ſicut bruta non dicunt̉ habere rōneꝫ aliquamqͣꝫuis prudentie aliquid participent. ſed hoc ineſt eis ẜmquādā eſtimationē naturalem Et ſimiliter etiam nec inhomine eſt vna potentia ſpecialis per quam ſimpliciteret abſolute ⁊ abſqꝫ diſcurſu cognitionē veritatis obtineat. ſed talis acceptio veritatis ineſt ſibi per quēdā habitum naturalem qui dicitur intellectus principiorum Nōeſt ergo in homine aliqua potētia a ratōne ſeparata queintellectus dicatur ſed ipſa ratō intellectus dicitur eo ꝙipſa participat aliquid de ītellectuali ſimplicitate ex quoeſt pͥncipium ⁊ terminꝰ in eius propria operatiōe Undeet in libro de ſpiritu ⁊ anima. proprius actus intellectusratōni attribuitur Id autē quod eſt ratōnis propriū ponitur vt ratōnis actus. vbi dicitur ꝙ ratō eſt animi aſpectus quo per ſeipſum verū intuetur. ratōcinatō autem ēratōnis inquiſito Dato etiam ꝙ potentia aliqua nobisproprie ⁊ perfecte ꝯpeteret ad ſimplicem acceptōnem etabſolutam ꝯgnitōnem veritatis que eſt in nobis non tamen eſſet alia potentia a ratōne. quod ſic patet. quia ẜmAuicennam in ſexto de naturalibus. diuerſi actus indicant potentiarū differentiam ⁊ tunc tantum qn̄ non pn̄tin idem principium referri ſicut in corꝑalibus non reducitur in idem principium recipere ⁊ retinere ſed hoc in humidum. hoc aūt in ſiccum. ⁊ ideo imaginatō que retinetformas corꝑales in organo corporali eſt alia potētia a ſenſu qui recipit predictas formas ꝑ organum corꝑale Actautem ratōnis qui eſt diſcurrere ⁊ intellectus qui eſt ſimpliciter apprehendere veritatem ꝯparantur ad inuicemvt generatō ad eē ⁊ motus ad quietem. In idem autemprincipium reducitur quieſcere ⁊ moueri in omnibus inqͥbus vtrūqꝫ inuenitur. quia per quam naturam aliquidquieſcit in loco per eandem mouetur ad locum. ſed ſic ſehabēt quies ⁊ motus vt perfectum et imꝑfectum. vndeet potentia diſcurrens ⁊ veritatem accipiens. non eruntdiuerſe ſed vna. que inquantū eſt perfecta veritatem abſolute cognoſcit. inquantum vero eſt imꝑfecta. diſcurſuindiget. Unde rato ꝓprie accepta nullo mō p̄t eē alia potētia ab ītellectu in nob̓ ſꝫ interdū ip̄a vis cogitatiua q. ēpon̄a aīe ſenſitiue rō d̓r qꝛ ꝯfert īter formas īdiuidualesſicut rō ꝓprie dicta inter formas vl̓es vt d̓t cōmē. in. iij. deaīa. ⁊ hec hꝫ organū determinatū. ſcꝫ mediā cellulā cerebri. ⁊ hec rō abſqꝫ dubio alia pon̄a ē ab ītellectu. ſꝫ de hacad pn̄s nō intendimus

