Druckschrift 
Consolatio theologiae
Einzelbild herunterladen
 

ſanctiſſimum patrem gregorium. Eit inquit vt contumelijs gratia.magis ꝙͣ ira debeatur. quarum interuentu de iudice pena grauiordeclinari poſſe confiditur. Vis ſcire ꝙ ſint bonitatis augmentum.Audi eundem itidem licet non ibidem. Boni inquit per contume-lias meliores exiſtunt. Deniqꝫ vis ſcire ꝙ ſint etiam ornamentumEcce contumelie et obprobria hm̄ōi ſunt ſecundum johannem osaureum. quibus iniuſte paſſis ſi non indigemus in remiſſioneꝫ pecatorum ꝓpter ipſa coronabimur clarioribus coronis. quippe cōtumelia eſt ſicut precioſus lapis in corona hominis. qui huiꝰ eſt nature et virtutis. ꝙ facit in deo ſolide manere vbi homini eſt opti-mē. Audi de hoc gregorium egregie loquentem. Auſtus inquit miranda agit et obprobria recipit. vt qui exire foras ꝑ laudes potuit repulſus contumelijs ad ſemetipſum redijt. et eo ſe robuſtiꝰ in-tus in deo ſolidat. quo foris non inuenit vbi requieſcat.VI. CORSIOERATIO☞ Exta puella ſic ait. O kariſſime Cur triſtis es ob contumelias.ꝓpter confuſionem forſan inquies et glorie mee diminutioneꝫNon recte certe iudicas contumelijs ad augmentum glorie cōfe-rentibus. ſed patienter ſufferentibus. Nonne eniꝫ id ad glorie cōfert augmentum. quod confert ad nomen glorioſum. Puta ad no-men ſapientis vel ad nomen ph̓i. nomen quidem apud veteres ad-modum precioſum. Vnde et boetiana conſolatrix per contrariumnarrat quomodo quidam contumelias impatienter ferendo huicnomini notabiliter derogabat. dicente eo contumelias inferentiIntelligis me eſſe philoſophum. cui ille nimium mordaciter. Intellexeram inquit ſi tacuiſſes. cuius rei ſeries per neptem meam ſupe-rius perfectius recitatur.VII. CONEIDERATIO.Eptima puella ſic ait. Hic queſo mihi. Eſt ne de illo triſtandūquod apud ſapientiſſimos hominuꝫ conſtat fuiſſe materiā gaudiorum. Nequaꝙͣ inquies. ſi tamen et tu fueris de numero ſapien-tum. Sꝫ quid profecto cui ſapientiaꝫ eſſe patris appropriatur. illiꝰapoſtoli tanꝙͣ ab eo ad ardua operandam. in mundum vniuerſummiſſi. viri fuerunt ſapientiſſimi. Quippe de eiſdem cantamus. Sapientiam ſanctorum narrant populi et laudem eorum nunciat eccle-ſia. Quid ni ſapientiſſimos dixerim qui tot. terrarum climata peragrarunt. regeſqꝫ et regna conuerterunt. et magiſtro ſuo et domīochriſto ſubiecerunt. Sed quid de iſtis. Nonne eis dignum eſſe contumelias pati materia fuit gaudij. Certe ſic. Audi quid de hoc lu-cas referat de illis loquens. Ibant inquit gaudentes a conſpectuconcilij. qm̄ digni habiti ſunt pro nomine iheſu contumeliam pa-ti. Digni inquit et quare. Vere prorſus magna dignitas ipſos premultis ad hoc electos eſſe. vt mundi ſapientiam tranſcendētes fa-cti ſtulti ꝓpter xp̄ꝫ toti mūdo illuderent quibꝰ dignꝰ n̄ erat mūdꝰ