Druckschrift 
Consolatio theologiae
Einzelbild herunterladen
 

niſi eque ꝓpter ipſum. ſcꝫ ob ipſius voluntatem ſolam. nō noſtrampoluptatem. quod etiā in or̄one quotidie poſtulamꝰ. cum dicimusFiat voluntas tua. ſicut in celo et in terra. ſic aūt affici et deificarieſt. Nam quō aque ſtilla multo vino mixta dum vini ſaporem īduitet colorem a ſe tota deficere videtur. et quo ferrum ignitum et candens ꝓpria forma exutū. igni ſimillimū efficitur. et quō luce ſolisꝑfuſus aer in eandē luminis claritate tranſformatur. Adeo vt nōtam illuminatꝰ ꝙͣ ipſum lumē eſſe videat̉ ſic omnē tunc in ſanctishumanam affectionē quodam inefabili modo neceſſe erit a ſemet-ip̄a liqueſcere. atqꝫ in dei penitus trāſfundi voluntatē. alioqn̄ quōdeus oīa in om̄ibus erit. ſi ī hoīe de hoīe quicꝙͣ ſuꝑerit. Hec pr̄ ille Capitulum nonum ꝯtinens conſolationes religioſaꝝ ꝑſonarumſuꝑ ꝓprie volūtatiſ amiſſa libertate et obediētie iugo et neceſſitateOno poſt p̄miſſa acceſſit ad dn̄am conſolatricē etiam aliaꝑſona triſtis grauata ꝓprie voluntatiſ amiſſa libertate etIobediētie iugo et neceſſitate. Cui dn̄a illa tres de ſuis puellis pro conſolatione ſibi impendenda aſſignauit.AI I. COHSIDERATIO.Irima puella ſic ait. Tu qui religionē es ꝓfeſſꝰ. querela tua inſinuat ꝙ nō tam oꝑum tibi iniūctoꝝ grauitas. ꝙ oꝑandi neceſſitas. et libertatis carētia te ꝯtriſtāt. Sꝫ hac de cauſa mīme ꝯtriſte-ris. Nemꝑe ſi obediens fueris. iuſſumqꝫ ſuꝑioris dilexeriſ. nullumiugum obediētie. nullaqꝫ oꝑandi neceſſitas te grauabit. Audi leonem papam qui his verbis dn̄i. Diſcite a me quia mitis ſum et hu-milis corde. iugum em̄ meū ſuaue eſt. et onꝰ meū leue. Sic alluditNihil inquit arduū hūilibus. vel aſperū mitibus. et facile omniap̄cepta veniūt in effectu. qn̄ et gratia p̄tendit auxiliū. et obediētiamollit imꝑium. nec dura ibi neceſſitate ſeruitur. vbi diligitur quodiubetur. Hec ille. Rurſum ſis ꝑfecte obediens. et ꝓmitto tibi ꝙfrueris maxima libertate. Vis hoc ſcire. Audi patrem clareuallis.Perfecta inqͥt obediētia legere neſcit. terminis nō artatur. nec cō-tenta eſt anguſtijs ꝓfeſſiōis. largiori volūtate fert̉ in latitudineꝫcaritatis et ad omē qd̓ iniungit̉. ſpōtaneo rigore liberalis alacriſ-qꝫ animi modum non conſiderās in infinita libertatem extendit. II. CONSIDEGATIO.Hec pater ille.ecunda puella ſic ait. O amice nōne optares ꝙ opera tua mi-nora alijs. deo eſſent maioribus gratiora. Optarem inquies.Sed quo pacto id conſequaris docet fiducialiter noſter aquinen-ſis. quia inquit neceſſitati aliqua faciendi que ſecundum ſe nō placent per votū obediētie homo ſe ſubicit ꝓpter deū. ex hoc ip̄o ea q̄facit ſunt deo magis accepta ſi etiam ſint minora. quia nihil homomaius deo dare poteſt ꝙͣ ꝙ ꝓpriam voluntatē ꝓpter ip̄m alterius