¶ Ad pͥmū dd̓m ꝙ liber de ſpiritu ⁊ aīa nō ē autēticꝰ neccredit̉ eē Augu. ſuſtinēdo tn̄ eū p̄t dici ꝙ auctor eiꝰ nō intendit ꝑ iſta diſtinguere potētias aīe ſꝫ oſtendere diuerſos gradus qͥbus aīa in cognoſcēdo ꝓficit vt per ſenſuscognoſcat formas in materia. ꝑ imaginatōes formas accidētales tn̄ ſine materia. ſed cū materie ꝯditōnibꝰ. per ratōnem ip̄am formam eſſencialē rerū materialiū ſine īdiuiduali materia ex qua vlterius ꝯſurgit ad habēdū ꝯgnitōnem aliqualem de ſpiritibus creatis ⁊ ſic d̓r habere intellectū qꝛ huiuſmodi ſpirituales ſubſtātias penitus ſinemateria exiſtētes ꝑ prius cognoſcat ⁊ ex hoc vlterius ꝑtingit in aliquā cognitōnē ip̄ius dei. ⁊ ſic d̓r ītelligētiā habere q̄ ꝓprie intellectꝰ actū nominat eo ꝙ deū cognoſcereꝓpriū dei eſt cuius intellectus eſt ſua intelligētia id ē ſuūintelligere ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ ſicut dicit Boetiꝰ in. v. de cōſola. ſuꝑior vis āplectitur inferiorē. inferior vero ad ſuperiore nulloº ꝯſurgit. vnde natura ſuperior plene p̄t ī idqd̓ ē inferioris nature. nō aūt plene in id qd̓ ē ſuꝑioris etio natura aīe rōnalis hꝫ potētias ad ea q̄ ſunt ſenſitiue vl̓vegetatiue nature nō aūt ad ea q̄ ſunt intelligibilis nature q̄ ſupra ip̄m exiſtit ¶ Ad. iij. dd̓m ꝙ ſenſus cōis cuꝫomnia ſenſibilia ꝑcipit ẜm ph̓m. oportet ꝙ in ea ferat̉ ẜmvnā cōem rōnē alias nō haberet vnū ꝑ ſe obiectū. ⁊ hanccōem obiecti rōnē nullus ſenſuū ꝓpriorū ꝑtingere p̄t ſꝫ inſimplicē acceptionē rō ꝑtingit ſicut ad ſuū terminum vtqn̄ diſcurſus rōnis in ſciētia ꝯcludit̉. vn̄ nō oꝫ ꝙ in nobisſit alia pon̄a rō ab intellectu ſic̄ ſenſus cōis aꝓprio ¶ Adiiij. dd̓m ꝙ nō ē ꝓprie iudicare rōnis ꝑ qd̓ ab ītellectu diſtingui poſſit qꝛ etiā intellectꝰ iudicat hͦ eſſe verū illd̓ falſum Sꝫ pro tāto iudiciū rōni attribuit̉ ⁊ ꝯprehēſio ītelligētie qꝛ iudiciū in nobis vt coīter fit ꝑ reſolutōem in pͥncipia. ſimplex aūt apprehēſio ꝑ ītellectū ¶ Ad. v. dd̓m qd̓ē oībus mōis ſimplex totaliter ꝯpoſitōe caret. ſꝫ ſimplicia in ꝯpoſitis ſaluantur. et inde ē ꝙ in ſimplici non inuenitur id qd̓ eſt compoſiti inquantū ē ꝯpoſitū. ſicut corpꝰſimplex non habet ſaporem qui ſequitur mixtōnem ſꝫ corpora mixta habent ea. que ſunt ſimpliciū corpoꝝ licet mōimperfectori ſicut calidum ⁊ frigidum graue ⁊ leue inuenitur in corꝑibꝰ mixtis ⁊ iō in ītellectu diuino qͥ ē ſimplexoīno nulla ꝯpoſitō īuenit̉ ſꝫ rō nr̄a qͣꝫuis ſit ꝯpoſita ex hͦꝙ in ip̄a aliqͥd de natura ſimplicis īuenit̉ ſicut exēplar inſua imiagine p̄t in aliquē actu ſimplicē: et in aliquē actumꝯpoſitū. ꝓut cōponit p̄dicatū ſubiecto. vel ꝓut ꝯponitprincipia in ordine ad ꝯcluſionē. vn̄ eadē pona in nobiseſt q̄ ꝯgnoſcit ſimplices reꝝ qͥdditates. ⁊ q̄ format ꝓpoſitōes ⁊ qͥ rōcinat̉. qͣrū vnū ꝓpriū ē rōnis inquātū ē ro. aliaduo pn̄t eē ītellectꝰ. vn̄ ſcd̓m īuenit̉ ī angelis cū ꝑ pluresſpēs cognoſcāt. ſꝫ ī deo ē ſolū pͥmū qͥ cognoſcēdo eſſentiāſuā oīa ītelligit ſimplicia ⁊ ꝯplexa ¶ Ad vi. dd̓m ꝙ aīa qͦdāmō cognoſcit ſe ꝑ ſeip̄aꝫ ẜm ꝙ noſſe ſe ē noticiā ſui apd̓ſe tenere. ⁊ qͦdāmō ſe ꝯgnoſcit ꝑ ſpēm intelligibilē proutcognoſcere ꝯgnitōem ⁊ diſcretōneꝫ ſui īportat. et ſic deeodē. p. et Augꝰ loquunt̉. vn̄ nō ſequit̉ rō ¶ Ad vij. dd̓mꝙ talis drn̄a obiectoꝝ nō p̄t potētias diuerſificare. eo ꝙē ꝑ accn̄tales drn̄as vt in obiciēdo ꝓbatū ē Iō āt rōnisobiectū ponit̉ natura corꝑea qꝛ ꝓpriū obiectū hūane cognitōis ē vt a ſenſu ⁊ fantaſmate ortū habeat. vn̄ circa naturā reꝝ ſēſibiliū pͥº figit̉ ītuitꝰ nr̄i ītellectꝰ qͥ rō d̓r ꝓprieinqͣꝫtū rō ē hūano generi ꝓpria exhīc aūt vlteriꝰ aſſurgitad cognoſcedū ſpiritū creatū qd̓ magis cōpetit ei ẜm ꝙꝑticipat aliqͥd de natura ſuꝑiori qͣꝫ ẜm id qd̓ ē propriū ſibi. et perfecte conueniēs ¶ Ad octauū. dd̓m ꝙ Boetius

Ad. i.

Ad 4

Ad .

Ad 3.

x

Fd 7

Ad 5.

Ao 6.

M 8